M. Λαουδίκου: Πώς η παιδαγωγός από τη Ρόδο… κατέκτησε την κορυφή της χειροπρακτικής στην Aγγλία!

Οταν πριν από λίγα χρό­νια η Μαρία Λα­ου­δί­κου, έχο­ντας ήδη ένα πτυ­χίο παι­δα­γω­γι­κής, εγκα­τέ­λει­πε την Ελ­λά­δα για να σπου­δά­σει στην Με­γά­λη Βρε­τα­νία χει­ρο­πρα­κτι­κή, δεν φα­ντα­ζό­ταν ότι μέσα σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα, θα βρα­βευό­ταν ως η κα­λύ­τε­ρη νέα χει­ρο­πρά­κτης της χώρας και θα ξε­κι­νού­σε μια λα­μπρή στα­διο­δρο­μία.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή» η Μαρία Λα­ου­δί­κου, μιλά για την από­φα­σή της να εγκα­τα­λεί­ψει την Ελ­λά­δα πα­ρ΄ό­τι είχε δη­λώ­σει ότι «από το νησί δεν φεύγω ο κό­σμος να χα­λά­σει», για την βρά­βευ­σή της, την κα­ριέ­ρα που ανοί­γε­ται μπρο­στά της και τα επό­με­να σχέ­διά της που είναι φι­λό­δο­ξα.

Εξο­μο­λο­γεί­ται ότι είχε δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις εκεί­νο τον Αύ­γου­στο που έφευ­γε από τη Ρόδο και όπως λέει, πα­ρ΄ό­λο που της λεί­πουν πολλά από το νησί της, δεν σχε­διά­ζει άμεσα επι­στρο­φή καθώς όσα την κρα­τούν στην Βρε­τα­νία και οι στό­χοι που έχει θέσει, είναι πιο ισχυ­ρά από την νο­σταλ­γία.

• Μαρία, να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη από την πρό­σφα­τη βρά­βευ­σή σου ως η κα­λύ­τε­ρη νέα χει­ρο­πρά­κτης της Βρε­τα­νί­ας. Πες μας λίγο για την δια­δι­κα­σία της επι­λο­γής.

Αρ­χι­κά θέλω να σε ευ­χα­ρι­στή­σω για την τιμή να με φι­λο­ξε­νή­σε­τε στην εφη­με­ρί­δα σας. Είναι η πρώτη μου συ­νέ­ντευ­ξη σε ελ­λη­νι­κό μέσο μα­ζι­κής ενη­μέ­ρω­σης και χαί­ρο­μαι ιδιαί­τε­ρα που η Χει­ρο­πρα­κτι­κή είναι η αφορ­μή για κάτι τέ­τοιο. Ενη­με­ρώ­θη­κα τον Αύ­γου­στο ότι είμαι υπο­ψή­φια για το βρα­βείο. Δεν το πε­ρί­με­να να σου πω την αλή­θεια, αλλά όταν διά­βα­σα τους λό­γους που με επέ­λε­ξαν ένιω­σα πε­ρη­φά­νεια, και ας μην πε­ρί­με­να ποτέ να το κερ­δί­σω. Επι­λέ­χτη­κα για τον τρόπο και το πάθος που αντι­προ­σω­πεύω το επάγ­γελ­μα σε συ­νέ­δρια, στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, σε διά­φο­ρες εκ­δη­λώ­σεις και πλατ­φόρ­μες. Την βο­ή­θειά μου όλα αυτά τα χρό­νια και ει­δι­κά στους τε­λευ­ταί­ους 15 μήνες ως από­φοι­τη στους φοι­τη­τές και τις ιδέες μου για συ­νερ­γα­σία των ιδιω­τι­κών κλι­νι­κών με το πα­νε­πι­στή­μιο, τον επαγ­γελ­μα­τι­σμό μου, καθώς και την από­φα­ση να κάνω το δι­δα­κτο­ρι­κό μου σε ένα θέμα ση­μα­ντι­κό όπως ο καρ­κί­νος. Αυτοί είναι οι ση­μα­ντι­κό­τε­ροι λόγοι που με επέ­λε­ξαν και για να είμαι ει­λι­κρι­νής, ξαφ­νιά­στη­κα που γνώ­ρι­ζαν για όλα όσα κάνω.. Συ­νή­θως κάτι τέ­τοια τα κρα­τάω για εμένα.

