ΣΔΙΤ: Νέα αποστολή στην Αθήνα κρίνει τη διάσωση των 41,7 εκατ. ευρώ και το μέλλον των 13 σχολικών έργων

• Στις 22/1/2026 ο δή­μαρ­χος κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης με­τα­βαί­νει στα γρα­φεία της Μο­νά­δας ΣΔΙΤ του Υπουρ­γεί­ου Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών με τους κ. Σταύ­ρο Τσού­βα­λη και κα. Στα­μα­τία Γιαν­νέ­λη, πα­ρου­σιά­ζο­ντας τα διορ­θω­μέ­να οι­κό­πε­δα που αντι­κα­τέ­στη­σαν τις ακα­τάλ­λη­λες αρ­χι­κές επι­λο­γές

Η υπό­θε­ση των 13 σχο­λι­κών μο­νά­δων στη Ρόδο μέσω Σύ­μπρα­ξης Δη­μό­σιου και Ιδιω­τι­κού Τομέα δεν είναι απλώς ένας φά­κε­λος που με­τα­κι­νεί­ται από γρα­φείο σε γρα­φείο. Είναι ένα τεστ αντο­χής για τον τρόπο με τον οποίο το κρά­τος, η αυ­το­διοί­κη­ση και οι υπη­ρε­σί­ες μπο­ρούν να με­τα­τρέ­ψουν μια χρη­μα­το­δό­τη­ση σε πραγ­μα­τι­κά κτή­ρια, αί­θου­σες και υπο­δο­μές για μα­θη­τές και εκ­παι­δευ­τι­κούς.

Στις 22/1/2026, η νέα με­τά­βα­ση στην Αθήνα απο­κτά χα­ρα­κτή­ρα κρί­σι­μης κα­μπής, καθώς η δη­μο­τι­κή πλευ­ρά επι­χει­ρεί να κλεί­σει το πιο ευαί­σθη­το και πιο “εκρη­κτι­κό” κε­φά­λαιο που μπλό­κα­ρε την πρό­ο­δο, την επι­λο­γή οι­κο­πέ­δων.

Στη συ­νά­ντη­ση ερ­γα­σί­ας στα γρα­φεία της Μο­νά­δας ΣΔΙΤ του Υπουρ­γεί­ου Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών, ο δή­μαρ­χος κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης θα συμ­με­τά­σχει μαζί με τον αντι­δή­μαρ­χο Τε­χνι­κών Εργων και Υπο­δο­μών κ. Σταύ­ρο Τσού­βα­λη και την αντι­δή­μαρ­χο Παι­δεί­ας και Δια Βίου Μά­θη­σης κα. Στα­μα­τία Γιαν­νέ­λη σε συ­νά­ντη­ση με τον γε­νι­κό γραμ­μα­τέα ΣΔΙΤ και υπη­ρε­σια­κούς πα­ρά­γο­ντες.

Στό­χος είναι να πα­ρου­σια­στεί η διορ­θω­μέ­νη ει­κό­να των οι­κο­πέ­δων και να λη­φθεί μια πρώτη έγκρι­ση ώστε να προ­χω­ρή­σουν οι δια­δι­κα­σί­ες, χωρίς το έργο να ξα­να­κυ­λή­σει σε ακι­νη­σία.

Από την έγκρι­ση του 2018 στη διοι­κη­τι­κή στα­σι­μό­τη­τα

Το έργο είχε λάβει την αρ­χι­κή έγκρι­ση της Δι­υ­πουρ­γι­κής Επι­τρο­πής ΣΔΙΤ στις 25/10/2018. Από τότε, αντί να ακο­λου­θή­σει μια κα­θα­ρή γραμ­μή υλο­ποί­η­σης, βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πο με ανα­βο­λές, ασαφή χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα και αλ­λε­πάλ­λη­λες εμπλο­κές. Στη ρίζα της κα­θυ­στέ­ρη­σης ανα­δεί­χθη­καν πο­λε­ο­δο­μι­κά ζη­τή­μα­τα, αρ­χαιο­λο­γι­κές αδειο­δο­τή­σεις, ανα­προ­σαρ­μο­γές προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών, αλλά και οι γνω­στές εσω­τε­ρι­κές κα­θυ­στε­ρή­σεις που γεννά η διοι­κη­τι­κή αλυ­σί­δα όταν οι αρ­μο­διό­τη­τες είναι κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νες και οι απο­φά­σεις κι­νού­νται με ρυθ­μούς γρα­φειο­κρα­τί­ας.

