Στ. Ξεκαλάκης: «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έρχεται από μακριά και θα πάει πολύ μακριά»

Κύριε Ξεκα­λάκη, παρα­κο­λου­θούμε ένα «μπρα ντε φερ» μέσα στον χώρο του ΠΑΣΟΚ τον τελευ­ταίο καιρό. Θα ήθελα ένα πρώτο σχόλιο, ανα­φο­ρικά με τις πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις και την στάση που κράτησε η πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης κα Φώφη Γεν­νη­ματά με τις αλλαγές στα όργανα κ.λπ.

Το «μπρα ντε φερ» στο οποίο ανα­φέ­ρε­στε αφορά δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­κές αντι­λή­ψεις για τη λει­τουρ­γία και το μέλλον της παρά­τα­ξης, που είναι συνυ­φα­σμένο και με το μέλλον της χώρας.  Εμείς, επι­διώ­κουμε τη δημιουρ­γία μιας μεγάλης προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης, που θα δια­δρα­μα­τί­σει κυρί­αρχο ρόλο στην βελ­τί­ωση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου των πολιτών και στην προ­ο­πτική της πατρί­δας. Πιστεύ­ουμε και προ­κρί­νουμε τη θεσμική και συλ­λο­γική λει­τουρ­γία, γιατί θεω­ρούμε πως μόνο μέσα από τη συμ­με­τοχή και τη συνευ­θύνη μπο­ρούμε να αυξή­σουμε την κοι­νω­νική μας επιρροή. Γι’ αυτό και διεκ­δι­κούμε ρόλο και λόγο στις απο­φά­σεις και στα δρώμενα για το κάθε μέλος της παρά­τα­ξης.

Ως προς την κριτική μου, αυτή αφορά στην εικόνα και στην θεσμική λει­τουρ­γία του ΠΑΣΟΚ και της Συμπα­ρά­τα­ξης. Γιατί με τις απο­φά­σεις της κυρίας Γεν­νη­ματά φτάσαμε σήμερα στο σημείο το ΠΑΣΟΚ να μην υπάρχει θεσμικά, καθ’ ότι τα όργανά του έχουν καταρ­γη­θεί. Και δυστυ­χώς, η επιλογή της κατάρ­γη­σης των οργάνων επε­κτεί­νε­ται και στα όργανα της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης. Εδώ και καιρό, μέλη του κεντρι­κού συντο­νι­στι­κού οργάνου της Συμπα­ρά­τα­ξης ζητάνε από την επι­κε­φα­λής του Οργάνου να προ­γραμ­μα­τί­σει συνε­δρί­ασή του, αλλά μέχρι σήμερα δεν υπάρχει από­κριση. Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι, μέσα από την κατά­σταση αυτή, απο­σαρ­θρώ­νε­ται οργα­νω­τικά το ΠΑΣΟΚ και η Συμπα­ρά­ταξη, δημιουρ­γού­νται αρρυθ­μίες στην πολι­τική τους λει­τουρ­γία και απο­δυ­να­μώ­νε­ται η αντι­πο­λι­τευ­τική τους δράση, σε μια περίοδο όπου μόνο μας μέλημα θα έπρεπε να είναι πώς θα υπερ­κε­ρά­σουμε εκλο­γικά το ΣΥΡΙΖΑ και πώς θα ανα­χαι­τί­σουμε την δημο­σκο­πικά δια­φαι­νό­μενη εφόρ­μηση της Νέας Δημο­κρα­τίας προς την αυτο­δυ­να­μία.

 Το γεγονός πως στην πρό­σφατη συνε­δρί­αση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας του κόμ­μα­τος ήσασταν απών, όπως και ο κ. Ευάγ­γε­λος Βενι­ζέ­λος, αλλά και άλλοι δια­φω­νού­ντες από την Κεντρική Επι­τροπή του ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι υπάρχει σοβαρή διά­σταση απόψεων;

Προ­φα­νώς ανα­φέ­ρε­στε στη συνε­δρί­αση, όπου καθαι­ρέ­θη­καν τα αιρετά – θεσμικά όργανα.

Ειλι­κρινά, δεν ξέρω πόσο «κομψό» είναι να ανα­κοι­νώ­νεις την παύση των οργάνων του ΠΑΣΟΚ, παρου­σία μελών άλλων κομ­μά­των, τα οποία στο πρό­σφατο παρελ­θόν διέ­σπα­σαν το ΠΑΣΟΚ. Το γεγονός ότι χει­ρο­κρο­τού­σαν την απόφαση της κυρίας Γεν­νη­ματά για καθαί­ρεση όλων των οργάνων του ΠΑΣΟΚ στελέχη που στα κρίσιμα ήταν απόντες, είναι έξω από κάθε όριο δεο­ντο­λο­γίας και πολι­τι­κής ευπρέ­πειας και συνιστά ύβρι έναντι όλων όσων έδωσαν τη μάχη της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής επι­βί­ω­σης του ΠΑΣΟΚ το Γενάρη του 2015.

Όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε, σε μια εξω­θε­σμική και μη κομ­μα­τική δια­δι­κα­σία, που απο­φα­σί­ζει αντι­κα­τα­στα­τικά και αντι­δη­μο­κρα­τικά για εμάς, που απο­τε­λούμε τα νομίμως εκλεγ­μένα μέλη των οργάνων, χωρίς εμάς, δεν θα μπο­ρούσα να συμ­με­τέχω. Είναι θέμα προ­σω­πι­κής αξιο­πρέ­πειας και θωρά­κι­σης του θεσμι­κού ρόλου που μου εμπι­στεύ­τη­καν τα εκλεγ­μένα, απ’ το 10ο συνέ­δριο του ΠΑΣΟΚ, μέλη της κεντρι­κής επι­τρο­πής.

 Μιλήστε μας για την δική σας θέση σχετικά με το συνέ­δριο. Τι ακριβώς προ­τεί­νετε;  

Προ­τεί­ναμε τη διε­ξα­γωγή ενός ανοι­χτού στην κοι­νω­νία συνε­δρίου, όπου δικαί­ωμα συμ­με­το­χής θα είχε κάθε Έλληνας προ­ο­δευ­τι­κός πολίτης, χωρίς την υπο­χρέ­ωση να είναι σήμερα κομ­μα­τι­κός ή οιου­δή­ποτε άλλου είδους αξιω­μα­τού­χος. Θέλαμε να μπορούν να συμ­με­τέ­χουν πολίτες, που τα τελευ­ταία χρόνια απείχαν συνει­δητά από τα πολι­τικά δρώμενα, επειδή δεν έβρι­σκαν έκφραση σε κάποιο κόμμα. Νέοι άνθρω­ποι, που επέ­λε­ξαν να ανα­ζη­τή­σουν την τύχη τους στο εξω­τε­ρικό. Θέλαμε όλοι αυτοί, μαζί με μας, μέσα από την συμ­με­τοχή τους να συν­δια­μορ­φώ­σουν την πολι­τική πρόταση για το αύριο και να ορίσουν τη φυσιο­γνω­μία μιας σύγ­χρο­νης προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης που θα κυριαρ­χή­σει στην προ­σπά­θεια ανοι­κο­δό­μη­σης της χώρας. Δυστυ­χώς, μέσα από τις επι­λο­γές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, οδη­γού­μα­στε σε ένα κλει­στού τύπου, απο­στει­ρω­μένο συνέ­δριο με ελεγ­χό­μενη συμ­με­τοχή και προ­δια­γε­γραμ­μένο απο­τέ­λε­σμα. Απ’ το συνέ­δριο του Ιουνίου θα είναι απούσα η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία τόσο της κομ­μα­τι­κής, όσο και της κοι­νω­νι­κής βάσης της παρά­τα­ξης.Εκεί βρί­σκε­ται το κεφα­λαιώ­δες ζήτημα δημο­κρα­τι­κού ελλείμ­μα­τος αυτής της δια­δι­κα­σίας.

Με ποιες άλλες πολι­τι­κές δυνά­μεις θα μπο­ρού­σατε να συνυ­πάρ­ξετε και να συμπο­ρευ­τείτε;

Με κάθε δύναμη κοι­νο­βου­λευ­τική ή μη που διέ­πε­ται από τις ίδιες ιδε­ο­λο­γι­κές αρχές και αξίες. Απευ­θυ­νό­μα­στε σε κάθε Έλληνα πολίτη που θέλει την Ελλάδα ψηλά και επι­διώ­κει τη βελ­τί­ωση του βιο­τι­κού του επι­πέ­δου με όρους δια­φά­νειας και αξιο­κρα­τίας, συν­θή­κες που απο­τε­λούν παρα­κα­τα­θήκη της δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης.

