Στεφανία Παπακωνσταντίνου: «Το νέο Περιφερειακό Καταφύγιο Ζώων στη Ρόδο: Ενα έργο πολιτισμού και ευθύνης»

Το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο ενέ­κρινε τη δημιουρ­γία σύγ­χρο­νου Περι­φε­ρεια­κού Κατα­φυ­γίου Ζώων Συντρο­φιάς στη Ρόδο. Ποιες είναι οι προσ­δο­κίες από αυτή την πρω­το­βου­λία και πώς θα δια­μορ­φω­θεί το κατα­φύ­γιο;

Η δημιουρ­γία του νέου Περι­φε­ρεια­κού Κατα­φυ­γίου είναι μια ιστο­ρική απόφαση και μια πρω­το­πο­ρία για τα ελλη­νικά δεδο­μένα. Πρό­κει­ται για ένα έργο ευρω­παϊ­κών προ­δια­γρα­φών, που ανοίγει τον δρόμο και για άλλες Περι­φέ­ρειες της χώρας να ακο­λου­θή­σουν. Δεν μιλάμε για μια ακόμα δομή προ­σω­ρι­νής φύλαξης, αλλά για ένα ολο­κλη­ρω­μένο πρότυπο κέντρο φρο­ντί­δας, προ­στα­σίας και υιο­θε­σίας αδέ­σπο­των ζώων.

Η απόφαση του περι­φε­ρειάρχη κ. Χατζη­μάρ­κου είναι πράξη ευθύνης, πολι­τι­σμού αλλά και ευαι­σθη­σίας. Δεν είναι μυστικό ότι εδώ και δύο χρόνια ο Δήμος Ρόδου είναι εντελώς απών από το ζήτημα των αδέ­σπο­των. Ούτε ανα­γνώ­ρισε ποτέ το έργο του Συλ­λό­γου μας, ούτε εφάρ­μοσε τα μέτρα που οφείλει. Αντί­θετα, η Περι­φέ­ρεια βρήκε τρόπο να προ­χω­ρή­σει και να δώσει λύση, χωρίς να αφήσει άλλο πολύ­τιμο χρόνο να χαθεί. Αυτό είναι κάτι που αξίζει να ανα­γνω­ρι­στεί δημόσια.

Ιδιαί­τε­ρης σημα­σίας είναι και η εμπι­στο­σύνη που έδειξε ο περι­φε­ρειάρ­χης στον Σύλλογό μας, αλλά και προ­σω­πικά σε εμένα και στην κα. Διμέλη, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας έμπρα­κτα τη δράση μας και τη συνέ­πειά μας. Η εμπι­στο­σύνη αυτή δεν είναι απλώς μια τυπική παρα­χώ­ρηση, αλλά μια ουσια­στική συνερ­γα­σία, που μας γεμίζει ευθύνη και ταυ­τό­χρονα δύναμη να αντα­πο­κρι­θούμε στην απο­στολή μας.

Το κατα­φύ­γιο δεν θα είναι μια «αποθήκη ψυχών», αλλά ένας σύγ­χρο­νος, φιλικός χώρος, όπου τα ζώα θα ζουν με αξιο­πρέ­πεια, φρο­ντίδα και ασφά­λεια μέχρι να βρουν το δικό τους σπίτι. Ως πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Φιλο­ζω­ι­κής, μετά το κάλεσμα της Περι­φέ­ρειας, έχω κατα­θέ­σει μεταξύ άλλων και μια πλήρη πρόταση για το κατα­φύ­γιο στην οποία περι­λαμ­βά­νο­νται κλουβιά ευρύ­χωρα και άνετα, ειδικοί χώροι για μαμάδες με κου­τά­βια, πλήρως εξο­πλι­σμένο κτη­νια­τρείο, αίθου­σες θερα­πείας και απο­θε­ρα­πείας, χώροι καρα­ντί­νας για ασθενή ζώα, αλλά και μεγάλοι εξω­τε­ρι­κοί χώροι άθλησης και παι­χνι­διού. Προ­βλέ­πε­ται, επίσης, ειδικός χώρος γνω­ρι­μίας, όπου οι υπο­ψή­φιοι γονείς θα μπορούν να έρχο­νται σε επαφή με το ζώο που θέλουν να υιο­θε­τή­σουν, έτσι ώστε η δια­δι­κα­σία της υιο­θε­σίας να γίνεται με δια­φά­νεια και υπευ­θυ­νό­τητα.