Η Ρόδος, με πιε­στι­κές ανά­γκες στη σχο­λι­κή στέγη, είδε ένα σχέ­διο ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας να λι­μνά­ζει. Και όταν η ανά­γκη γί­νε­ται μό­νι­μη, η κα­θυ­στέ­ρη­ση με­τα­φρά­ζε­ται σε κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα μέσα σε ακα­τάλ­λη­λες εγκα­τα­στά­σεις, σε έλ­λει­ψη χώρων, σε προ­σω­ρι­νές λύ­σεις που πα­ρα­τεί­νο­νται για χρό­νια, σε εκ­παι­δευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες που πε­ρι­μέ­νουν υπο­δο­μές τις οποί­ες η πο­λι­τεία έχει ήδη “εξαγ­γεί­λει” αλλά δεν έχει πα­ρα­δώ­σει.

Το “μπλό­κο” των οι­κο­πέ­δων και οι επι­λο­γές που δεν στέ­κο­νταν

Η κε­ντρι­κή αιτία που οδή­γη­σε το έργο σε εμπλο­κή ήταν η ακα­ταλ­λη­λό­τη­τα των 13 οι­κο­πέ­δων που είχαν αρ­χι­κά επι­λε­γεί. Σύμ­φω­να με τα δε­δο­μέ­να που έχουν τεθεί στο τρα­πέ­ζι, βρέ­θη­καν οι­κό­πε­δα προς ανέ­γερ­ση σχο­λεί­ων σε ρέ­μα­τα, σε αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους και σε οι­κό­πε­δα ιδιο­κτη­σί­ας της ΕΤΑΔ. Αυτές οι επι­λο­γές δεν δη­μιουρ­γού­σαν απλώς τε­χνι­κές δυ­σκο­λί­ες. Δη­μιουρ­γού­σαν ου­σια­στι­κό αδιέ­ξο­δο, γιατί σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις η αδειο­δό­τη­ση, οι εγκρί­σεις και η ωρί­μαν­ση ενός έργου δεν κα­θυ­στε­ρούν απλώς, συχνά κα­θί­στα­νται αδύ­να­τες ή απαι­τούν χρό­νια προ­στρι­βών.

Σε ένα πρό­γραμ­μα ΣΔΙΤ, όπου ο χρό­νος και η ωρι­μό­τη­τα των φα­κέ­λων απο­τε­λούν προ­ϋ­πό­θε­ση για να μεί­νει “ζω­ντα­νή” η χρη­μα­το­δό­τη­ση και να μην με­τα­κι­νη­θεί σε άλλα ώριμα έργα, η αστο­χία της αρ­χι­κής χω­ρο­θέ­τη­σης λει­τούρ­γη­σε σαν ντό­μι­νο. Μπλό­κα­ρε δια­δι­κα­σί­ες, επέ­βα­λε επα­νε­ξέ­τα­ση, δη­μιούρ­γη­σε αβε­βαιό­τη­τα και, κυ­ρί­ως, έθεσε σε δο­κι­μα­σία την αξιο­πι­στία της προ­ε­τοι­μα­σί­ας.

Η διόρ­θω­ση των αστο­χιών και η νέα  βάση των φα­κέ­λων

Το βα­σι­κό επι­χεί­ρη­μα που θα πα­ρου­σια­στεί στη συ­νά­ντη­ση της 22/1/2026 είναι ότι έχει κα­τα­βλη­θεί προ­σπά­θεια ώστε οι αστο­χί­ες να διορ­θω­θούν και να επι­λε­γούν οι­κό­πε­δα που μπο­ρούν πραγ­μα­τι­κά να στα­θούν διοι­κη­τι­κά και τε­χνι­κά. Στη νέα προ­σέγ­γι­ση, ο σχε­δια­σμός με­τα­το­πί­ζε­ται σε οι­κό­πε­δα ιδιο­κτη­σί­ας του δήμου ή της εκ­κλη­σί­ας, τα οποία μπο­ρούν να δια­τε­θούν με χρη­σι­δά­νειο, ενώ πα­ράλ­λη­λα να κα­λύ­πτουν τις προ­βλε­πό­με­νες απο­στά­σεις από τους οι­κι­σμούς.

