Δήμος Ρόδου: Στα αζήτητα 41,7 εκατ. ευρώ για 13 νέες σχολικές μονάδες μέσω ΣΔΙΤ!

Της ανι­κα­νό­τη­τας το μεγα­λείο… • Από το 2018… με βήμα σημειω­τόν! • Η δημο­τική «χελώνα» και τα εμπόδια • Πού κολλάει το έργο; • Το τίμημα της ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας ­• Η «δεύτερη προ­σπά­θεια» και η κλε­ψύ­δρα που αδειά­ζει • Τελικά, υπάρχει ελπίδα;

Αν υπήρχε βραβείο για τη μεγα­λύ­τερη διοι­κη­τική ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, ο Δήμος Ρόδου θα το κατα­κτούσε επάξια. Διότι πώς αλλιώς να εξη­γή­σει κανείς το γεγονός ότι εδώ και έξι χρόνια παρα­μέ­νουν ανα­ξιο­ποί­ητα 41,7 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ για την κατα­σκευή 13 σχο­λι­κών μονάδων μέσω Σύμπρα­ξης Δημό­σιου και Ιδιω­τι­κού Τομέα (ΣΔΙΤ);

Ένα έργο εγκε­κρι­μένο από το 2018, αλλά ακόμη στα χαρτιά! Μια αληθινή οδύσ­σεια ανα­βλη­τι­κό­τη­τας, δικαιο­λο­γιών και ανύ­παρ­κτου σχε­δια­σμού.

Από το 2018… με βήμα σημειω­τόν!

Η έγκριση του έργου δόθηκε από τη Διυ­πουρ­γική Επι­τροπή ΣΔΙΤ στις 25 Οκτω­βρίου 2018. Έκτοτε, τα προ­βλή­ματα και οι καθυ­στε­ρή­σεις ακο­λου­θούν το ένα το άλλο. Πολε­ο­δο­μι­κές εκκρε­μό­τη­τες, αρχαιο­λο­γι­κές αδειο­δο­τή­σεις που εκκρε­μούν, προ­σαρ­μο­γές στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, έλλειψη ΦΕΚ για την ίδρυση των σχο­λείων – όλα αυτά συνέ­βα­λαν ώστε η δια­δι­κα­σία να μοιάζει με ανέκ­δοτο.

Το χει­ρό­τερο; Παρά τις αλλε­πάλ­λη­λες προ­κη­ρύ­ξεις και επα­να­προ­κη­ρύ­ξεις, λύση δεν έχει βρεθεί!

Οι ανάγκες για σύγ­χρο­νες σχο­λι­κές υπο­δο­μές είναι επι­τα­κτι­κές.

Οι υφι­στά­με­νες μονάδες λει­τουρ­γούν με υπερ­βο­λικό αριθμό μαθητών ανά τάξη, οι υπο­δο­μές είναι παρω­χη­μέ­νες και η καθη­με­ρινή λει­τουρ­γία τους εξαρ­τά­ται από προ­σω­ρι­νές λύσεις που δεν αντέ­χουν στο χρόνο.

Η εκπαί­δευση είναι η βάση της κοι­νω­νίας μας, όμως για τη δημο­τική αρχή φαί­νε­ται πως απο­τε­λεί τελευ­ταία προ­τε­ραιό­τητα.

Η δημο­τική «χελώνα» και τα εμπόδια

Οι δια­δι­κα­σίες κινού­νται με ρυθμούς χελώνας. Σχο­λι­κές υπο­δο­μές που θα έπρεπε να έχουν ολο­κλη­ρω­θεί εδώ και χρόνια παρα­μέ­νουν απλά «μελέτες επί χάρτου».

Ακόμη και οι φάκελοι εκδή­λω­σης ενδια­φέ­ρο­ντος των εται­ρειών (ΑΚΤΩΡ Παρα­χω­ρή­σεις, ΑΒΑΞ, ΑΤΕΣΕ, ΤΕΚΑΛ) κατα­τέ­θη­καν από το 2023, αλλά η δημο­τική αρχή συνε­χί­ζει να «ψάχνει» λύσεις. Πιθα­νό­τατα σε κάποιο ντου­λάπι ξεχα­σμέ­νων φακέλων…

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το έργο είναι ένα κλασικό παρά­δειγμα του πώς η ελλη­νική γρα­φειο­κρα­τία μπορεί να τινάξει στον αέρα ακόμα και τις πλέον φιλό­δο­ξες πρω­το­βου­λίες.

Ο Δήμος εξα­κο­λου­θεί να χάνεται στη μετά­φραση μεταξύ υπη­ρε­σιών, υπουρ­γείων και πολε­ο­δο­μιών, με απο­τέ­λε­σμα οι Ροδίτες να βλέπουν τα σχολεία να παρα­μέ­νουν όνειρα θερινής νυκτός.

Πού κολλάει το έργο;

Η δικαιο­λο­γία της δημο­τι­κής αρχής είναι ότι υπάρ­χουν ζητή­ματα με το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς ορι­σμέ­νων οικο­πέ­δων, πολε­ο­δο­μι­κές δυσκο­λίες και θέματα που αφορούν στον χαρα­κτη­ρι­σμό των εκτά­σεων.

