Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσέφυγε ο Δήμος Ρόδου για την απένταξη του έργου της Ακαντιάς

• Η δημο­τική αρχή ζητεί την ακύρωση της από­φα­σης του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, με την οποία ανα­κλή­θηκε η ένταξη της πράξης στο Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα «Νότιο Αιγαίο» 2014 έως 2020, ενώ η Περι­φέ­ρεια εμφα­νί­ζε­ται με ισχυρό φάκελο τεκ­μη­ρί­ω­σης για τη μη λει­τουρ­γι­κό­τητα του έργου και τις προ­θε­σμίες που έθεσε η ευρω­παϊκή κανο­νι­στική πραγ­μα­τι­κό­τητα

Σε νέα φάση εισέρ­χε­ται η υπόθεση της ανά­πλα­σης από το λιμάνι της Ακα­ντιάς έως την Νέα Μαρίνα Ρόδου, καθώς η αντι­πα­ρά­θεση μεταξύ του Δήμου Ρόδου και της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου μετα­φέρ­θηκε από το πεδίο των πολι­τι­κών ανα­κοι­νώ­σεων και των δημο­σίων τοπο­θε­τή­σεων στις αίθου­σες του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας. Η δημο­τική αρχή κατέ­θεσε αίτηση ακύ­ρω­σης κατά της από­φα­σης ανά­κλη­σης της ένταξης του έργου στο Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα «Νότιο Αιγαίο» 2014 έως 2020, ζητώ­ντας να ανα­τρα­πεί η σχετική κρίση της Δια­χει­ρι­στι­κής Αρχής, η οποία κατέ­ληξε στον χαρα­κτη­ρι­σμό του έργου ως μη λει­τουρ­γι­κού.

Η αίτηση ακύ­ρω­σης, που υπο­γρά­φει η πλη­ρε­ξού­σια δικη­γό­ρος του Δήμου Ρόδου, η κ. Ιωάννα Π. Χαρα­λά­μπους, στρέ­φε­ται κατά τριών συγκε­κρι­μέ­νων διοι­κη­τι­κών πράξεων. Πρώτη και κεντρική είναι η υπ’ αριθμόν 2656/22 Αυγού­στου 2025 απόφαση του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, με την οποία ανα­κλή­θηκε η ένταξη της πράξης «Ανά­πλαση και κυκλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις από το Λιμάνι Ακα­ντιάς ως τη Νέα Μαρίνα Ρόδου», από το Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα. Παράλ­ληλα, προ­σβάλ­λο­νται η υπ’ αριθμόν 2610/18 Αυγού­στου 2025 Ορι­στική Έκθεση Επι­τό­πιας Επα­λή­θευ­σης της Ειδικής Υπη­ρε­σίας Δια­χεί­ρι­σης Προ­γράμ­μα­τος «Νότιο Αιγαίο» και η προ­γε­νέ­στερη υπ’ αριθμόν 2464/31 Ιουλίου 2025 Προ­σω­ρινή Έκθεση Επι­τό­πιας Επα­λή­θευ­σης της ίδιας αρχής.

Η εμπλοκή που οδήγησε στην ανά­κληση εντο­πί­ζε­ται σε ένα συγκε­κρι­μένο τεχνικό σημείο, την όδευση και την απόληξη του αγωγού ομβρίων υδάτων, ζήτημα που, σύμφωνα με την κρίση της Δια­χει­ρι­στι­κής Αρχής, καθιστά το σύνολο της πράξης μη λει­τουρ­γικό.

Η οπτική της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με τα στοι­χεία που έχουν παρου­σια­στεί και σε συνε­δρί­αση λογο­δο­σίας της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής, εμφα­νί­ζε­ται με μια συγκρο­τη­μένη γραμμή υπε­ρά­σπι­σης της από­φα­σής της, που πατάει σε σαφή κανο­νι­στικά και χρονικά δεδο­μένα. Η ανά­κληση της ένταξης δεν προ­έ­κυψε ως αιφ­νι­δια­στική κίνηση, αλλά ως κατά­ληξη μιας δια­δρο­μής στην οποία προη­γή­θη­καν δια­πι­στώ­σεις, συστά­σεις και προ­θε­σμίες που, σύμφωνα με την Ειδική Υπη­ρε­σία Δια­χεί­ρι­σης, δεν τηρή­θη­καν επαρκώς από τον δικαιούχο φορέα.

