Δεκαεννέα χρόνια αδράνειας τελειώνουν με μια σφραγίδα

Η κεντρική λιμενάρχης Ρόδου σφράγισε το τραμπολίνο του Έλλη επειδή κάποιος έπρεπε τελικά να αναλάβει την ευθύνη που όλοι οι αρμόδιοι φορείς απέφευγαν επί σχεδόν δύο δεκαετίες. Η πραγματογνωμοσύνη του 2020 είχε ήδη πει τα αυτονόητα, ότι χωρίς ζώνη οπλισμένου σκυροδέματος στην περίμετρο του θεμελίου και χωρίς ετήσιο έλεγχο η ασφάλεια της κατασκευής δεν εγγυάται. Από το 2007 δεν έγινε κανένας στατικός έλεγχος, παρότι ο βατήρας στέκεται μέσα στη θάλασσα και κάθε καλοκαίρι τον γεμίζουν λουόμενοι κάθε ηλικίας.

Το γεγονός ότι χρειάστηκε εισαγγελική παραγγελία για να κινηθεί η διαδικασία λέει πολλά για το πώς αντιμετωπίζεται η δημόσια ασφάλεια όταν δεν υπάρχει σαφής ιδιοκτήτης του προβλήματος. Πρόκειται για διατηρητέο μνημείο της Ιταλοκρατίας, που σημαίνει ότι η αποκατάσταση δεν είναι απλώς ζήτημα μπετόν αλλά και ευθύνης απέναντι σε ένα κομμάτι της ταυτότητας της πόλης. Η σφράγιση δεν λύνει τίποτα, απλώς μεταθέτει το ερώτημα ποιος θα πληρώσει και πότε για κάτι που έπρεπε να είχε γίνει πριν χρόνια.