Περί ομοψυχίας

Μιας και μέρα που είναι θα ακού­σου­με από τους πο­λι­τι­κούς μας ουκ ολί­γες φορές την λέξη «ομο­ψυ­χία», καλό θα ήταν ,για να έχει ουσία, να  ξε­κι­νή­σουν από τον εαυτό τους, για να μπο­ρέ­σουν  στη συ­νέ­χεια να εμπνεύ­σουν και να ενώ­σουν και όλους εμάς. Σύμ­φω­να με την ει­κό­να που σή­με­ρα έχου­με, η έν­νοια της συ­ναί­νε­σης, της ομο­ψυ­χί­ας, έχει τε­λεί­ως εξο­ρι­στεί από τους σχε­δια­σμούς τόσο από την μεριά της κυ­βέρ­νη­σης, όσο και της αντι­πο­λί­τευ­σης. Στο χέρι τους είναι, εάν πράγ­μα­τι- όπως λένε- επι­θυ­μούν το καλό της χώρας και των πο­λι­τών της. Δεν ξέρω πόσο ακόμη πα­ρα­κά­τω πρέ­πει να πάμε, πόσο ακόμη να δια­λυ­θούν ζωές και χώρα, μέχρι το  πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό να «θε­ρα­πεύ­σουν» ορι­σμέ­νες από τις πλη­γές που προ­κά­λε­σαν στο σώμα της χώρας και της κοι­νω­νί­ας.