Το χρέος και το… πάρκινγκ

Μια φωτο­γρα­φία συνο­δεία μιας καταγ­γε­λίας, κάνει από  προχθές τον γύρο του δια­δι­κτύου.  Όπως καταγ­γέλ­λει με ανάρ­τησή του στο facebook ο συγ­γρα­φέας, Άρης Σφα­κια­νά­κης, το σπίτι του Νίκου Καζαν­τζάκη στο Ηρά­κλειο γκε­μί­ζε­ται και μετα­τρέ­πε­ται σε πάρ­κινγκ. Τίποτα δεν υπάρχει πια που να θυμίζει ότι εκεί γεν­νή­θηκε αυτός ο μεγάλος Έλληνας. Ούτε καν η μαρ­μά­ρινη πλάκα που τοπο­θε­τή­θηκε τη δεκα­ε­τία του ’50 .

Καμιά εντύ­πωση. Κάπως έτσι αφή­νο­νται στη φθορά του χρόνου και της λήθης πολλά σπίτια σπου­δαίων Ελλήνων. Όπως για παρά­δειγμα το σπίτι, κατά τα άλλα ιστο­ρικό δια­τη­ρη­τέο μνημείο, πλην αφημένο στην μοίρα του χρόνου, που έζησε η Μαρία Κάλας. Ακόμη, το θλιβερό ερείπιο μεν, αλλά χαρα­κτη­ρι­σμένο κατά τα λοιπά και αυτό δια­τη­ρη­τέο ιστο­ρικό μνημείο με νόμους και υπο­γρα­φές από το 1999, με την πλάκα του υπουρ­γείου πολι­τι­σμού πάνω στους ξεφτι­σμέ­νους και γεμά­τους συν­θή­ματα τοίχους, να μας πλη­ρο­φο­ρεί «Στο σπίτι αυτό πέθανε ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς στις 27 Φεβρουα­ρίου 1943».

Αν το σπίτια  αυτά και πολλών άλλων, αν το σπίτι του Καζαν­τζάκη δεν ήταν  στην Ελλάδα αλλά σε άλλη χώρα, θα  είχαν  γίνει μνημεία εδώ και χρόνια. Θα τα είχαν ανα­στη­λώ­σει και περή­φα­νοι θα σου έδει­χναν που έζησαν οι σπου­δαίοι της χώρας τους. Που γεν­νή­θηκε ο Καζαν­τζά­κης, ο μέγας αυτός λόγιος. Τώρα, είναι χώρος στάθ­μευ­σης… Μετά το  αερο­δρό­μιο «Καζαν­τζά­κης», ας ονο­μα­τί­σουν και το πάρ­κινγκ «Καζαν­τζά­κης»… Ετσι κι αλλιώς, ποιος θα θυμηθεί την Ασκη­τική ( για να μη γίνω πολύ κακιά και πω ποιος την ξέρει…) «Το πρώτο σου χρέος, εχτε­λώ­ντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προ­γό­νους. Το δεύτερο, να φωτί­σεις την ορμή τους και να συνε­χί­σεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παρα­δώ­σεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπε­ρά­σει.»