Στην προ­σω­ρινή έκθεση επι­τό­πιας επα­λή­θευ­σης της 31ης Ιουλίου 2025, η Δια­χει­ρι­στική Αρχή κατέ­γραψε ότι, αν και τα βασικά στοι­χεία του έργου είχαν κατα­σκευα­στεί, ο νέος αγωγός ομβρίων δεν λει­τουρ­γούσε στην πράξη.

Η αιτία ήταν ότι, με την έναρξη των εργα­σιών της Β’ φάσης της Μαρίνας και τις δια­μορ­φώ­σεις στην περιοχή από­λη­ξης του αγωγού, τα όμβρια ύδατα δεν μπο­ρού­σαν να κατα­λή­ξουν στον απο­δέ­κτη, λίμνα­ζαν και δημιουρ­γού­σαν αντι­κει­με­νικό περι­βαλ­λο­ντικό πρό­βλημα και αυξη­μένο κίνδυνο σε περι­πτώ­σεις έντονης βρο­χό­πτω­σης. Με βάση το εύρημα αυτό, η Ειδική Υπη­ρε­σία Δια­χεί­ρι­σης απηύ­θυνε προς τον Δήμο Ρόδου σύσταση για ανα­ζή­τηση τεχνι­κής λύσης και συνερ­γα­σίας των εμπλε­κό­με­νων φορέων εντός 15 ημερών.

Η οπτική της Περι­φέ­ρειας στη­ρί­ζε­ται σε ένα στοι­χείο που, αντι­κει­με­νικά, βαρύνει στη δικα­στική κρίση. Το Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα «Νότιο Αιγαίο» 2014 έως 2020 βρί­σκε­ται στη φάση κλει­σί­μα­τος, με συγκε­κρι­μέ­νες προ­θε­σμίες που επι­βάλ­λει το ευρω­παϊκό κανο­νι­στικό πλαίσιο. Στο πλαίσιο αυτό, η εκτί­μηση της αρμό­διας υπη­ρε­σίας ότι δεν δια­φαί­νε­ται εξα­σφά­λιση της λει­τουρ­γι­κό­τη­τας εντός των χρο­νι­κών ορίων που θέτουν οι Κανο­νι­σμοί, απο­τε­λεί κρίση τεχνι­κού και δια­χει­ρι­στι­κού χαρα­κτήρα, την οποία η Δια­χει­ρι­στική Αρχή έκρινε ότι όφειλε να υπο­λο­γί­σει πριν δηλώσει την πράξη ως ημιτελή στην Τελική Έκθεση Υλο­ποί­η­σης του Προ­γράμ­μα­τος.

Με δεδο­μένο ότι οι επι­λέ­ξι­μες δαπάνες ανέρ­χο­νται σε 495.336,21 ευρώ επί συνο­λι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού σύμ­βα­σης 4.674.625,39 ευρώ, η ανα­λο­γία λει­τούρ­γησε ως πρό­σθετο επι­χεί­ρημα δια­χει­ρι­στι­κής σκο­πι­μό­τη­τας υπέρ της ανά­κλη­σης.

Σημα­ντική παρά­με­τρος, που έχει επι­ση­μαν­θεί και δημο­σίως, είναι ότι η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου δεν προ­χώ­ρησε σε ανα­ζή­τηση επι­στρο­φής χρη­μα­τι­κών ποσών από τον Δήμο Ρόδου, παρότι, σύμφωνα με τα ισχύ­ο­ντα, υπήρχε τέτοια διοι­κη­τική δυνα­τό­τητα. Η επιλογή αυτή φέρεται να δια­μορ­φώ­θηκε προ­κει­μέ­νου το βάρος της ολο­κλή­ρω­σης να μετα­φερ­θεί στον φορέα υλο­ποί­η­σης χωρίς πρό­σθετη οικο­νο­μική επι­βά­ρυνση, στοι­χείο που, κατά την Περι­φέ­ρεια, απο­δυ­να­μώ­νει τα επι­χει­ρή­ματα περί εκδι­κη­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς και ανα­δει­κνύει την προ­σπά­θεια αυστηρά κανο­νι­στι­κής αντι­με­τώ­πι­σης μιας υπό­θε­σης που είχε φτάσει σε αδιέ­ξοδο.

