Πειραγμένοι

“Ο Έλληνας δεν έχει μάθει να επαινεί αλλά να φθονεί και να ψέγει, ηδο­νί­ζε­ται με το μίσος και τη συκο­φα­ντία ενα­ντίον σε όποιον δε του μοιάζει, υπη­ρε­τεί τα ‘προ­σω­πικά του’, κι όχι τα συλ­λο­γικά, ιδανικά, δια­κα­τέ­χε­ται από μία ψευ­δαί­σθηση υπε­ρο­χής κι έναν εγω­κε­ντρι­σμό που τον οδηγούν συνεχώς σε λάθη.” Εηραψε σε κάποιο άρθρο του ο Γιάννης Πανού­σης. Το θυμή­θηκα, βλέ­πο­ντας ,δεξιά κι αρι­στερά σχόλια  ντροπής και μίσους  που γρά­φτη­καν στην είδηση  των κατα­στρο­φών στο Τζαμί Ντε­φτερ­ντάρ στην Κω,  σ’ ένα σταυ­ρο­δρόμι πολι­τι­σμών ανάμεσα σε κτίρια ιταλικά, όπως η Δημο­τική Αγορά, η Αίγλη, το Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο και την Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά. Ενα από τα πιο κλασικά και χαρα­κτη­ρι­στικά δείγ­ματα ισλα­μι­κής τέχνης στο νησί, αλλά και σε ολό­κληρη την Ελλάδα. Τα δε σχόλια που γρά­φτη­καν για τον θάνατο του Τούρκου επι­σκέ­πτη στην Κω, δεν περι­γρά­φο­νται -κατά το γνωστό από «πατριώ­τες» Ελλη­να­ρά­δες «καλός Τούρκος μόνο νεκρός». Ανα­τρι­χίλα και μόνον, από πει­ραγ­μέ­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες , απαί­δευ­τους και ανι­στό­ρη­τους.