Με το βλέμμα στις κάλπες-Στο τραπέζι και ο ανασχηματισμός

Σε οιονεί προ­ε­κλο­γική περίοδο εισέρ­χε­ται η χώρα από τις αρχές του έτους. Η αίσθηση εντεί­νε­ται από μια σειρά παρα­μέ­τρους, αλλά και από ένα στοι­χείο το οποίο δια­πι­στώ­νε­ται για πρώτη φορά στο διά­στημα των τελευ­ταίων μηνών: Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, κομ­μα­τικά και κοι­νο­βου­λευ­τικά, όταν ερω­τώ­νται για το ενδε­χό­μενο προ­σφυ­γής στις κάλπες, δεν το απορ­ρί­πτουν, όπως συνή­θι­ζαν να κάνουν έως πρό­σφατα.

Αντι­θέ­τως, επι­δει­κνύ­ουν έναν προ­βλη­μα­τι­σμό για το κατά πόσο ένας εκλο­γι­κός ελιγμός θα ήταν μια λύση για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεδο­μέ­νων της φθοράς και των πολ­λα­πλών αδιε­ξό­δων της κυβέρ­νη­σης.

Τέτοιες σκέψεις προ­έρ­χο­νται κατά βάση από τη λεγό­μενη ομάδα των 53+ και τους συνο­δοι­πό­ρους τους. Οπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρουν κάποιοι από τους πρω­τα­γω­νι­στές του εσω­κομ­μα­τι­κού παι­χνι­διού στον ΣΥΡΙΖΑ, «το θέμα δεν είναι το “αν”, αλλά το “πότε”». Επι­βε­βαιώ­νουν έτσι ότι η συζή­τηση είναι υπαρκτή και ότι μια κίνηση σε αυτή την κατεύ­θυνση μελε­τά­ται ή πάντως έχει τεθεί υπ’ όψιν του Αλέξη Τσίπρα.

Συνο­δεύ­ε­ται δε αυτή η ανη­συ­χία των συγκε­κρι­μέ­νων προ­σώ­πων και από μια αγωνία για το διά­στημα των πρώτων μηνών του 2018. Κατά την περίοδο εκείνη, όπως λένε, η κυβέρ­νηση ανα­μέ­νε­ται να δεχθεί νέες πιέσεις και ο ΣΥΡΙΖΑ να βρεθεί ενώπιον ορι­στι­κών διλημ­μά­των, στο πλαίσιο της τέταρ­της αξιο­λό­γη­σης. Στο διά­στημα αυτό θα πρέπει να διευ­θε­τη­θούν όλες οι εκκρε­μό­τη­τες, κυρίως στο πεδίο των δημο­σιο­νο­μι­κών, της επί­σπευ­σης της μείωσης του αφο­ρο­λο­γή­του και άλλων περι­κο­πών, της δια­σφά­λι­σης ενός χρη­μα­το­δο­τι­κού «μαξι­λα­ριού» άνω των 12 δισ. ευρώ, της από­πει­ρας δανει­σμού της χώρας και του καθο­ρι­σμού του πλαι­σίου επι­τή­ρη­σης έπειτα από το τέλος του σημε­ρι­νού Μνη­μο­νίου. Επι­πλέον, καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας παρά­με­τρος για τις απο­φά­σεις της κυβέρ­νη­σης είναι η πρό­σφατη ματαί­ωση των προσ­δο­κιών της περί της έναρξης μιας συζή­τη­σης για το χρέος από τον νέο πρόεδρο του Eurogroup Μάριο Σεντένο. Ο πορ­το­γά­λος υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών ξεκα­θά­ρισε ότι κάτι τέτοιο δεν πρό­κει­ται να συμβεί πριν από τον Αύγου­στο του 2018 και εφόσον έχει ολο­κλη­ρω­θεί επι­τυ­χώς το τρέχον Μνη­μό­νιο.

Κυβερ­νη­τι­κές πηγές περι­γρά­φουν πάντως έναν άλλο σχε­δια­σμό: Διε­ξα­γωγή εθνικών εκλογών το νωρί­τερο την άνοιξη του 2019 και μετά­θεση των αυτο­διοι­κη­τι­κών εκλογών για το φθι­νό­πωρο της ίδιας χρονιάς. Στόχος μιας τέτοιας μεθό­δευ­σης είναι η δημιουρ­γία ενός περι­βάλ­λο­ντος πολι­τι­κής αστά­θειας, με συνε­χείς εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις και με κατά­ληξη την εκλογή Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας στις αρχές του 2020, με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ευελ­πι­στεί ότι θα μπορεί να «παίξει» και πάλι, όπως το 2014-2015.

Η αίσθηση περί της έναρξης μιας άτυπης και άγνω­στης διάρ­κειας προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου εντεί­νε­ται και από έναν άλλο συν­δυα­σμό παρα­γό­ντων, όπως:

l η αγω­νιώ­δης παρο­χο­λο­γία της κυβέρ­νη­σης, εν πολλοίς ερήμην των δανει­στών, με πλέον χαρα­κτη­ρι­στικά παρα­δείγ­ματα το επίδομα των 400 ευρώ στους ανέρ­γους 18-24 ετών, το νέο επίδομα στους πλημ­μυ­ρο­πα­θείς της Δυτικής Αττικής, η εξαγ­γε­λία για ίδρυση πανε­πι­στη­μίου στην ίδια περιοχή κ.ά.

l η σφο­δρό­τητα της πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης με προ­σω­πικά χαρα­κτη­ρι­στικά, στην οποία κατα­φεύ­γει ο κ. Τσίπρας.

l το νέο μέτωπο με το ΚΚΕ, υπό τον φόβο διαρ­ροών ψηφο­φό­ρων προς τα αρι­στερά.