Το ιστο­ρικό του έργου και οι δια­δο­χι­κές παρα­τά­σεις

Η πράξη είχε εντα­χθεί στο Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα στις 12 Ιουνίου 2019 και τρο­πο­ποι­ή­θηκε δια­δο­χικά τα έτη 2022, 2024 και 2025, με την τελευ­ταία τρο­πο­ποι­η­τική απόφαση να παρα­τεί­νει την ολο­κλή­ρωση του φυσικού και οικο­νο­μι­κού αντι­κει­μέ­νου έως τις 31 Αυγού­στου 2025. Η σύμβαση εκτέ­λε­σης υπε­γράφη τον Δεκέμ­βριο του 2021 με την εται­ρεία «ΕΡΓΩΝΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗ ΙΚΕ», με συμ­βα­τική αξία 2.854.011,32 ευρώ με ΦΠΑ και αρχική ημε­ρο­μη­νία περά­τω­σης τις 22 Δεκεμ­βρίου 2023. Στη συνέ­χεια, με την έγκριση του 1ου Ανα­κε­φα­λαιω­τι­κού Πίνακα η σύμβαση παρα­τά­θηκε έως τις 21 Σεπτεμ­βρίου 2024 και ακο­λού­θως έως τις 21 Μαΐου 2025, ενώ με τον 2ο Ανα­κε­φα­λαιω­τικό Πίνακα συνο­λι­κού ποσού 3.728.427,98 ευρώ και με την 1η Συμπλη­ρω­μα­τική Σύμβαση ποσού 927.266,49 ευρώ, η προ­θε­σμία ολο­κλή­ρω­σης του έργου εγκρί­θηκε εκ νέου έως τις 21 Αυγού­στου 2025.

Πρό­κει­ται για μια χρονική δια­δρομή που, αντι­κει­με­νικά, κατα­γρά­φει επα­νει­λημ­μέ­νες παρα­τά­σεις. Συνο­λικά εκτα­μιεύ­θη­καν δεκα­ε­πτά λογα­ρια­σμοί συνο­λι­κής αξίας 3.296.725,61 ευρώ, με βάση τις εγκρί­σεις της Ειδικής Υπη­ρε­σίας Δια­χεί­ρι­σης, στοι­χείο που απο­τυ­πώ­νει τόσο την έκταση των εργα­σιών που υλο­ποι­ή­θη­καν όσο και τη συνεχή χρη­μα­το­δο­τική στήριξη που έλαβε ο φορέας υλο­ποί­η­σης.

Το επει­σό­διο της 19ης Αυγού­στου και η ορι­στική ανά­κληση

Στην ίδια χρονική περίοδο εντο­πί­ζε­ται και ένα διοι­κη­τικό επει­σό­διο που εγείρει ερω­τή­ματα ως προς τον συντο­νι­σμό μεταξύ των υπη­ρε­σιών της δημο­τι­κής αρχής.

Στις 19 Αυγού­στου 2025 δια­κι­νή­θη­καν δύο έγγραφα με την ίδια ημε­ρο­μη­νία, αλλά με δια­φο­ρε­τικό περιε­χό­μενο. Το πρώτο, που υπο­γρά­φε­ται από τη γενική γραμ­μα­τέα του Δήμου Ρόδου και απευ­θύ­νε­ται στην Ειδική Υπη­ρε­σία Δια­χεί­ρι­σης, ανέφερε ότι η προ­κή­ρυξη για την κατα­σκευή του κατα­λη­κτι­κού τμή­μα­τος του αγωγού ομβρίων θα πραγ­μα­το­ποιείτο έως τις 31 Αυγού­στου 2025, παρου­σιά­ζο­ντας το έργο ως ξεχω­ρι­στή τεχνική παρέμ­βαση που δεν συν­δέ­ε­ται με την κύρια χρη­μα­το­δό­τηση. Το δεύτερο, προ­ερ­χό­μενο από τη ΔΕΥΑΡ, υπο­στή­ριζε ότι οι εργα­σίες για την προ­σω­ρινή όδευση του αγωγού είχαν ήδη ξεκι­νή­σει από τις 16 Αυγού­στου 2025 και ότι ο αγωγός ήταν ήδη λει­τουρ­γι­κός, με μελέτη ύψους 130.000 ευρώ που θα χρη­μα­το­δο­τείτο από ίδιους πόρους.

