Πρώτοι οι Ελληνες παγκοσμίως στις νέες επιχειρηματικές ιδέες

Τις περισ­σό­τε­ρες ικα­νό­τη­τες στον κόσμο στο να ξεκι­νή­σουν μια και­νούρ­για επι­χεί­ρηση έχουν οι Ελληνες. Ο παλιός μύθος του Ελληνα επι­χει­ρη­μα­τία που τα κατα­φέρ­νει με την επι­νοη­τι­κό­τητα, την επιμονή και τη φαντα­σία του φαί­νε­ται ότι βασί­ζε­ται σε πραγ­μα­τικά δεδο­μένα. Την ίδια στιγμή, βέβαια, οι επι­δό­σεις μας όσον αφορά άλλους παρά­γο­ντες από τους οποίους εξαρ­τώ­νται η πορεία και η ανά­πτυξη μιας επι­χεί­ρη­σης είναι άκρως απο­γοη­τευ­τι­κές. Μικρή υπο­στή­ριξη από το περι­βάλ­λον, φόβος για το επι­χει­ρη­μα­τικό ρίσκο και ελά­χι­στη πιθα­νό­τητα γρή­γο­ρης ανά­πτυ­ξης της επι­χεί­ρη­σης απο­τε­λούν επίσης βασικά –και καθο­ρι­στικά– χαρα­κτη­ρι­στικά του ελλη­νι­κού επι­χει­ρείν.

Στη φετινή μελέτη του Global Entrepreneurship Index, που μελετά την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα παγκο­σμίως και συγκρί­νει όλες τις χώρες εξε­τά­ζο­ντας 14 μετα­βλη­τές, οι Ελληνες σημειώ­νουν εξαι­ρε­τικά υψηλό σκορ στις δεξιό­τη­τες για τη δημιουρ­γία μιας νέας επι­χεί­ρη­σης (Startup – Skills). Αυτό σημαί­νει ότι οι Ελληνες νέοι επι­χει­ρη­μα­τίες έχουν ικα­νό­τη­τες, ιδέες, διάθεση, εξηγεί ο Κώστας Ηλιό­που­λος, ερευ­νη­τής του Ινστι­τού­του Αγρο­τι­κής Οικο­νο­μίας και Πολι­τι­κής.

Πολύ παρα­πάνω από τον μέσο ευρω­παϊκό όρο και αρκετά καλά σε σχέση με τον υπό­λοιπο κόσμο βρι­σκό­μα­στε και στον δείκτη που αφορά στο «ανθρώ­πινο κεφά­λαιο». «Υπάρχει μια γενιά ανθρώ­πων που μεγά­λωσε στα χρόνια της ευμά­ρειας. Πολλοί από αυτούς έκαναν καλές σπουδές στο εξω­τε­ρικό και απέ­κτη­σαν υψηλό επίπεδο γνώσεων και δεξιο­τή­των, που όμως τώρα δεν αξιο­ποιεί­ται», συμπλη­ρώ­νει ο κ. Ηλιό­που­λος.

Δύο δείκτες

Υψηλές επι­δό­σεις έχουμε και στον δείκτη ενσω­μά­τω­σης της τεχνο­λο­γίας, αλλά και στη δυνα­τό­τητα «παγκο­σμιο­ποί­η­σης» της επι­χει­ρη­μα­τι­κής μας δρα­στη­ριό­τη­τας. Οι επι­δό­σεις στους δύο αυτούς δείκτες μπορεί να φαί­νε­ται ότι αντι­βαί­νουν σε όσα βλέ­πουμε να συμ­βαί­νουν γύρω μας στις επι­χει­ρή­σεις –οι οποίες δύσκολα δέχο­νται τον εκσυγ­χρο­νι­σμό– ωστόσο πρέπει να ανα­λο­γι­στούμε ότι η μελέτη αφορά νέες πρω­το­πο­ρια­κές επι­χει­ρή­σεις και όχι παρα­δο­σια­κές επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, όπως ένα μαγαζί της γει­το­νιάς. Ετσι, μια μοντέρνα επι­χεί­ρηση μπορεί να έχει την έδρα της οπου­δή­ποτε βολεύει και να εκτεί­νει τις δρα­στη­ριό­τη­τές της όσο και όπου θέλει και μπορεί. Επι­πλέον οι νέες επι­χει­ρή­σεις, που συχνά έχουν σχέση με την υψηλή τεχνο­λο­γία ή την πλη­ρο­φο­ρική, έχουν τη δυνα­τό­τητα να βρουν κον­δύ­λια από πανευ­ρω­παϊκά ή και παγκό­σμια προ­γράμ­ματα ανε­ξάρ­τητα από τη χώρα όπου ανα­πτύσ­σε­ται η κάθε επι­χεί­ρηση και αυτό εξηγεί τον λόγο που οι πρω­το­πό­ρες ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις εμφα­νί­ζο­νται να βρί­σκο­νται στο μέσο ευρω­παϊκό όρο όσον αφορά στην εξεύ­ρεση κον­δυ­λίων.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, στον δείκτη ανά­πτυ­ξης (High Growth) η επίδοση της Ελλάδας είναι πολύ χαμηλή, κάτω από τον μέσο παγκό­σμιο όρο, ελά­χι­στα πάνω από το μηδέν. Ο δείκτης αυτός δείχνει πόσο γρήγορα μια επι­χεί­ρηση μπορεί να ανα­πτυ­χθεί και άρα να απα­σχο­λή­σει προ­σω­πικό και μακρο­πρό­θε­σμα να βοη­θή­σει στη λύση της ανερ­γίας.

Πολύ χαμηλά βρί­σκε­ται και ο δείκτης της απο­δο­χής του ρίσκου (Risk Acceptance) που απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο τμήμα της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Στην Ελλάδα, πολλοί απο­φεύ­γουν οποια­δή­ποτε επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα γιατί δεν υπάρ­χουν τα μέσα που θα τους υπο­στη­ρί­ξουν σε μια ενδε­χό­μενη απο­τυ­χία, λέει ο κ. Ηλιό­που­λος. «Ο απο­τυ­χη­μέ­νος επι­χει­ρη­μα­τίας στην Ελλάδα τα χάνει όλα. Αντί­θετα, σε άλλες χώρες υπάρχει στήριξη σε περί­πτωση απο­τυ­χίας. Οταν ώς χώρα έχεις πολύ χαμηλό δείκτη σε αυτόν τον τομέα, απο­τρέ­πεις όσους δεν είναι παρα­δο­σια­κοί επι­χει­ρη­μα­τίες να προ­σπα­θή­σουν…».

Και η υπο­στή­ριξη (Cultural Support) προς τους επί­δο­ξους ή νέους επι­χει­ρη­μα­τίες όσον αφορά στο περι­βάλ­λον είναι ελά­χι­στη. «Στη χώρα μας το κέρδος και κατ’ επέ­κταση οι επι­χει­ρη­μα­τίες αντι­με­τω­πί­ζο­νται σαν κάτι “κακό”, σαν να είναι κάποιοι ανή­θι­κοι που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται ανθρώ­πους για να κερ­δί­σουν», επι­ση­μαί­νει ερευ­νη­τής.

Καθη­με­ρινή