Η «ακτινογραφία» της ελληνικής επιστολής στον ΟΗΕ για την τουρκική απαίτηση αφοπλισμού των νησιών

Πλή­ρης νο­μι­κή-δι­πλω­μα­τι­κή απά­ντη­ση της Αθή­νας στην προ­σπά­θεια της Τουρ­κί­ας να φέρει στην επι­φά­νεια θέμα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των νη­σιών του Αι­γαί­ου, δό­θη­κε με επι­στο­λή στον ΟΗΕ, ενώ σε ανώ­τα­το επί­πε­δο ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης μετά την συ­νά­ντη­ση του με τον Ν. Ανα­στα­σιά­δη προει­δο­ποί­η­σε ότι «δεν πρό­κει­ται να πα­ραι­τη­θού­με από το υπέρ­τα­το δι­καί­ω­μα της αυ­το­ά­μυ­νας».

Η επι­στο­λή που επι­δό­θη­κε χθες στον ΓΓ του ΟΗΕ και κοι­νο­ποιεί­ται στο ΣΑ και φέρει την υπο­γρα­φή της Μό­νι­μη Αντι­πρό­σω­που (ΜΑ) της Ελ­λά­δας στον ΟΗΕ Μ. Θε­ο­φί­λη δίνει μια πλήρη απά­ντη­ση στην αντί­στοι­χη επι­στο­λή που είχε στεί­λει στις 13 Ιου­λί­ου ο ΜΑ της Τουρ­κί­ας Φ. Σι­νιρ­λί­ο­γλου, με την οποία όχι μόνο έθετε θέμα απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης των νη­σιών αλλά εμ­μέ­σως συ­νέ­δεε την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία στα νησιά με την «τή­ρη­ση της απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης».

Η Τουρ­κία ήδη από το 1974 και μετά θέτει κατά πε­ριό­δους θέμα απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης των νη­σιών αλλά το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα το έχει βάλει στην κο­ρυ­φή της ατζέ­ντας, θε­ω­ρώ­ντας έτσι ότι απο­κτά «ηθικό πλε­ο­νέ­κτη­μά» ένα­ντι της Ελ­λά­δας η οποία την κα­τη­γο­ρεί ως πα­ρα­βά­τη του Διε­θνούς Δί­καιου και των Διε­θνών Συμ­φω­νιών.

Επί­σης όπως φαί­νε­ται και από τις χθε­σι­νές δη­λώ­σεις Ακάρ η Τουρ­κία θέλει και απαι­τεί τον πλήρη αφο­πλι­σμό των ελ­λη­νι­κών νη­σιών, με την απαί­τη­ση για «απο­στρα­τι­κο­ποί­η­ση» ενώ αντι­δρά ακόμη και για την προ­σπά­θεια ενί­σχυ­σης των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων με την αγορά των Rafale και την πα­ραγ­γε­λία των φρε­γα­τών, με τα ει­ρω­νι­κά σχό­λια του Τούρ­κου υπουρ­γού για «με­τα­χει­ρι­σμέ­να αε­ρο­πλά­να που δεν ανα­τρέ­πουν την ισορ­ρο­πία δυ­νά­με­ων..», κάτι βε­βαί­ως που δεί­χνει και την ανη­συ­χία των Τούρ­κων για την προ­μή­θεια των υπερ­σύγ­χρο­νων γαλ­λι­κών μα­χη­τι­κών.

Για την σύ­ντα­ξη της ελ­λη­νι­κής επι­στο­λής υπήρ­ξε συ­νερ­γα­σία υπό τον συ­ντο­νι­σμό του Ν. Δέν­δια της υπη­ρε­σια­κής ηγε­σί­ας του ΥΠΕΞ, της Ει­δι­κής Νο­μι­κής Υπη­ρε­σί­ας και του Δι­πλω­μα­τι­κού Γρα­φεί­ου του πρω­θυ­πουρ­γού και των συμ­βού­λων του (με­τα­ξύ των οποί­ων και η πρώην προϊ­στά­με­νη της ΕΝΥ Μ. Τε­λα­λιάν).

Η ελ­λη­νι­κή επι­στο­λή απο­δο­μεί την τουρ­κι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία και τις ερ­μη­νεί­ες που επι­χει­ρεί να δώσει στα κεί­με­να των Συν­θη­κών (αμ­φι­σβη­τώ­ντας τις ίδιες τις Συν­θή­κες), κα­τα­γρά­φει τις συ­στη­μα­τι­κές απει­λές ενα­ντί­ον της ελ­λη­νι­κής κυ­ριαρ­χί­ας από την Τουρ­κία, την επι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή σε ολό­κλη­ρη την πε­ριο­χή και απορ­ρί­πτει τέλος κάθε ισχυ­ρι­σμό που δια­συν­δέ­ει την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία επί των νη­σιών με τους ανυ­πό­στα­τους ισχυ­ρι­σμούς περί υπο­χρέ­ω­σης απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης, και προει­δο­ποιεί ότι:

«..η Ελ­λά­δα είναι πλή­ρως νο­μι­μο­ποι­η­μέ­νη να πάρει όλα τα στοι­χειώ­δη προ­λη­πτι­κά μέτρα για να δια­σφα­λί­σει ότι είναι σε θέση να ασκή­σει το ανα­φαί­ρε­το δι­καί­ω­μα της Αυ­το­ά­μυ­νας στην βάση του άρ­θρου 51 του Κα­τα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ…».

