Απορρίφθηκε η αίτηση ακύρωσης υπαλλήλου του Δήμου Ρόδου που είχε προσληφθεί με πλαστό απολυτήριο

Με την υπ’ αριθμ. 192/2021 από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς (Με­τα­βα­τι­κή Εδρα Ρόδου – Τμήμα Α2 Ακυ­ρω­τι­κό) απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση που άσκη­σε μια πρώην υπάλ­λη­λος του Δήμου Ρόδου, που απο­λύ­θη­κε λόγω πλα­στό­τη­τας του απο­λυ­τη­ρί­ου της, κατά του υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών και του Δήμου Ροδου.

Με την αί­τη­σή της επε­δί­ω­ξε την ακύ­ρω­σή της με αριθ. 10/1.7.2020 δια­πι­στω­τι­κής από­φα­σης της Ει­δι­κής Επι­τρο­πής της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Δ/νσης Αι­γαί­ου Νομού Δω­δε­κα­νή­σου του άρ­θρου 152 περί της σιω­πη­ρής απόρ­ρι­ψης προ­σφυ­γής της και της υπ’ αρ. 4746/2/54597/11.10.2019 απο­φά­σε­ως του δη­μάρ­χου Ροδου περί ανα­κλή­σε­ώς της υπ’ αρ. 456/8.12.2005 απο­φά­σε­ως του πρώην δη­μάρ­χου Πε­τα­λού­δων, δυ­νά­μει της οποί­ας διο­ρί­στη­κε.

Της ανα­κλή­σε­ως του διο­ρι­σμού της προη­γή­θη­κε η με αρ. 47/Α/2019 έκ­θε­ση του Σώ­μα­τος Επι­θε­ω­ρη­τών – Ελεγ­κτών Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης.

Ο πρώην δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χα­τζη­διά­κος, με από­φα­σή του, είχε κρί­νει ότι δεν θα πρέ­πει να ανα­κλη­θεί ο διο­ρι­σμός της μό­νι­μης υπαλ­λή­λου, μετά και από γνω­μο­δό­τη­ση της νο­μι­κής υπη­ρε­σί­ας του Δήμου Ρόδου.

Οι επι­θε­ω­ρη­τές Ελεγ­κτές Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης ζή­τη­σαν ωστό­σο με έκ­θε­σή τους την ανά­κλη­ση του διο­ρι­σμού και να ανα­ζη­τη­θούν ως αχρε­ω­στή­τως κα­τα­βλη­θεί­σες οι απο­δο­χές της, λόγω του μη νο­μί­μου διο­ρι­σμού της στον Δήμο Ρόδου.

Με την υπ’ αριθμ. 1607/2019 από­φα­σή του, ο πρώην δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χα­τζη­διά­κος ανε­κά­λε­σε ακο­λού­θως την από 8 Δε­κεμ­βρί­ου 2005 από­φα­ση του πρώην δη­μάρ­χου Πε­τα­λού­δων, με την οποία η ημε­δα­πή διο­ρί­σθη­κε σε κενή ορ­γα­νι­κή θέση του Δήμου Πε­τα­λού­δων ως δό­κι­μη υπάλ­λη­λος με ει­σα­γω­γι­κό βαθμό Δ’ του κλά­δου ΔΕ5 Δο­μι­κών, για πα­ρά­βα­ση νόμου λόγω του ό,τι ο τί­τλος σπου­δών – πτυ­χίο του κλά­δου ΔΕ5 Δο­μι­κών Έργων με γε­νι­κό βαθμό πολύ καλά 18 και 7/11 του 1ου ΕΠΑΛ Ρόδου – με τον οποίο συμ­με­τεί­χε στο δια­γω­νι­σμό του Α.Σ.Ε.Π. και συ­νυ­πέ­βα­λε με την από 3-11-2003 αί­τη­σή της και συ­μπε­ριε­λή­φθη στους επι­τυ­χό­ντες του δια­γω­νι­σμού αυτού, είναι πλα­στός.

