«Οι επτά πληγές του Φαραώ»

Γράφει ο

Κώστας Λαμπρια­νός

H ζωή τραβά την ανηφόρα για τα νησάκια μας και τους κατοί­κους τους. Και κανείς δεν μπορεί να γνω­ρί­ζει πότε αυτός ο ανή­φο­ρος θα φτάσει στο τέλος του.

Δέκα – συνε­χό­μενα – δίσεκτα χρόνια σμπα­ρα­λιά­ζουν τις οικο­νο­μίες τους, απο­συν­θέ­τουν τις κοι­νω­νίες, αλλά τα καρα­γκιο­ζι­λί­κια των πολι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών παρα­γό­ντων καλά κρατούν, επι­βε­βαιώ­νο­ντας το τερά­στιο πολι­τικό έλλειμα του τόπου μας.

Μόνιμη επωδός πολι­τι­κά­ντη­δων και παρα­γο­ντί­σκων ή το αφήγημά τους αν προ­τι­μάτε, η δια­τή­ρηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών Φ.Π.Α..

Μέχρι και ο ιλα­ρο­τρα­γι­κός γρα­φι­κός αντι­δή­μαρ­χος, επί των οικο­νο­μι­κών, του Δήμου Ρόδου, παίρ­νο­ντας τη σκυτάλη από τον πολι­τικό προϊ­στά­μενό του, παρα­χώ­ρησε συνέ­ντευξη για να μας πει ότι το ζήτημα «προ­ω­θεί­ται» πλέον σε επίπεδο Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Δεν υπάρχει καμιά αμφι­βο­λία ότι η κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών απο­τε­λεί, για το σύνολο των νησιών του Αιγαίου, βαρύ οικο­νο­μικό πλήγμα.

Όμως οι λαο­πλά­νοι, κωμικές φιγού­ρες του Καρα­γκιόζη, δεν λένε την ωμή αλήθεια στον λαό, στους ακρίτες της περιο­χής μας. Συνε­χί­ζουν το παρα­μύθι ενώ γνω­ρί­ζουν ότι η κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών, δεν υπήρξε μνη­μο­νιακή δέσμευση αλλά μονο­με­ρής απόφαση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, όπως, κατ’ επα­νά­ληψη, έχουν δηλώσει αξιω­μα­τού­χοι της Κομι­σιόν.

Συνεπώς τι έχουν να περι­μέ­νουν οι νησιώ­τες από τους Ευρω­παί­ους εταί­ρους; Τίποτε, απο­λύ­τως τίποτε! Μόνον η ελλη­νική κυβέρ­νηση μπορεί να επα­να­φέ­ρει τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές, αλλά είναι προ­φα­νές ότι δεν πρό­κει­ται να το κάνει, στον βωμό της επί­τευ­ξης του υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τος που στο­χεύει, καθώς, μην το ξεχνάμε, δια­νύ­ουμε παρα­τε­τα­μένη προ­ε­κλο­γική περίοδο.

Αλλά ο Φ.Π.Α. δεν είναι το μόνο «μαστί­γωμα» για τις νησιω­τι­κές οικο­νο­μίες και κοι­νω­νίες.

Το δεύτερο «μαστί­γωμα», αρκετά επώδυνο κι αυτό, είναι η αύξηση του Φ.Π.Α. στις μετα­φο­ρές στο 24%, από το 9% που ίσχυε πριν από δύο χρόνια ακριβώς. Ένα μέτρο με πολ­λα­πλα­σια­στι­κές αρνη­τι­κές παρε­νέρ­γειες στην τελική δια­μόρ­φωση αυτού που απο­κα­λεί­ται «κόστος ζωής», λόγω και της μεγάλης από­στα­σης των νησιών μας από το κέντρο.

Και αν οι ακτο­πλοϊ­κές εται­ρείες, σ’ αυτό το διά­στημα μπό­ρε­σαν να αφο­μοιώ­σουν, στο σύνολό της σχεδόν αυτήν την τερά­στια αύξηση, δια­τη­ρώ­ντας τους ναύλους στα επίπεδα των περα­σμέ­νων ετών, δεν είναι βέβαιο ότι αυτό θα συνε­χι­στεί, με τη σημε­ρινή, καλ­πά­ζουσα ανοδική, πορεία της τιμής του πετρε­λαίου, παρά τον εντει­νό­μενο αντα­γω­νι­σμό τους με τις αερο­πο­ρι­κές εται­ρείες.

Οι ναύλοι, συνεπώς, είτε θα αυξη­θούν, εκ των πραγ­μά­των, είτε οι προ­σφο­ρές και εκπτώ­σεις θα περιο­ρι­στούν στο ελά­χι­στον.

Θεω­ρεί­ται, σχεδόν βέβαιο, ότι οι ακτο­πλοϊ­κές εται­ρείες, από τις «αλκυο­νί­δες» μέρες της κερ­δο­φο­ρίας των προη­γού­με­νων χρόνων, λόγω της σχετικά χαμηλής τιμής των καυ­σί­μων, θα περά­σουν, και πάλιν, στις ζημιο­γό­νες χρήσεις, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για τη νησιω­τική Ελλάδα.