• Ποια ήταν τα συ­ναι­σθή­μα­τά σου την ώρα που άκου­σες το όνομά σου; Το πε­ρί­με­νες;

Δεν το πε­ρί­με­να, φήμες ακου­γό­ταν το βράδυ εκεί­νο ότι θα το πάρω αλλά ως Ελ­λη­νί­δα σε Βρε­τα­νι­κό Σύλ­λο­γο, δεν θε­ώ­ρη­σα ότι είχα ελ­πί­δες. Μόνο που ήμουν υπο­ψή­φια ανά­με­σα σε τόσο κα­τα­ξιω­μέ­νους χει­ρο­πρά­κτες, για εμένα ήταν αρ­κε­τό. Οι φίλοι μου μπορώ να πω ότι ήταν πιο σί­γου­ροι για εμένα από όσο ήμουν εγώ! Όταν ανα­κοί­νω­ναν τους υπο­ψή­φιους, με­τα­ξύ άλλων για εμένα είπαν ότι απο­τε­λώ έμπνευ­ση για τους φοι­τη­τές και τις επό­με­νες γε­νιές χει­ρο­πρα­κτών, πράγ­μα που από την μια είναι κο­λα­κευ­τι­κό, ει­δι­κά σε τόσο σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα από την ορ­κω­μο­σία μου, από την άλλη είναι τρο­μα­κτι­κό όσον αφορά την ευ­θύ­νη που έχω ως χει­ρο­πρά­κτης και ως κά­ποια που έρ­χε­ται σε επαφή με φοι­τη­τές για διά­φο­ρα θέ­μα­τα. Άλλο να ξέ­ρεις ότι βοη­θάς φοι­τη­τές, κι άλλο οι φοι­τη­τές να δη­λώ­νουν ότι θέ­λουν να σου μοιά­σουν. Τα συ­ναι­σθή­μα­τα ήταν ανά­μι­κτα… Ναι, πε­ρη­φά­νεια και τιμή για το βρα­βείο, από την άλλη όμως ξέ­ρο­ντας τον χα­ρα­κτή­ρα μου γνω­ρί­ζω ότι αυτό είναι ένα ακόμα βρα­βείο για να στο­λί­σω στο σα­λό­νι μου, δεν θα στα­μα­τή­σω εδώ, έχω πολλά να δώσω ακόμα. Έχω την τάση να μην εν­θου­σιά­ζο­μαι με βρα­βεία και επαί­νους, όχι για πολύ του­λά­χι­στον. Το γιόρ­τα­σα εκεί­νη την ημέρα δεν λέω, το αί­σθη­μα να σε συγ­χαί­ρουν οι κο­ρυ­φαί­οι χει­ρο­πρά­κτες για το βρα­βείο και την προ­σφο­ρά σου στο επάγ­γελ­μα είναι απί­στευ­το, ήδη στο μυαλό μου όμως σχε­δί­α­ζα τα επό­με­να βή­μα­τά μου.

• Μετά τη βρά­βευ­ση, λοι­πόν, ποια είναι επό­με­να βή­μα­τά σου;

Καλά πε­ρά­σα­με εκεί­νο το σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο, ήπια­με, γε­λά­σα­με, χα­ρή­κα­με, αλλά την Δευ­τε­ρά πήγα κα­νο­νι­κά στη δου­λειά, τα κε­φά­λια μέσα για το δι­δα­κτο­ρι­κό και η ζωή συ­νε­χί­ζε­ται! Το βρα­βείο είναι απλά για να μου θυ­μί­ζει ότι κάπου-κάπου ανα­γνω­ρί­ζε­ται ό,τι κά­νεις. Όπως σου είπα, έχω πολλά ακόμα να κάνω. Δεν το πε­ρί­με­να, αλλά το βρα­βείο αυτό έφερε και πολ­λές επαγ­γελ­μα­τι­κές προ­τά­σεις τις οποί­ες για την ώρα θα αφήσω στην άκρη λόγω άλλων προ­τε­ραιο­τή­των. Στα άμεσα σχέ­διά μου είναι να μάθω κά­ποιες και­νού­ριες τε­χνι­κές, να εξε­λι­χθώ ως χει­ρο­πρά­κτης και να τε­λειώ­σω το δι­δα­κτο­ρι­κό μου.