Στόχος μας είναι να δια­μορ­φω­θεί ένα κατα­φύ­γιο ανοιχτό στην κοι­νω­νία, γι’ αυτό προ­βλέ­πο­νται καφε­τέ­ρια και χώροι επι­σκέ­ψεων, ώστε μικροί και μεγάλοι, σχολεία και φορείς, να έχουν την ευκαι­ρία να γνω­ρί­σουν τα ζώα, να καλ­λιερ­γή­σουν τη φιλο­ζω­ική κουλ­τούρα και να ενθαρ­ρυν­θούν οι υιο­θε­σίες. Ένα τέτοιο έργο δεν είναι απλά μια υποδομή, είναι πολι­τι­σμός, είναι καθρέ­φτης του πώς μια κοι­νω­νία σέβεται τα πιο αδύναμα μέλη της.

Ο Σύλ­λο­γος Φιλο­ζω­ι­κής Ρόδου, με ιστορία πάνω από 35 χρόνια, θα ανα­λά­βει τη δια­χεί­ριση και λει­τουρ­γία του κατα­φυ­γίου. Είναι μια μεγάλη ευθύνη, αλλά και τερά­στια τιμή. Έχουμε πολλούς εθε­λο­ντές, οι οποίοι είναι η ψυχή του Συλ­λό­γου, άνθρω­ποι που δίνουν χρόνο, κόπο και προ­σω­πι­κούς πόρους για να φρο­ντί­ζουν τα ζώα. Το νέο κατα­φύ­γιο είναι και δικό τους επί­τευγμα, είναι η ανα­γνώ­ριση του μόχθου τους, αλλά και μια έμπρα­κτη επι­βρά­βευση για τις ατε­λεί­ω­τες ώρες και τις θυσίες τους.

Το κατα­φύ­γιο θα προ­σφέ­ρει ασφαλή στέγη, σταθερή φρο­ντίδα, ιατρική περί­θαλψη, στει­ρώ­σεις και ηλε­κτρο­νική σήμανση. Θα λει­τουρ­γεί με εσω­τε­ρικό κανο­νι­σμό, με δια­φά­νεια και τακτικό απο­λο­γι­σμό. Το προ­σω­πικό (κτη­νί­α­τροι, φρο­ντι­στές) και οι εθε­λο­ντές θα συνερ­γά­ζο­νται καθη­με­ρινά ώστε να δια­σφα­λί­ζο­νται οι καλύ­τε­ρες συν­θή­κες. Δεν θα υπάρξει η εικόνα καταφυγίων-«φυλακών» που δυστυ­χώς συνα­ντάμε αλλού, εδώ θα μιλάμε για ένα πραγ­μα­τικό κέντρο ευζωίας.

Η απήχηση ήδη είναι τερά­στια, λαμ­βά­νουμε καθη­με­ρινά συγ­χα­ρη­τή­ρια μηνύ­ματα από φιλο­ζω­ι­κούς συλ­λό­γους σε όλη την Ελλάδα αλλά και από το εξω­τε­ρικό. Η Ρόδος δίνει το παρά­δειγμα και αυτό μας γεμίζει ευθύνη αλλά και περη­φά­νια.

Επι­πλέον, το έργο θα απο­τε­λέ­σει και σημείο ανα­φο­ράς για τον του­ρι­σμό, ανα­δει­κνύ­ο­ντας το ανθρώ­πινο πρόσωπο του τόπου μας. Γιατί ο πολι­τι­σμός μας δεν φαί­νε­ται μόνο στα μνημεία, αλλά και στον τρόπο που φερό­μα­στε στα πιο αδύναμα πλά­σματα.

Η Περι­φέ­ρεια έδρασε. Ο Δήμος παρα­κο­λου­θεί. Τα ζώα, όμως, δεν μπορούν να περι­μέ­νουν άλλο.

Όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι το πρό­βλημα με τις εγκα­τα­λεί­ψεις ζώων συντρο­φιάς (και τις κακο­ποι­ή­σεις) είναι χρόνιο και πολύ δύσκολα αντι­με­τω­πί­σιμο. Θα υπάρξει βιώσιμη λύση κατά την άποψή σας;

Το νέο κατα­φύ­γιο θα δώσει μια τερά­στια ανάσα, όμως δεν αρκεί από μόνο του για να λυθεί το πρό­βλημα. Το πρό­βλημα των κακο­ποι­ή­σεων και των εγκα­τα­λεί­ψεων είναι βαθιά ριζω­μένο και απαιτεί αλλαγή νοο­τρο­πίας.