Μάλιστα, απαι­τεί­ται νομο­θε­τική ρύθμιση για να προ­χω­ρή­σουν οι δια­δι­κα­σίες. Κάτι που, φυσικά, έπρεπε να είχε διευ­θε­τη­θεί εδώ και χρόνια. Το γεγονός ότι δεν έχει γίνει, δείχνει την πλήρη απουσία σχε­δια­σμού.

Οι γονείς των μαθητών είναι σε από­γνωση. Κάθε σχολική χρονιά ξεκινά με την ίδια αβε­βαιό­τητα. Θα έχουν τα παιδιά τους αξιο­πρε­πείς χώρους μάθησης ή θα συνε­χί­σουν να στοι­βά­ζο­νται σε προκάτ αίθου­σες και ανε­παρ­κείς εγκα­τα­στά­σεις; Οι πολι­τι­κές δια­κη­ρύ­ξεις περί ανα­βάθ­μι­σης της παι­δείας καταρ­ρέ­ουν μπροστά στην πραγ­μα­τι­κό­τητα της διοι­κη­τι­κής αδρά­νειας.

Το τίμημα της ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας

Η Ρόδος παρα­μέ­νει με ελλι­πείς σχο­λι­κές υπο­δο­μές, ενώ η παιδεία των παιδιών της μπαίνει στο περι­θώ­ριο. Οι μαθητές συνε­χί­ζουν να στοι­βά­ζο­νται σε ακα­τάλ­λη­λες αίθου­σες, ενώ τα εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ κάθο­νται αδρανή, περι­μέ­νο­ντας κάποιον ικανό να τα αξιο­ποι­ή­σει.

Δυστυ­χώς, φαί­νε­ται ότι η ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα είναι πιο ισχυρή από την ανάγκη για σύγ­χρο­νες εκπαι­δευ­τι­κές δομές.

Πόσα χρόνια ακόμα πρέπει να περι­μέ­νουν οι μαθητές της Ρόδου για να απο­κτή­σουν τα σχολεία που τους αξίζουν; Πόσα ακόμα εμπόδια θα υψωθούν, προ­κει­μέ­νου το έργο να παρα­μεί­νει στην ατέρ­μονη λίστα των αδρανών υπο­δο­μών;

Η «δεύτερη προ­σπά­θεια» και η κλε­ψύ­δρα που αδειά­ζει

Έπειτα από αλλε­πάλ­λη­λες καθυ­στε­ρή­σεις, ο Δήμος Ρόδου υπό­σχε­ται πως «τρέχει» τη δια­δι­κα­σία. Σύμφωνα με ανα­κοι­νώ­σεις, έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί ενέρ­γειες για την άρση των εμπο­δίων.

Ωστόσο, αν κρί­νουμε από τις έως τώρα επι­δό­σεις του, κανείς δεν θα στοι­χη­μά­τιζε ότι τα σχολεία θα είναι σύντομα πραγ­μα­τι­κό­τητα. Ίσως το έργο να παρα­δο­θεί όταν οι μαθητές που σήμερα φοιτούν σε αυτά, έχουν ήδη τελειώ­σει το πανε­πι­στή­μιο!

Το ερώτημα είναι ένα: Γιατί τόση αδρά­νεια; Γιατί ένα τόσο κρίσιμο έργο δεν έχει προ­χω­ρή­σει εδώ και έξι χρόνια; Οι πολίτες απαι­τούν απα­ντή­σεις και, κυρίως, πράξεις.

Τελικά, υπάρχει ελπίδα;

Η ευθύνη βαραί­νει απο­κλει­στικά τη δημο­τική αρχή, που πρέπει να στα­μα­τή­σει τις καθυ­στε­ρή­σεις και να ολο­κλη­ρώ­σει τη δια­δι­κα­σία. Αν μη τι άλλο, τα παιδιά της Ρόδου αξίζουν κάτι καλύ­τερο από ένα ατέρ­μονο γρα­φειο­κρα­τικό φιάσκο. Η κοι­νω­νία της Ρόδου περι­μέ­νει απα­ντή­σεις, αλλά κυρίως πράξεις.

Γιατί, όπως λέει και ο θυμό­σο­φος λαός, «των φρο­νί­μων τα παιδιά, πριν πει­νά­σουν μαγει­ρεύ­ουν» – και ο Δήμος Ρόδου μάλλον ακόμα δεν έχει αγο­ρά­σει ούτε τα υλικά…

Η ιστορία αυτού του έργου απο­τε­λεί ένα τρανό παρά­δειγμα της ελλη­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Όταν ένα εγκε­κρι­μένο έργο 41,7 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ παρα­μέ­νει «στα χαρτιά» για έξι χρόνια, το ερώτημα δεν είναι πλέον πότε θα ολο­κλη­ρω­θεί, αλλά αν θα ξεκι­νή­σει καν.

Και ενώ οι μαθητές της Ρόδου συνε­χί­ζουν να φοιτούν σε υπο­δο­μές που δεν πληρούν τις σύγ­χρο­νες απαι­τή­σεις, η δημο­τική αρχή συνε­χί­ζει να υπό­σχε­ται «γρή­γο­ρες λύσεις» που αργούν όσο ποτέ. Ο χρόνος περνά, τα κον­δύ­λια λιμνά­ζουν και οι ευθύνες… αγνο­ού­νται!