• Η χει­ρο­πρα­κτι­κή πά­ντως, έχω την αί­σθη­ση ότι στην Ελ­λά­δα δεν είναι τόσο δια­δε­δο­μέ­νη όσο στην Με­γά­λη Βρε­τα­νία.

Σιγά σιγά γί­νε­ται όλο και πιο γνω­στή. Δυ­στυ­χώς όμως η αδια­φο­ρία του ελ­λη­νι­κού κρά­τους να δη­μιουρ­γή­σει ένα νο­μι­κό πλαί­σιο εξά­σκη­σης για το επάγ­γελ­μά μας, επι­τρέ­πει δυ­στυ­χώς να δη­λώ­νουν χει­ρο­πρά­κτες διά­φο­ροι με ανε­παρ­κείς σπου­δές, οι οποί­οι αν τολ­μού­σαν να κά­νουν το αντί­στοι­χο στην Αγ­γλία, όπου εγώ ερ­γά­ζο­μαι, θα βρί­σκο­νταν αντι­μέ­τω­ποι με τις αυ­στη­ρό­τα­τες συ­νέ­πειες του νόμου. Για αυτό το λόγο συ­νι­στώ στους συ­μπο­λί­τες μας να εμπι­στεύ­ο­νται μόνο τους εγ­γε­γραμ­μέ­νους στον Σύλ­λο­γο Ελ­λή­νων Χει­ρο­πρα­κτών.

Το πρό­βλη­μα με την Χει­ρο­πρα­κτι­κή στην Ελ­λά­δα δεν είναι μόνο η ανα­γνώ­ρι­ση, είναι και πως ο κό­σμος δεν ξέρει τι είναι. Οι φορές που συ­στή­νο­μαι ως χει­ρο­πρά­κτης και ο κό­σμος θε­ω­ρεί ότι κάνω μασάζ, ή ότι δεν χρειά­ζε­ται καν να σπου­δά­σω το αντι­κεί­με­νο αυτό, είναι αμέ­τρη­τες. Οι σπου­δές των Χει­ρο­πρα­κτών γί­νο­νται σε ανα­γνω­ρι­σμέ­νες σχο­λές. Είναι πα­νε­πι­στη­μια­κού επι­πέ­δου, ελά­χι­στης διάρ­κειας 4 ετών, σε προ­πτυ­χια­κά τμή­μα­τα που οδη­γούν σε πτυ­χία επι­πέ­δου Μπά­τσε­λορ ή και Μά­στερ. Η ανα­γνώ­ρι­ση των σχο­λών γί­νε­ται από έναν ανε­ξάρ­τη­το διε­θνή ορ­γα­νι­σμό, το Συμ­βού­λιο Χει­ρο­πρα­κτι­κής Εκ­παί­δευ­σης, που θέτει και επο­πτεύ­ει την εφαρ­μο­γή συ­γκε­κρι­μέ­νων προ­δια­γρα­φών σπου­δών, που οφεί­λουν όλες οι σχο­λές να ακο­λου­θή­σουν. Προς έκ­πλη­ξη πολ­λών, η χει­ρο­πρα­κτι­κή είναι η τρίτη με­γα­λύ­τε­ρη επι­στή­μη υγεί­ας στον κόσμο, μετά την κλα­σι­κή ια­τρι­κή και την οδο­ντια­τρι­κή. Είναι ένας ανε­ξάρ­τη­τος κλά­δος υγεί­ας, που ει­δι­κεύ­ε­ται στην αντι­με­τώ­πι­ση και πρό­λη­ψη επώ­δυ­νων συν­δρό­μων και δυ­σλει­τουρ­γι­κών κα­τα­στά­σε­ων, που οφεί­λο­νται σε μη­χα­νι­κά προ­βλή­μα­τα της σπον­δυ­λι­κής στή­λης καθώς και στις επι­πτώ­σεις που έχουν αυτά πάνω στο νευ­ρι­κό σύ­στη­μα. Η Χει­ρο­πρα­κτι­κή απο­τε­λεί μια εξαι­ρε­τι­κά δρα­στι­κή, ασφα­λή και σχε­τι­κά ανώ­δυ­νη μορφή αντι­με­τώ­πι­σης των συ­γκε­κρι­μέ­νων προ­βλη­μά­των, με άμεσα απο­τε­λέ­σμα­τα, χωρίς φάρ­μα­κα και χωρίς χει­ρουρ­γείο. Στο­χεύ­ει όχι μόνο στην πρό­σκαι­ρη ανα­κού­φι­ση των συμ­πτω­μά­των, αλλά στην ου­σια­στι­κή αντι­με­τώ­πι­σή τους μέσα από τη διόρ­θω­ση της αι­τί­ας που τα δη­μιουρ­γεί.