Η εικόνα δύο εγγρά­φων με αντι­κρουό­με­νες τοπο­θε­τή­σεις, σε μια κρίσιμη στιγμή που η Δια­χει­ρι­στική Αρχή ζητούσε σαφή τεχνική λύση, λει­τούρ­γησε αντι­κει­με­νικά εις βάρος της εκδοχής του Δήμου, ανα­δει­κνύ­ο­ντας ζητή­ματα συντο­νι­σμού μεταξύ των ίδιων των υπη­ρε­σιών του φορέα υλο­ποί­η­σης. Στις 18 Αυγού­στου 2025 εκδό­θηκε η Ορι­στική Έκθεση Επι­τό­πιας Επα­λή­θευ­σης και ακο­λού­θως, στις 22 Αυγού­στου 2025, ο περι­φε­ρειάρ­χης υπέ­γραψε την απόφαση ανά­κλη­σης της ένταξης.

Οι λόγοι ακυ­ρώ­σεως που προ­βάλ­λει  ο Δήμος Ρόδου

Η αίτηση ακύ­ρω­σης οργα­νώ­νε­ται σε τρεις άξονες. Στον πρώτο, ο Δήμος Ρόδου επι­χει­ρεί να περιο­ρί­σει το εύρος του προ­βλή­μα­τος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η μη λει­τουρ­γι­κό­τητα εντο­πί­ζε­ται στον αγωγό ομβρίων και όχι στο σύνολο του έργου, και ότι η όδευση του κατα­λη­κτι­κού τμή­μα­τος του αγωγού απο­τε­λεί ξεχω­ρι­στή τεχνική παρέμ­βαση, μη ενταγ­μένη στη χρη­μα­το­δό­τηση της πράξης. Δια­τεί­νε­ται, μάλιστα, ότι το τεχνικό έργο, δηλαδή το παρα­λιακό πεζο­δρό­μιο και ο ποδη­λα­τό­δρο­μος μήκους 1.120 μέτρων, οι κυκλο­φο­ρια­κοί κόμβοι, οι χώροι στάθ­μευ­σης, η ανα­κα­τα­σκευή του δυτικού πεζο­δρο­μίου της οδού Αυστρα­λίας, οι κοι­νό­χρη­στοι χώροι πρα­σί­νου και ο σπον­δυ­λω­τός αγωγός παρο­χέ­τευ­σης ομβρίων υδάτων, είχαν υλο­ποι­η­θεί σύμφωνα με την απόφαση ένταξης.

Ωστόσο, στο σημείο αυτό η ανά­γνωση των γεγο­νό­των από την Περι­φέ­ρεια έχει δια­φο­ρε­τικό βάρος. Η μη λει­τουρ­γι­κό­τητα ενός αγωγού ομβρίων δεν συνιστά απλή τεχνική λεπτο­μέ­ρεια, αλλά λει­τουρ­γικό στοι­χείο που επη­ρε­ά­ζει την ίδια τη χρη­σι­μό­τητα του παρά­κτιου μετώπου, καθώς, όπως δια­πι­στώ­θηκε στις επι­τό­πιες επα­λη­θεύ­σεις, τα όμβρια λίμνα­ζαν με προ­φα­νείς συνέ­πειες στην περιοχή. Ένας αγωγός που δεν εκβάλ­λει απο­τε­λε­σμα­τικά δεν είναι αγωγός σε λει­τουρ­γία, και αυτό απο­τέ­λεσε τη βάση της κρίσης της Δια­χει­ρι­στι­κής Αρχής.