Αυτό έγινε σαφές στην παρέμ­βαση του υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών Π. Σκουρ­λέτη στη Βουλή την προη­γού­μενη Τρίτη, όταν, απευ­θυ­νό­με­νος στα αρι­στερά του ΣΥΡΙΖΑ και… εγκα­λώ­ντας τον Περισσό για τις αντι­κυ­βερ­νη­τι­κές αντι­δρά­σεις, είπε: «Πέστε μου μια φορά που το κάνατε αυτό με την κυβέρ­νηση Σαμαρά. Χρω­στάτε απα­ντή­σεις, όχι σε εμάς, αλλά στον κόσμο της εργα­σίας, που δεν βρήκατε τίποτα να τους πείτε για το θέμα των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων που υπο­γρά­φη­καν για πρώτη φορά. Αυτός ο ολι­σθη­ρός δρόμος απο­μο­νώ­νει μια πλευρά της Αρι­στε­ράς». Η απά­ντηση ήλθε από τον κοι­νο­βου­λευ­τικό εκπρό­σωπο του ΚΚΕ Θ. Παφίλη: «Χρειά­ζε­ται πολύ μεγάλο θράσος, δια­στη­μικό, να φέρνεις τη νύχτα σαν τον κλέφτη τρο­πο­λο­γία για να καταρ­γείς την απεργία και να έχεις στείλει με τις πολι­τι­κές σου στον Καιάδα τον κόσμο, να κατη­γο­ρείς αυτούς που προ­σπα­θούν και υπε­ρα­σπί­ζο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντά του όταν κάνει μια δια­μαρ­τυ­ρία».

Υπό το πρίσμα αυτό, μεταξύ των στε­λε­χών του ΣΥΡΙΖΑ και της αντι­πο­λί­τευ­σης, προ­κλή­θηκε αίσθηση από τον τρόπο με τον οποίο ο Πρω­θυ­πουρ­γός θέλησε, κατά την ομιλία του επί του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού την προη­γού­μενη Τρίτη, να υπεν­θυ­μί­σει και πάλι τη συνταγ­μα­τικά προ­βλε­πό­μενη ημε­ρο­μη­νία των εκλογών: «Ο ελλη­νι­κός λαός έχει και μνήμη, και γνώση, και διαί­σθηση. Σας γνω­ρί­ζει πολύ καλά. Αυτή ήταν η αιτία. Γνω­ρί­ζει τι κάνατε όλα αυτά τα χρόνια» είπε ο Αλέξης Τσίπρας απευ­θυ­νό­με­νος στον Κ. Μητσο­τάκη και συμπλή­ρωσε: «Και αυτή θα είναι η αιτία που θα σας οδη­γή­σει και σε νέα ήττα στις εκλογές του Σεπτέμ­βρη του 2019».

Το ότι οι εκλογές διε­ξά­γο­νται (θεω­ρη­τι­κώς) κάθε τέσσερα έτη είναι γνωστό σε όλους. Το ότι ο Πρω­θυ­πουρ­γός αισθά­νε­ται την ανάγκη να το επα­να­λαμ­βά­νει πυρο­δο­τεί σενάρια για δύο λόγους: α) επειδή, σύμφωνα και με συντρό­φους του, φανε­ρώ­νει μια αγωνία και β) επειδή όλοι γνω­ρί­ζουν ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρ­θωνε να παρα­μεί­νει στην εξουσία έως τον Σεπτέμ­βριο του 2019, θα πήγαινε στις εκλογές έχοντας εφαρ­μό­σει έναν νέο γύρο περι­κο­πών σε συντά­ξεις και απο­δο­χές, τις οποίες έχει ήδη ψηφίσει από την προη­γού­μενη άνοιξη. Συνεπώς, με ακόμη μεγα­λύ­τερη φθορά.

Μία επι­πλέον παρά­με­τρος η οποία εντεί­νει την εκλο­γο­λο­γία είναι πάντοτε ο Πάνος Καμ­μέ­νος. Η κινη­τι­κό­τητα στο Σκο­πιανό και η ρητή δήλωση του υπουρ­γού Αμυνας πως δεν πρό­κει­ται να δεχθεί ονο­μα­σία που να περιέ­χει καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο το συν­θε­τικό «Μακε­δο­νία» καθι­στούν σαφές ότι ο χρόνος δεν θα τρέχει προς όφελος της κυβερ­νη­τι­κής συνοχής – στον βαθμό βεβαίως που ο κ. Καμ­μέ­νος εμφα­νι­στεί συνεπής προς τις δημό­σιες δηλώ­σεις του…

Ποιοι υπουρ­γοί ανα­μέ­νε­ται να μετα­κι­νη­θούν ή να απο­μα­κρυν­θούν