Στην ελ­λη­νι­κή επι­στο­λή επι­ση­μαί­νο­νται:

– Η ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία των νη­σιών του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου βάσει της Συν­θή­κης της Λο­ζά­νης δεν έχει τεθεί υπό κα­νε­νός εί­δους προ­ϋ­πό­θε­ση, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της υπο­χρέ­ω­σης απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης.

– Το άρθρο 13 της Λο­ζά­νης δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει ανα­φο­ρά σε «απο­στρα­τι­κο­ποί­η­ση» αλλά ανα­φο­ρές σε ει­δι­κούς στρα­τιω­τι­κούς πε­ριο­ρι­σμούς και αφορά μόνο τα τέσ­σε­ρα νησιά «Μυ­τι­λή­νη, Χίο, Σάμο και Ικα­ρία».

Επι­ση­μαί­νε­ται ότι ο ισχυ­ρι­σμός ότι τα νησιά επι­κά­θο­νται στην προ­έ­κτα­ση της ηπει­ρω­τι­κής ακτής της Ανα­το­λί­ας και συ­νε­πώς συν­δέ­ο­νται με την «ασφά­λεια και άμυνα» της, δεν είναι τί­πο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο από την συ­στη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια της Τουρ­κί­ας να αμ­φι­σβη­τή­σει την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία επί των νη­σιών αυτών.

– Σχε­τι­κά με την Λήμνο και Σα­μο­θρά­κη: επι­ση­μαί­νε­ται ότι η υπο­χρέ­ω­ση απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης συν­δέ­ο­νταν με την αντί­στοι­χη υπο­χρέ­ω­ση για την Ίμβρο και Τέ­νε­δο σχε­τι­κά με το κα­θε­στώς των Στε­νών, και η υπο­χρέ­ω­ση κα­ταρ­γή­θη­κε με την Συν­θή­κη του Μο­ντρέ. Η Τουρ­κία είχε ανα­γνω­ρί­σει με επι­στο­λή του πρε­σβευ­τή της στην Αθήνα το 1936 και με την ομι­λία του τότε ΥΠΕΞ Α. Αράς στην Εθνο­συ­νέ­λευ­ση για την κύ­ρω­ση της Συν­θή­κης του Μο­ντρέ (1936) το δι­καί­ω­μα εξο­πλι­σμού των νη­σιών.

– Για την Δω­δε­κά­νη­σο επι­ση­μαί­νε­ται ότι η Συν­θή­κη Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων (1947) πα­ρε­χώ­ρη­σε πλή­ρως και χωρίς όρους την κυ­ριαρ­χία των νη­σιών και των πα­ρα­κεί­με­νων νη­σί­δων στην Ελ­λά­δα. Η επι­στο­λή το­νί­ζει ότι βάσει του άρ­θρου 89 της Συν­θή­κης, οι προ­βλέ­ψεις της δεν απο­δί­δουν οποια­δή­πο­τε δι­καιώ­μα­τα και οφέλη σε Κράτη που δεν είναι συμ­βαλ­λό­με­να μέρη, όπως η Τουρ­κία.

– Η Αθήνα απορ­ρί­πτει ως απο­λύ­τως αβά­σι­μο, αυ­θαί­ρε­το και με κακή πίστη τον τουρ­κι­κό ισχυ­ρι­σμό ότι «η ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία στα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου είναι υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση της απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης τους». Και υπεν­θυ­μί­ζει ότι οι συ­νε­χείς πα­ρα­βιά­σεις του ενα­έ­ριου χώρου των ελ­λη­νι­κών νη­σιών από τουρ­κι­κά αε­ρο­σκά­φη πα­ρα­βιά­ζουν εκτός των άλλων και την ίδια την πρό­βλε­ψη του άρ­θρου 13 παρ. 2 της Συν­θή­κης της Λο­ζά­νης (σ.σ. «θα απα­γο­ρευ­θή εις την Ελ­λη­νι­κήν στρα­τιω­τι­κήν αε­ρο­πλο­ΐ­αν να υπε­ρί­πτα­ται του εδά­φους της ακτής της Ανα­το­λί­ας. Αντι­στοί­χως, η Οθω­μα­νι­κή Κυ­βέρ­νη­σις θα απα­γο­ρεύ­ση εις την στρα­τιω­τι­κήν αε­ρο­πλο­ΐ­αν αυτής να υπε­ρί­πτα­ται των ρη­θει­σών νήσων…»)