Στον δεύτερο άξονα, ο Δήμος Ρόδου υπο­στη­ρί­ζει ότι η αιτιο­λο­γία της ανά­κλη­σης ως προς τη δεύτερη βάση της είναι αόριστη και υπο­θε­τική, καθώς στη­ρί­ζε­ται σε εκτι­μή­σεις περί δια­φαι­νό­με­νης εξέ­λι­ξης. Δια­τεί­νε­ται, ακόμη, ότι υπήρχε δυνα­τό­τητα νέας προ­έ­γκρι­σης για παρά­ταση έως τις 31 Δεκεμ­βρίου 2025 και ότι η δημο­πρά­τηση και η εκτέ­λεση του επι­μέ­ρους έργου θα απαι­τούσε περίπου 4 μήνες, χρονικό διά­στημα που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, ήταν επαρκές.

Στο σημείο αυτό, ωστόσο, η πραγ­μα­τι­κό­τητα του κλει­σί­μα­τος του προ­γράμ­μα­τος και η αυστη­ρό­τητα των ευρω­παϊ­κών προ­θε­σμιών συνι­στούν αντι­κει­με­νικά δεδο­μένα. Η Δια­χει­ρι­στική Αρχή κλήθηκε να απο­φα­σί­σει σε ένα περι­βάλ­λον όπου η οποια­δή­ποτε καθυ­στέ­ρηση μπο­ρούσε να μετα­τρα­πεί σε δημο­σιο­νο­μική απώλεια για το σύνολο του προ­γράμ­μα­τος.

Στον τρίτο άξονα, ο Δήμος επι­κα­λεί­ται παρα­βί­αση των αρχών της χρηστής διοί­κη­σης και της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η Δια­χει­ρι­στική Αρχή είχε εγκρί­νει τις δια­δο­χι­κές μελέτες και τρο­πο­ποι­ή­σεις, μεταξύ άλλων με τα έγγραφα της 19ης Δεκεμ­βρίου 2023 και της 19ης Μαΐου 2025, και ότι δεν μπο­ρούσε εκ των υστέρων να ανα­τρέ­πει αυτές τις εγκρί­σεις. Στο επι­χεί­ρημα αυτό η Περι­φέ­ρεια αντι­πα­ρα­θέ­τει ότι ο προ­λη­πτι­κός έλεγχος των μελετών και ο κατα­σταλ­τι­κός έλεγχος της λει­τουρ­γι­κό­τη­τας απο­τε­λούν δύο δια­κρι­τές λει­τουρ­γίες της Δια­χει­ρι­στι­κής Αρχής, με βάση τόσο το εθνικό όσο και το ενω­σιακό πλαίσιο, και ότι η έγκριση μιας τεχνι­κής λύσης σε μελε­τη­τικό επίπεδο δεν προ­δι­κά­ζει την επα­λή­θευση της λει­τουρ­γι­κό­τη­τάς της επί του πεδίου.

Η εικόνα ενός έργου με συσ­σω­ρευ­μέ­νες καθυ­στε­ρή­σεις

Πέρα από τη νομική διά­σταση, η ίδια η πορεία του έργου απο­τυ­πώ­νει μια δια­δρομή έντονων καθυ­στε­ρή­σεων, που αντι­κει­με­νικά λει­τουρ­γούν εις βάρος της κατα­σκευής μιας πει­στι­κής αφή­γη­σης από την πλευρά του φορέα υλο­ποί­η­σης. Η κατα­σκευή του παρα­λια­κού πεζο­δρο­μίου και του ποδη­λα­το­δρό­μου μήκους 1.120 μέτρων ξεκί­νησε με σύμβαση τον Δεκέμ­βριο του 2021 και αρχική προ­θε­σμία ολο­κλή­ρω­σης δύο ετών. Η αλλη­λου­χία των παρα­τά­σεων, η αύξηση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού από τα 2,8 περίπου εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ σε επίπεδα άνω των 4,6 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, καθώς και τα ζητή­ματα που ανέ­κυ­ψαν με την απο­μά­κρυνση εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων σκαφών και press containers στην περιοχή των Σφα­γείων, συν­θέ­τουν την εικόνα ενός έργου που ποτέ δεν κατά­φερε να κλει­δώ­σει σε μια σταθερή τροχιά υλο­ποί­η­σης.

