Η Ιστορία στα μέτρα μας

Γιατί σε κάθε εθνι­κή επέ­τειο οι πο­λι­τι­κοί θέ­λουν σώνει και καλά, να επι­και­ρο­ποι­ή­σουν το μή­νυ­μα της κάθε επε­τεί­ου, άλλος με τα μνη­μό­νια, άλλος με την βία και το μίσος άλλος με τον λαϊ­κι­σμό, άλλος με την αλ­λα­γή κυ­βέρ­νη­σης; Και πάντα κο­λα­κεύ­ο­ντας το εθνι­κό εγώ που δεί­χνει τον τρόπο που αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την Ιστο­ρία. Ως κάτι που αρ­χί­ζει και τε­λειώ­νει με εμάς, μο­λο­νό­τι είναι πια επι­τα­γή να αντι­λη­φθού­με ότι ζούμε σε ένα πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο γί­γνε­σθαι. Αλ­λω­στε, εμείς εί­μα­στε ο πε­ριού­σιος λαός, εμείς δώ­σα­με τα φώτα στον Πο­λι­τι­σμό και άμα θέ­λου­με μπο­ρού­με να τα σβή­σου­με και να μην βλέ­πουν οι υπό­λοι­ποι να δια­βά­σουν Ιστο­ρία. Ισως η απά­ντη­ση βρί­σκε­ται  στον λόγο που όλοι θέ­λουν να αλ­λά­ξουν τα βι­βλία της Ιστο­ρί­ας. Ανά­λο­γα με πρό­ση­μο του κα­θε­νός. Μόνο που η δι­δα­σκα­λία της ιστο­ρί­ας (όπως και η ερ­μη­νεία, η γνώση) δεν μπο­ρεί να είναι απο­τέ­λε­σμα πο­λι­τι­κής επι­λο­γής. Δεν υπάρ­χει ούτε  δεξιά, ούτε αρι­στε­ρή Ιστο­ρία, ούτε  κα­θα­ρό­αι­μη «εθνι­κή» ούτε  αυ­στη­ρά «κοι­νω­νι­κή». Πρό­κει­ται για δια­χω­ρι­σμούς αστεί­ους, μα­κράν  της επι­στή­μης της ιστο­ρί­ας. Την ιστο­ρία την γρά­φουν οι ιστο­ρι­κοί όχι οι πο­λι­τι­κοί.