Το 2017, η μέση ετήσια αύξηση του πετρε­λαίου υπο­λο­γί­ζε­ται στο 27% και για το τρέχον έτος οι προ­βλέ­ψεις είναι τρο­μα­κτικά δυσοί­ω­νες.

Οι κοι­νω­νίες των νησιών μας, επο­μέ­νως, βρί­σκο­νται μπροστά σ’ ένα νέο «μαστί­γωμα», καθώς σ’ αυτά κατα­γρά­φο­νται οι υψη­λό­τε­ρες τιμές βεν­ζί­νης και πετρε­λαίου απ’ όλη την Ελλάδα, και το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η μείωση του ειδικού φόρου κατα­νά­λω­σης που επι­βάλ­λε­ται στα καύσιμα.

Όμως, και αυτό το απέ­κλεισε κατη­γο­ρη­μα­τικά, μιλώ­ντας στους δημο­σιο­γρά­φους ο υπουρ­γός Ενέρ­γειας Γιώργος Στα­θά­κης, λέγο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά «αυτό απο­κλεί­ε­ται τώρα».

Ούτως εχόντων των πραγ­μά­των, ως μονα­δικό «αντί­με­τρο» προ­βάλ­λει το πολυ­δια­φη­μι­σμένο «μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο».

Όμως και αυτό απο­δο­μεί­ται πλέον από τους ίδιους τους δημάρ­χους νησιω­τι­κών δήμων, και δη των μικρών.

Χαρα­κτη­ρι­στι­κές είναι οι απόψεις που εκφρά­ζει ο πρό­ε­δρος των μικρών νησιω­τι­κών δήμων Ελευ­θέ­ριος Κεχα­γιό­γλου, σε συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε, στη «δημο­κρα­τική της Ρόδου», την Κυριακή 13 Μαΐου.

Πέραν των αμφι­βο­λιών που δια­τυ­πώ­νει ως προς την κατα­νομή των κον­δυ­λίων για τη μετα­φορά εμπο­ρευ­μά­των επι­ση­μαί­νει τις επι­φυ­λά­ξεις του και ως προς την εφαρ­μογή του μέτρου για τους νησιώ­τες.

Ανα­φέ­ρει συγκε­κρι­μένα:

«Επίσης το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο δεν έχει εφαρ­μογή στον επι­σκέ­πτη του νησιού αλλά μόνο στον μόνιμο κάτοικο, ενώ απο­κλείει την οποια­δή­ποτε άλλη μετα­φορά από το νησί εκτός του διοι­κη­τι­κού κέντρου όπου ανήκει. Δηλαδή αν θεω­ρη­θεί ότι το διοι­κη­τικό κέντρο μου είναι η Ρόδος και φύγω από την Τήλο για να πάω στην Κω, δεν θα έχω εφαρ­μογή αυτού του μέτρου! Και πρέπει επίσης να ξεκα­θα­ρί­σουμε ότι μιλάμε για συγκε­κρι­μένα εισι­τή­ρια τον χρόνο. Πρέπει λοιπόν, να πληρώσω το εισι­τή­ριο μόνος μου, μετά να το κατα­θέσω για να πάρω τα χρήματά μου πίσω, να προ­σκο­μίσω ασφα­λι­στική, φορο­λο­γική ενη­με­ρό­τητα κλπ κλπ. Όταν δυσκο­λεύ­εις μια δια­δι­κα­σία, δεν μπορείς να μιλάς για ανα­πτυ­ξιακό μέτρο. Ελπί­ζουμε να αρθούν αυτές οι στρε­βλώ­σεις, να γίνει πράγ­ματι ανα­πτυ­ξιακό μέτρο κι ας εφαρ­μο­στεί από το 2019. Αλλά δεν είμαι καθόλου αισιό­δο­ξος γι αυτό… Θα πρέπει τα μικρά νησιά να συν­δε­θούν με μια σταθερή καθη­με­ρινή, του­λά­χι­στον μεγα­λύ­τερη απ’ ότι έχουν σήμερα, κλίμακα με τα κεντρικά νησιά ώστε να μπορεί ο μικρο­νη­σιώ­της να επι­κοι­νω­νεί άνετα όποτε θέλει με τα μεγα­λύ­τερα νησιά αλλά και με το κέντρο».

Αν σε όσα ανα­φέ­ρο­νται πιο πάνω προ­στε­θούν οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του νησιω­τι­κού χώρου γενι­κό­τερα και οι δυσκο­λίες πρό­σβα­σης των νησιω­τών στην Υγεία, στην Παιδεία, στον Πολι­τι­σμό και σε άλλους τομείς της καθη­με­ρι­νό­τη­τας συνειρ­μικά οδη­γεί­ται κανείς στο συμπέ­ρα­σμα ότι, οι νησιώ­τες σ’ αυτά τα δίσεκτα χρόνια αντι­με­τω­πί­ζουν, χωρίς υπερ­βολή, τις «επτά πληγές του Φαραώ!.

Και αντί για …καρα­γκιο­ζι­λί­κια μόνο μια μαζική «ειρη­νική επα­νά­σταση», χωρίς κομ­μα­τικά χρώματα και ιδε­ο­λη­ψίες, από τους ταγούς της νησιω­τι­κό­τη­τας μπορεί ν’ ανα­τεί­λει ξανά ο ήλιος της ανά­πτυ­ξης και ευη­με­ρίας.