Στο σημείο αυτό, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου επι­κα­λεί­ται ότι η ευθύνη της Δια­χει­ρι­στι­κής Αρχής δεν αφορά μόνο μια συγκε­κρι­μένη πράξη, αλλά στη συνο­λική απορ­ρό­φηση και τη νομι­μό­τητα δια­χεί­ρι­σης ενός Επι­χει­ρη­σια­κού Προ­γράμ­μα­τος που ελέγ­χε­ται και σε ευρω­παϊκό επίπεδο. Η δια­τή­ρηση της ένταξης μιας πράξης που είχε λάβει επι­λέ­ξι­μες δαπάνες σε ποσοστό μικρό­τερο του 11% επί του συμ­βα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, χωρίς προ­ο­πτική εξα­σφά­λι­σης της λει­τουρ­γι­κό­τη­τας εντός των χρο­νι­κών ορίων του Προ­γράμ­μα­τος, απο­τε­λούσε εκ των πραγ­μά­των μια επιλογή με αυξη­μένο δια­χει­ρι­στικό κίνδυνο.

Η ανα­με­νό­μενη κρίση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας

Η υπόθεση φέρεται να κριθεί σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο, νομικό, το ερώτημα αφορά αν η μη λει­τουρ­γι­κό­τητα τεκ­μη­ριώ­θηκε επαρκώς ως λόγος ανά­κλη­σης για το σύνολο της πράξης και αν η μη συμ­μόρ­φωση εντός της ταχθεί­σας προ­θε­σμίας απο­δει­κνύ­ε­ται με τρόπο που στη­ρί­ζει την επιλογή της Διοί­κη­σης. Στο δεύτερο, διοι­κη­τικό, εξε­τά­ζε­ται η επάρ­κεια της αιτιο­λο­γίας ως προς τη χρήση της δια­κρι­τι­κής ευχέ­ρειας και την επί­κληση των δια­χει­ρι­στι­κών λόγων σε συν­δυα­σμό με τα δεδο­μένα κλει­σί­μα­τος του προ­γράμ­μα­τος.

Με βάση όσα απο­τυ­πώ­νο­νται στον φάκελο, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου εμφα­νί­ζε­ται με συγκε­κρι­μένα δεδο­μένα στα χέρια της, ευρή­ματα δύο εκθέ­σεων επι­τό­πιας επα­λή­θευ­σης, σύσταση για συγκε­κρι­μένη τεχνική λύση εντός σαφούς προ­θε­σμίας, αντι­κρουό­μενα έγγραφα από τις υπη­ρε­σίες του ίδιου του δικαιού­χου και ένα ευρω­παϊκό χρο­νο­διά­γραμμα που δεν αφήνει περι­θώ­ρια ευε­λι­ξίας. Από την άλλη πλευρά, ο Δήμος Ρόδου επι­χει­ρεί να μετα­το­πί­σει το βάρος της συζή­τη­σης στο νομικό πεδίο των αρχών της διοι­κη­τι­κής δράσης, ανα­ζη­τώ­ντας τη διάσωση της χρη­μα­το­δό­τη­σης ενός έργου που, σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς του, έχει ολο­κλη­ρω­θεί ως προς τα κύρια χαρα­κτη­ρι­στικά του.

Σε κάθε περί­πτωση, η ετυ­μη­γο­ρία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας ανα­μέ­νε­ται να απο­τε­λέ­σει σημείο ανα­φο­ράς όχι μόνο για το συγκε­κρι­μένο έργο, αλλά και ως νομο­λο­γιακό στίγμα για τα όρια εντός των οποίων μπορούν να κινη­θούν οι Δια­χει­ρι­στι­κές Αρχές όταν επι­χει­ρούν να δια­σφα­λί­σουν τη νομι­μό­τητα και τη λει­τουρ­γι­κό­τητα συγ­χρη­μα­το­δο­τού­με­νων πράξεων σε φάση κλει­σί­μα­τος προ­γραμ­μά­των.