Απίστευτο! Το 1/3 των τροφίμων καταλήγει στα σκουπίδια

Το 25-33% των τρο­φί­μων που παράγει ετησίως για κατα­νά­λωση στον κόσμο χάνεται ή πετιέ­ται. Οι απώ­λειες αυτές θα μπο­ρού­σαν να κάνουν τη διαφορά όσον αφορά στο χάσμα μεταξύ υπο­σι­τι­σμού και επαρ­κούς δίαιτας σε πολλές χώρες, ανα­φέ­ρει σε έκθεσή που δημο­σί­ευσε την Πέμπη η Παγκό­σμια Τράπεζα.

Ο πρό­ε­δρος του διε­θνούς οργα­νι­σμού Τζιμ Γιονγκ Κιμ χαρα­κτή­ρισε ντροπή το ποσοστό των τρο­φί­μων που σπα­τα­λιού­νται παγκο­σμίως.

«Εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι σε όλο τον κόσμο πηγαί­νουν για ύπνο νηστι­κοί κάθε βράδυ κι όμως εκα­τομ­μύ­ρια τόνοι τρο­φί­μων κατα­λή­γουν στο σκου­πι­δο­τε­νεκέ ή χαλάνε πριν φτάσουν στην αγορά», είπε.

Σε περιο­χές όπου ο υπο­σι­τι­σμός είναι σύνηθες φαι­νό­μενο όπως στην Αφρική και τη Νότια Ασία, η σπατάλη αντι­στοι­χεί σε 400-500 χαμένες θερ­μί­δες κατ’ άτομο ημε­ρη­σίως.

Στον ανα­πτυγ­μένο κόσμο οι απώ­λειες μπορεί να κυμαί­νο­νται από 750 μέχρι 1.500 θερ­μί­δες ημε­ρη­σίως.

Όσον αφορά στη θερ­μι­δική απόδοση, το 53% όλων των τρο­φί­μων που χάνο­νται ή σπα­τα­λιού­νται είναι δημη­τριακά και ακο­λου­θούν τα φρούτα και τα λαχα­νικά.

Οι μεγα­λύ­τε­ρες απώ­λειες κατα­γρά­φο­νται κατά τις δια­δι­κα­σίες παρα­γω­γής, φύλαξης και κατα­νά­λω­σης αλλά τα ποσοστά δια­φέ­ρουν σημα­ντικά ανάλογα με την περιοχή.

Στη Βόρεια Αμερική το 61% των απω­λειών εντο­πί­ζε­ται στο στάδιο της κατα­νά­λω­σης, για παρά­δειγμα τρόφιμα που αγο­ρά­ζο­νται και αφή­νο­νται να σαπί­σουν στα ψυγεία.

Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρε­τα­νία στο στάδιο της κατα­νά­λω­σης μια τετρα­με­λής οικο­γέ­νεια σπα­τα­λάει τρόφιμα αξίας 1.600 δολα­ρίων και 1.100 λιρών, αντι­στοί­χως, σε ετήσια βάση.

Στην υπο­σα­χά­ρια Αφρική μόνο το 5% των τρο­φί­μων χάνεται στο στάδιο αυτό, όμως τερά­στιες ποσό­τη­τες σπα­τα­λώ­νται κατά τις δια­δι­κα­σίες παρα­γω­γής και επε­ξερ­γα­σίας.

Σύμφωνα με την έκθεση, η πολι­τική που ακο­λου­θούν τα μεγάλα σου­περ­μάρ­κετ μπορεί να υπο­κι­νεί την υπερ­πα­ρα­γωγή τρο­φί­μων και τις δια­φη­μι­στι­κές προ­σφο­ρές με απο­τέ­λε­σμα να ενθαρ­ρύ­νουν τους κατα­να­λω­τές να αγο­ρά­ζουν περισ­σό­τερα απ’ όσα έχουν πραγ­μα­τική ανάγκη.

Η σπατάλη τρο­φί­μων σημαί­νει επίσης και σπατάλη ενέρ­γειας και φυσικών πόρων. Για παρά­δειγμα, η ποσό­τητα νερού που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για την παρα­γωγή ρυζιού ή την επε­ξερ­γα­σία του νερού, σπα­τα­λιέ­ται άδικα εάν και το τελικό προϊόν «χαθεί».

Ορι­σμέ­νες λύσεις που ενδε­χο­μέ­νως θα περιό­ρι­ζαν τη σπατάλη περι­λαμ­βά­νουν την αλλαγή των τεχνι­κών αγρο­τι­κής παρα­γω­γής, τις επεν­δύ­σεις στις μετα­φο­ρές και την απο­θή­κευση των τρο­φί­μων και την αλλαγή της συμπε­ρι­φο­ράς των κατα­να­λω­τών και των εμπόρων.