• Για πες μας τώρα, πώς έφτα­σες στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία; Πώς πήρες την από­φα­ση να φύ­γεις από τη Ρόδο;

Όταν ήμουν στο Λύ­κειο ήθελα να πε­ρά­σω στη Νο­μι­κή, δεν τα κα­τά­φε­ρα και έπει­τα δεν με απα­σχο­λού­σε τί­πο­τα άλλο. Δή­λω­σα στους γο­νείς μου ότι εγώ από το νησί δεν φεύγω ο κό­σμος να χα­λά­σει! Δή­λω­σα και πέ­ρα­σα στο Παι­δα­γω­γι­κό, ξέ­ρο­ντας ότι δεν ήθελα να ασχο­λη­θώ με αυτό, από το 3ο κιό­λας έτος. Πα­ρό­λα αυτά είμαι τόσο πει­σμα­τά­ρα που ολο­κλή­ρω­σα τις σπου­δές μου, δεν στό­λι­σα όμως ποτέ το πτυ­χίο εκεί­νο και είπα ότι φεύγω από την Ελ­λά­δα, για να γίνω χει­ρο­πρά­κτης. Το μι­κρό­βιο της χει­ρο­πρα­κτι­κής μού το έβαλε ο πα­τέ­ρας μου, όταν του είπα ότι εγώ νη­πια­γω­γός δεν γί­νο­μαι και θέλω να δώσω πα­νελ­λή­νιες ξανά για να γίνω φυ­σι­κο­θε­ρα­πεύ­τρια. Δεν ξέρω αν με πί­στε­ψε τότε ή αν θε­ώ­ρη­σε ότι είναι μια κρίση και θα μου πε­ρά­σει, αλλά μου λέει: γιατί δεν ακο­λου­θείς την χει­ρο­πρα­κτι­κή, αυτό είναι το μέλ­λον. Έχε υπό­ψιν σου, ότι δεν είχα ιδέα τι ήταν η χει­ρο­πρα­κτι­κή τότε. Το έψαξα, μί­λη­σα με τον Σύλ­λο­γο Ελ­λή­νων Χει­ρο­πρα­κτών και… ήρθα! Δεν ήταν εύ­κο­λη η από­φα­ση και ει­δι­κά τις τε­λευ­ταί­ες μέρες πριν φύγω ήμουν πολύ μπερ­δε­μέ­νη για το αν ήθελα πραγ­μα­τι­κά να κάνω αυτό το βήμα. Το έκανα, και σή­με­ρα δεν το με­τα­νιώ­νω. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή μου σή­με­ρα αν δεν έφευ­γα εκεί­νον τον Αύ­γου­στο.

