Αποσπερίτης και πεσκανδρίτσα

Πολλά ει­πώ­θη­καν, για το επί­ση­μο δεί­πνο ανή­με­ρα της 25ης Μαρ­τί­ου, προς τιμή των υψη­λών προ­σκε­κλη­μέ­νων. Και δεν ήταν μόνον οι αι­τιά­σεις, εάν εν μέσω παν­δη­μί­ας και  μιας πολύ άσχη­μης κα­τά­στα­σης που βιώ­νου­με. θα έπρε­πε κάτι τέ­τοιο να συμ­βεί. Ηταν και όσοι δεν είχαν αντίρ­ρη­ση για το δεί­πνο, αλλά για το… μενού. Τόσο για το πε­ρι­τύ­λιγ­μα όσο και για το πε­ριε­χό­με­νο. Πά­ντως, όσο κι αν δια­φω­νεί κά­ποιος, στο συ­γκε­κρι­μέ­νο μενού ήταν ξε­κά­θα­ρη η έμ­φα­ση στα εκλε­κτά ελ­λη­νι­κά προ­ϊ­ό­ντα. «Στό­χος μου ήταν να χω­ρέ­σω την Ελ­λά­δα στα πιάτα» όπως είπε ο γνω­στός σεφ Λευ­τέ­ρης Λα­ζά­ρου που επι­με­λή­θη­κε την ορ­γά­νω­ση. Και όπως ση­μειώ­νει η Κική Τρια­ντα­φύλ­λη, ει­δι­κή της γα­στρι­μαρ­γί­ας,  «επι­τέ­λους το στε­ρε­ο­τυ­πι­κό ντου­έ­το σφυ­ρί­δα – Merlot (που έστω και αν καλ­λιερ­γεί­ται σε ελ­λη­νι­κά χώ­μα­τα, δεν παύει να είναι γαλ­λι­κή ποι­κι­λία) σε γεύ­μα­τα της Προ­ε­δρί­ας, με το οποίο χρό­νια τώρα γε­λά­με, έδωσε τη θέση του στην κα­κο­μού­τσου­νη πε­σκαν­δρί­τσα, ψάρι των φτω­χών ψα­ρά­δων» Πολύ κου­βέ­ντα έγινε και τα… σχε­δόν άγνω­στα κρα­σιά σε πολ­λούς. Γιατί όχι “Μαυ­ρο­δά­δάφ­νη” είπαν κά­ποιοι από την πλέον παλιά κάβα της χώρας , Σα­μιώ­τι­κο ή το φη­μι­σμέ­νο Vinsanto της Σα­ντο­ρί­νης , αντί για τον «Απο­σπε­ρί­τη», το γλυκό Φω­κια­νό, που όπως απε­κά­λυ­ψε ο κ. Λα­ζά­ρου, ήταν προ­σω­πι­κή επι­λο­γή της Προ­έ­δρου. Εχει κι αυτό τον συμ­βο­λι­σμό του, αφού η κυρία Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου πρό­τει­νε ένα κρασί από ένα λι­λι­πού­τειο οι­νο­ποιείο σε ένα λι­λι­πού­τειο νησί, τους Λει­ψούς, από μια σπά­νια και πα­νάρ­χαια γη­γε­νή ποι­κι­λία, που χρω­στά­ει το όνομά της στην πόλη Φώ­καια της Μι­κράς Ασίας, και όπως ανα­φέ­ρει η πα­ρά­δο­ση, το νη­σιώ­τι­κο κρασί ήταν ένα δώρο από το θεό Διό­νυ­σο.