Κακο­ποί­ηση δεν είναι μόνο ο ξυλο­δαρ­μός. Είναι η εγκα­τά­λειψη, είναι αυτές οι «δεμένες ψυχές», το να κρατάς δηλαδή ένα ζώο μόνιμα δεμένο με αλυσίδα, είναι η έλλειψη τροφής, νερού και ιατρι­κής φρο­ντί­δας. Είναι όλες εκείνες οι «παθη­τι­κές κακο­ποι­ή­σεις» που συνα­ντάμε καθη­με­ρινά και που πολλές φορές είναι ακόμα πιο οδυ­νη­ρές, γιατί οδηγούν τα ζώα σε αργό και βασα­νι­στικό θάνατο.

Στην Ελλάδα υπάρχει πλέον σαφές νομικό πλαίσιο: η κακο­ποί­ηση ζώων τιμω­ρεί­ται με φυλά­κιση και χρη­μα­τικά πρό­στιμα. Κανείς δεν μπορεί να ισχυ­ρι­στεί ότι «δεν γνώριζε». Το ζήτημα είναι η εφαρ­μογή. Και εδώ, ο ρόλος του κάθε πολίτη είναι καθο­ρι­στι­κός. Αν δούμε κακο­ποί­ηση, δεν γυρί­ζουμε το βλέμμα. Καλούμε την Αστυ­νο­μία (100), συγκε­ντρώ­νουμε απο­δει­κτικά στοι­χεία (φωτο­γρα­φίες, βίντεο, μαρ­τυ­ρίες) και ενη­με­ρώ­νουμε τον Σύλλογο Φιλο­ζω­ι­κής Ρόδου, ο οποίος έχει νομι­κούς και εθε­λο­ντές έτοι­μους να στη­ρί­ξουν κάθε καταγ­γε­λία.

Πολύ πρό­σφατα, κατα­φέ­ραμε με τη συν­δρομή εισαγ­γε­λίας, αστυ­νο­μίας και εθε­λο­ντών, να αφαι­ρέ­σουμε 9 γαϊ­δου­ρά­κια από καθε­στώς κακο­ποί­η­σης. Αυτή η συντο­νι­σμένη επι­χεί­ρηση δείχνει ότι όταν οι δυνά­μεις συνερ­γά­ζο­νται, μπο­ρούμε να έχουμε απο­τέ­λε­σμα.

Ωστόσο, αν θέλουμε πραγ­μα­τικά βιώσιμη λύση, πρέπει να δρά­σουμε στη ρίζα, στην παιδεία και στην ευαι­σθη­το­ποί­ηση, αλλά και με αυστη­ρό­τε­ρες ποινές για όσους κακο­ποιούν.

Από τα σχολεία μέχρι τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, πρέπει να διδά­ξουμε τον σεβασμό απέ­να­ντι στα ζώα. Να μιλάμε ανοιχτά, να μη φοβό­μα­στε να καταγ­γεί­λουμε. Το οφεί­λουμε σε αυτά τα πλά­σματα που μόνο μας προ­σφέ­ρουν. Κάθε πολίτης πρέπει να είναι η φωνή τους. Η φιλο­ζωία δεν είναι πολυ­τέ­λεια, είναι βασικό στοι­χείο πολι­τι­σμού.

Παράλ­ληλα, έχουμε ήδη σχε­διά­σει προ­γράμ­ματα υιο­θε­σιών, προ­ώ­θη­σης και εκπαί­δευ­σης, ώστε το κατα­φύ­γιο να λει­τουρ­γεί μόνο ως μετα­βα­τικό στάδιο και όχι ως μόνιμος τόπος παρα­μο­νής. Γιατί κάθε ζώο έχει δικαί­ωμα να αγα­πη­θεί και να βρει τον άνθρωπό του.

Ευτυχώς, στη Ρόδο τα δείγ­ματα είναι ενθαρ­ρυ­ντικά, υπάρ­χουν πολλοί φιλό­ζωοι, περισ­σό­τε­ροι ίσως σε σχέση με άλλα μέρη της Ελλάδας, και αυτό μας γεμίζει ελπίδα. Η κοι­νω­νία αλλάζει, και το νέο κατα­φύ­γιο μπορεί να λει­τουρ­γή­σει ως μοχλός για να επι­τα­χύ­νει αυτή την αλλαγή.

Γιατί στο τέλος, η πραγ­μα­τική λύση θα έρθει μόνο όταν όλοι συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε ότι ο τρόπος που φερό­μα­στε στα πιο αδύναμα πλά­σματα καθρε­φτί­ζει ποιοι είμαστε πραγ­μα­τικά.