• Ακο­λου­θείς επαγ­γελ­μα­τι­κά, τρό­πον τινά, τα βή­μα­τα του μπα­μπά…

Ναι! Και εγώ και ο αδερ­φός μου. Με­γα­λώ­σα­με μέσα σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, εί­δα­με τον πα­τέ­ρα μας να δια­πρέ­πει και να μην χάνει την θέ­λη­ση να εξε­λίσ­σε­ται, οπότε θεωρώ ήταν ανα­πό­φευ­κτο. Νο­μί­ζω το πάθος και η επι­μο­νή του πα­τέ­ρα μου ήταν αυτό που με ενέ­πνευ­σε. Η χει­ρο­πρα­κτι­κή είναι δια­φο­ρε­τι­κή από την φυ­σι­κο­θε­ρα­πεία, πα­ρό­λα αυτά, τα δυο επαγ­γέλ­μα­τα έχουν την προ­ο­πτι­κή να «δου­λέ­ψουν» εξαι­ρε­τι­κά μαζί.

• Οι Έλ­λη­νες, βρί­σκε­στε εκεί με­τα­ξύ σας;

Ναι, βρι­σκό­μα­στε. Η ελ­λη­νι­κή κοι­νό­τη­τα στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο είναι τε­ρά­στια και ει­δι­κά γύρω από το Λον­δί­νο. Εδώ που είμαι τώρα δεν εί­μα­στε πολ­λοί, όμως μένω πολύ κοντά στο Λον­δί­νο οπότε έχου­με συ­χνές εξό­δους. Ο κολ­λη­τός μου, από Κύπρο με­τα­κό­μι­σε πρό­σφα­τα στην πόλη που είμαι και δου­λεύ­ου­με μαζί έτσι κάθε μέρα θα μι­λή­σω ελ­λη­νι­κά, στην συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση Ρο­δί­τι­κα!

• Τι σου λεί­πει πιο πολύ από τη Ρόδο;

Η οι­κο­γέ­νειά μου και οι φίλοι μου εν­νο­εί­ται. Να βλέπω την αδελ­φή μου να με­γα­λώ­νει, να δη­μιουρ­γώ ανα­μνή­σεις με τους δι­κούς μου. Μου λεί­πουν κι άλλα πράγ­μα­τα που θε­ω­ρού­νται δε­δο­μέ­να στη Ρόδο. Να ξυ­πνάς το πρωί και να πί­νεις ελ­λη­νι­κό καφέ με την μαμά και την για­γιά σου, να τρώμε όλοι μαζί το με­ση­μέ­ρι… Το να ξέρω ότι θα πάω για καφέ μόνη μου και θα βρω άλ­λους εκεί για να μι­λή­σω, να μουρ­μου­ρή­σω, να γε­λά­σω.

Το να ξέρω ότι αν πάρω τη­λέ­φω­νο την φίλη και θα της πω να «πάμε για ούζο» θα μου πει «πέρνα, σε μια ώρα θα είμαι έτοι­μη» και δεν θα χρεια­στεί να κλεί­σω ρα­ντε­βού για την επό­με­νη εβδο­μά­δα όπως γί­νε­ται στην Αγ­γλία. Να έρ­χε­ται Σάβ­βα­το πρωί και να ξυ­πνάω να πη­γαί­νω στην θεία μου για να φάω το φρε­σκο­ψη­μέ­νο ψωμί, να μιλάω με τον θείο μου για πο­λι­τι­κά, να παίρ­νω το αμάξι μου να πη­γαί­νω βόλτα στην πα­ρα­λία, να είμαι 10 λεπτά από­στα­ση από τα πάντα… Τώρα που το σκέ­φτο­μαι μου λεί­πουν πολλά… Αλλά αυτά που με κρα­τά­νε στην Αγ­γλία είναι επί­σης πολλά.

• Επι­στρο­φή στην Ελ­λά­δα… μάλ­λον δεν σχε­διά­ζεις!

Αν δεν σε ήξερα θα έλεγα ότι σε έβα­λαν οι δικοί μου να ρω­τή­σεις! Χαχα! Όχι άμεσα. Το δι­δα­κτο­ρι­κό μου είναι προ­τε­ραιό­τη­τα τώρα και αν δεν το τε­λειώ­σω, δεν έρ­χο­μαι ακόμα. Αν ποτέ γυ­ρί­σω, θα είναι στη Ρόδο αλλά δεν είναι στα επό­με­να 2-3 χρο­νιά….