 Κατά την άποψή σας, μπορεί να υπάρξει ενότητα στην Κεντρο­α­ρι­στερά στην Ελλάδα, την στιγμή που στην Ευρώπη τα σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικά κόμματα φαί­νε­ται να χάνουν δυνά­μεις;

Όχι μόνο μπορεί, αλλά είναι ανα­γκαία για τη χώρα και τους πολίτες. Η σύγ­χρονη πολι­τική ιστορία του τόπου, μας έχει διδάξει ότι, όποτε στην Ελλάδα αντι­πα­ρα­τέ­θη­καν τα άκρα, οδη­γη­θή­καμε σε εθνικές κατα­στρο­φές. Η ευη­με­ρία του κράτους και των πολιτών βασί­στηκε στις προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις, στους εκφρα­στές της μετριο­πά­θειας, στους θεμα­το­φύ­λα­κες της κοι­νω­νι­κής συνοχής, στους ορα­μα­τι­στές της κοι­νω­νίας των ίσων ευκαι­ριών, των άξιων και των αξιών. Κι η δια­δι­κα­σία αυτή είδε την κορύ­φωσή της μετά το 1981, όταν και άνοιξε ένα νέο κεφά­λαιο για την πατρίδα μας με την στήριξη των μη προ­νο­μιού­χων εκείνης της εποχής και τη δημιουρ­γία της μεσαίας τάξης. Η ενότητα όμως της προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης προ­ϋ­πο­θέ­τει την κινη­το­ποί­ηση της κοι­νω­νι­κής της βάσης. Στην προ­σπά­θεια επα­νέ­νω­σης του κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νου χώρου έχουμε ανάγκη της συμ­με­το­χής των σκε­πτό­με­νων προ­ο­δευ­τι­κών πολιτών, που νιώθουν την ανάγκη με την παρου­σία τους να βάλουν τέλος στον θεσμικό, πολι­τικό, οικο­νο­μικό και κοι­νω­νικό κατή­φορο της πατρί­δας μας. Και να είστε βεβαία ότι ο λαός και δη οι προ­ο­δευ­τι­κοί πολίτες έχουν κρι­τή­ριο και αισθη­τή­ριο. Δεν είναι τυχαίο ότι εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας από το 2009 μέχρι το 2015 επέ­λε­ξαν την αποχή από την ψήφο της πλάνης, της συνή­θειας ή της αντι­δρα­στι­κό­τη­τας. Αν μέσα από τις θέσεις και τις πράξεις μας κατορ­θώ­σουμε να θέσουμε σε εγρή­γορση όλο αυτό το σκε­πτό­μενο, προ­ο­δευ­τι­κών κατα­βο­λών, πολι­τικό δυνα­μικό, τότε η παρά­ταξη θα έχει προ­ο­πτική. Όμως ο κόσμος αυτός δεν θα ενερ­γο­ποι­η­θεί για να απο­τε­λέ­σει το «νερο­κου­βα­λητή» του «τάδε» ή του «δείνα» στε­λέ­χους. Θα εμπλα­κεί ενεργά με τα πολι­τικά δρώμενα αν δει ότι η παρά­ταξη έρχεται να υπε­ρα­σπι­στεί τα θέλω των πολλών κι όχι τα συμ­φέ­ρο­ντα κάποιων λίγων στε­λε­χών.

Με μία λέξη: υπάρχει ΠΑΣΟΚ και θα συνε­χί­σει να υπάρχει; Χάθηκε ακόμη και το πράσινο χρώμα, ο ήλιος και τα ιστο­ρικά σημεία του άλλοτε κρα­ταιού κινή­μα­τος.

Το ΠΑΣΟΚ έρχεται από μακριά και θα πάει πολύ μακριά. Όμως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο τα σύμβολα και τα χρώματά του. Πρω­τί­στως είναι το περιε­χό­μενο των πολι­τι­κών του.

Είναι ο ιδρυ­τι­κός του σκοπός, που δεσμεύει συνει­δη­σιακά τα στελέχη του στην υπη­ρε­σία του λαού και της πατρί­δας. Είναι οι δια­χρο­νι­κοί αγώνες για να έρθει στο προ­σκή­νιο η «απο­κλει­σμένη Ελλάδα». Είναι η ενσάρ­κωση των εννοιών της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, της εθνικής ανε­ξαρ­τη­σίας και της λαϊκής κυριαρ­χίας. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. Στην παγκο­σμιο­ποι­η­μένη κοι­νω­νία που δρα­στη­ριο­ποιού­μα­στε και λει­τουρ­γούμε και στην Ευρω­παϊκή Ένωση που επι­λέ­ξαμε να ζούμε, οι έννοιες αυτές οφεί­λουν να απο­κτή­σουν νέο περιε­χό­μενο. Εν έτη λοιπόν 2017, ΠΑΣΟΚ δεν είναι απα­ραί­τητα όποιος δηλώνει, αλλά όποιος εμπρά­κτως συμ­βά­λει στην προβολή, επι­και­ρο­ποί­ηση και υλο­ποί­ηση στις ανάγκες του σήμερα των δια­κη­ρυ­κτι­κών αρχών της 3ης του Σεπτέμ­βρη, που απο­τε­λεί την ιδε­ο­λο­γική και πολι­τική μας αφε­τη­ρία και βάση.