Ο σω­στός είναι δε­κα­έ­ξι (16) και 7/11 και όχι 18 και 17/11 που ανα­γρά­φε­ται στον υπο­βλη­θέ­ντα, ενό­ψει και του ό,τι η κα­το­χή του τί­τλου σπου­δών που κα­τέ­θε­σε η εν λόγω υπάλ­λη­λος απο­τε­λού­σε τυ­πι­κό κρι­τή­ριο και ου­σιώ­δη προ­ϋ­πό­θε­ση διο­ρι­σμού της και κα­τά­λη­ψης της προ­κη­ρυ­χθεί­σας θέσης ΔΕ5 Δο­μι­κών Eργων του Δήμου Πε­τα­λού­δων και η εν λόγω υπάλ­λη­λος γνώ­ρι­ζε ότι δεν κα­τεί­χε τα τυ­πι­κά προ­σό­ντα για να διο­ρι­σθεί και γι’ αυτό πα­ρέ­πει­σε για τον διο­ρι­σμό της την αρ­μό­δια επι­τρο­πή, το ΑΣΕΠ και τον πρώην δή­μαρ­χο Πε­τα­λού­δων. Ακο­λού­θη­σε νέα από­φα­ση, που εκ­δό­θη­κε την 11η Οκτω­βρί­ου 2019 από την γε­νι­κή γραμ­μα­τέα του Δήμου Ρόδου.

Στην προ­σφυ­γή της με­τα­ξύ άλλων ανέ­φε­ρε ότι καθ’ όλη τη διάρ­κεια των 14 ετών ερ­γα­σί­ας της, αλλά και από την ίδια την κα­θη­με­ρι­νή επαφή και συ­ναλ­λα­γή τόσο με τους συ­να­δέλ­φους της όσο και με τους πο­λί­τες, ήταν άρι­στη στην εκτέ­λε­ση των κα­θη­κό­ντων της.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι τα συ­μπε­ρά­σμα­τα περί πα­ρα­ποι­ή­σε­ων του βαθ­μού της είναι αυ­θαί­ρε­τα και δια­τεί­νε­ται ότι εξ αρχής το πα­ρα­δο­θέν σε εκεί­νη πτυ­χίο και απο­δει­κτι­κό πτυ­χί­ου ανέ­γρα­φαν ως συ­νο­λι­κή βαθ­μο­λο­γία 18 7/11. Από γρα­φο­λο­γι­κή εξέ­τα­ση προ­έ­κυ­ψε εξάλ­λου, όπως το­νί­ζει, ότι δεν είναι εκεί­νη που άλ­λα­ξε τους βαθ­μούς.

Ση­μειώ­νε­ται ότι με βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έπαυ­σε ορι­στι­κά λόγω πα­ρα­γρα­φής η δίωξη εις βάρος της.

To Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιώς έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι ο ισχυ­ρι­σμός της περί του ό,τι η πράξη ανά­κλη­σης του διο­ρι­σμού της δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει πλήρη, σαφή και ει­δι­κή αι­τιο­λο­γία είναι αβά­σι­μος.

Δέ­χε­ται δε ότι ο δόλος της απού­σας, ο οποί­ος ερεί­δε­ται στην υπο­βο­λή εν γνώ­σει της πα­ρα­ποι­η­μέ­νου πι­στο­ποι­η­τι­κού και όχι στην πα­ρα­ποί­η­ση αυτού, δεν αναι­ρεί­ται από την προ­σκο­μι­σθεί­σα γρα­φο­λο­γι­κή εξέ­τα­ση. Επι­πλέ­ον έκρι­νε ότι ο ισχυ­ρι­σμός της περί πα­ρά­βα­σης της αρχής της δι­καιο­λο­γη­μέ­νης εμπι­στο­σύ­νης, λόγω της δη­μιουρ­γί­ας πραγ­μα­τι­κής κα­τά­στα­σης, στη δια­τή­ρη­ση της οποί­ας εύ­λο­γα υπο­λό­γι­σε είναι απορ­ρι­πτέ­ος ως αβά­σι­μος, ενό­ψει του ό,τι, δεν ήταν κα­λό­πι­στη.