– Στην επι­στο­λή επι­ση­μαί­νε­ται ότι η αβά­σι­μη δια­σύν­δε­ση της υπο­τι­θέ­με­νης υπο­χρέ­ω­σης απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης των ελ­λη­νι­κών νη­σιών με τα δι­καιώ­μα­τα τους σε θα­λάσ­σιες ζώνες επι­βε­βαιώ­νει τις προ­σπά­θειες στέ­ρη­σης των ελ­λη­νι­κών νη­σιών σε υφα­λο­κρη­πί­δα και ΑΟΖ βάσει της UNCLOS που απο­τε­λεί πλέον εθι­μι­κό Δί­καιο και προς επίρ­ρω­ση αυτού γί­νε­ται ει­δι­κή ανα­φο­ρά στο Τουρ­κο­λυ­βι­κό Μνη­μό­νιο.

– Η Αθήνα όμως δίνει απά­ντη­ση και στον ισχυ­ρι­σμό της Τουρ­κί­ας ότι η απαί­τη­ση της για απο­στρα­τι­κο­ποί­η­ση των νη­σιών «γί­νε­ται προς το συμ­φέ­ρον της δια­τή­ρη­σης της διε­θνούς ει­ρή­νης και ασφά­λειας», Και επι­ση­μαί­νε­ται ότι η Τουρ­κία δια­τη­ρεί με­γά­λη στρα­τιω­τι­κή δύ­να­μη απέ­να­ντι από τα νησιά του Αι­γαί­ου πραγ­μα­το­ποιώ­ντας συχνά απο­βα­τι­κές ασκή­σεις, και επί­σης ότι η Τουρ­κία ει­σέ­βα­λε στην Κύπρο το 1974 και συ­νε­χί­ζει την κα­το­χή του βο­ρεί­ου τμή­μα­τος του νη­σιού, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας απο­σχι­στι­κή οντό­τη­τα και δια­τη­ρώ­ντας 37.000 στρα­τό στο νησί.

Επί­σης επι­ση­μαί­νε­ται ότι η Τουρ­κία αμ­φι­σβη­τεί την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία σε αριθ­μό νη­σιών και πα­ρα­βιά­ζει σε κα­θη­με­ρι­νή βάση τα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα και τον Εθνι­κό Ενα­έ­ριο Χώρο, αμ­φι­σβη­τεί τα κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα των ελ­λη­νι­κών νη­σιών σε θα­λάσ­σιες ζώνες είτε με πα­ρά­νο­μες συμ­φω­νί­ες όπως το Τουρ­κο­λυ­βι­κό είτε με πα­ρά­νο­μες σει­σμι­κές έρευ­νες στην ελ­λη­νι­κή υφα­λο­κρη­πί­δα.

Από τον κα­τά­λο­γο αυτό δεν μπο­ρού­σε να λεί­ψει βε­βαί­ως και το casus belli.

«Μια τέ­τοια συ­μπε­ρι­φο­ρά κάθε άλλο παρά συμ­βά­λει στην ει­ρή­νη όπως ανα­φέ­ρε­ται στο άρθρο 13 (της Συν­θή­κης της Λο­ζά­νης) και ξε­κά­θα­ρα προ­βά­λει την μα­κρό­χρο­νη επι­θε­τι­κή στάση της Τουρ­κί­ας ενα­ντί­ον της Ελ­λά­δας», ανα­φέ­ρει η επι­στο­λή.

Η ελ­λη­νι­κή επι­στο­λή κάνει ει­δι­κή ανα­φο­ρά στην προ­σπά­θεια της Τουρ­κί­ας να δια­μορ­φώ­σει πε­ρι­φε­ρεια­κό προ­φίλ με ει­σβο­λή και κα­το­χή ξένων εδα­φών όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στο Ιράκ και στην Συρία, καθώς και στην άρ­νη­ση της να απο­σύ­ρει τις δυ­νά­μεις της από την Λιβύη.

Η επι­στο­λή η οποία δεν είναι εξα­ντλη­τι­κή των ελ­λη­νι­κών επι­χει­ρη­μά­των, δίνει μια πρώτη σε επί­πε­δο ΟΗΕ απά­ντη­ση στην προ­σπά­θεια της Τουρ­κί­ας για «διε­θνο­ποί­η­ση» του υπο­τι­θέ­με­νου ζη­τή­μα­τος απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης των ελ­λη­νι­κών νη­σιών και απο­τε­λεί την βάση για την αντί­κρου­ση της έγερ­σης ζη­τή­μα­τος απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης σε διε­θνή φόρα και ορ­γα­νι­σμούς, εάν και εφό­σον επι­λέ­ξει μια τέ­τοια κί­νη­ση η Άγκυ­ρα.

Πηγή liberal.gr

Νίκος Με­λέ­της