Η ουσία δεν βρί­σκε­ται μόνο στο “βρέ­θη­καν άλλα οι­κό­πε­δα”. Βρί­σκε­ται στο ό,τι επι­χει­ρεί­ται να κλεί­σει ο κύ­κλος των εν­στά­σε­ων πριν αυτές γεν­νη­θούν. Να υπάρ­χουν οι απα­ραί­τη­τες βε­βαιώ­σεις από την Πρω­το­βάθ­μια και τη Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Εκ­παί­δευ­ση για την ανα­γκαιό­τη­τα των μο­νά­δων. Να υπάρ­χει τεκ­μη­ρί­ω­ση ωρι­μό­τη­τας. Να υπάρ­χουν κα­θα­ρές γραμ­μές ιδιο­κτη­σια­κού κα­θε­στώ­τος. Να μην επι­στρέ­ψει το έργο στο ση­μείο μηδέν, επει­δή ένα κομ­μά­τι γης απο­δει­χθεί αμ­φι­σβη­τού­με­νο ή πο­λε­ο­δο­μι­κά αδύ­να­το.

Αυτά, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία που έχουν συ­γκε­ντρω­θεί, έχουν πλέον γίνει σε με­γά­λο βαθμό και τώρα ζη­τεί­ται η πρώτη έγκρι­ση, το σήμα εκ­κί­νη­σης για να πε­ρά­σει το σχέ­διο από το στά­διο της διόρ­θω­σης στο στά­διο της προ­ώ­θη­σης.

Οι συ­να­ντή­σεις στην Αθήνα και το μή­νυ­μα για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση

Το προη­γού­με­νο διά­στη­μα πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε δι­ή­με­ρη κι­νη­το­ποί­η­ση στην Αθήνα, με συ­να­ντή­σεις που απο­τυ­πώ­νο­νται ως κομ­βι­κές, καθώς επι­βε­βαιώ­θη­κε ότι η χρη­μα­το­δό­τη­ση των 41,7 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ δεν κιν­δυ­νεύ­ει και δό­θη­κε το πρά­σι­νο φως για την απε­μπλο­κή σχε­δόν του συ­νό­λου των έργων. Στο πλαί­σιο εκεί­νης της δι­ή­με­ρης σύ­σκε­ψης συμ­με­τεί­χαν τε­χνι­κοί και πο­λι­τι­κοί εκ­πρό­σω­ποι του Δήμου Ρόδου, με πα­ρού­σα τη δη­μο­τι­κή ομάδα που χει­ρί­ζε­ται τον φά­κε­λο.

Η ει­κό­να που προ­κύ­πτει είναι διπλή. Από τη μία, το έργο πα­ρα­μέ­νει χρη­μα­το­δο­τι­κά “όρθιο”, κάτι που σε συν­θή­κες δη­μό­σιας διοί­κη­σης δεν είναι κα­θό­λου αυ­το­νό­η­το όταν οι κα­θυ­στε­ρή­σεις διαρ­κούν χρό­νια. Από την άλλη, ο χρό­νος πιέ­ζει και η δια­τή­ρη­ση της χρη­μα­το­δό­τη­σης δεν αρκεί από μόνη της, αν δεν υπάρ­ξει επι­τά­χυν­ση στη Β’ φάση του δια­γω­νι­σμού και συ­γκε­κρι­μέ­νος οδι­κός χάρ­της.

Τι πε­ρι­λαμ­βά­νει το σχέ­διο και πού σκο­ντά­φτει ακόμη

Με βάση τα επί­ση­μα δε­δο­μέ­να, το σχέ­διο αφορά 11 σχο­λι­κές μο­νά­δες και 2 κλει­στά γυ­μνα­στή­ρια. Στην ει­κό­να των ακι­νή­των, 9 ακί­νη­τα εμ­φα­νί­ζο­νται ως κα­θα­ρής δη­μο­τι­κής ιδιο­κτη­σί­ας, ενώ 2 εμπλέ­κουν το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ή ιδιώ­τες. Στα πε­ρισ­σό­τε­ρα οι­κό­πε­δα υπάρ­χουν ήδη κρί­σι­μα βή­μα­τα ωρί­μαν­σης, όπως ΦΕΚ κα­θο­ρι­σμού χρή­σης γης και εκ­θέ­σεις ανα­γκαιό­τη­τας, ωστό­σο σε 4 πε­ρι­πτώ­σεις απαι­τού­νται τε­λι­κές τρο­πο­ποι­ή­σεις ή απο­σα­φη­νί­σεις ιδιο­κτη­σια­κού κα­θε­στώ­τος.

Εν­δει­κτι­κές είναι 2 πε­ρι­πτώ­σεις που δεί­χνουν πόσο εύ­θραυ­στο μπο­ρεί να γίνει ένα σχέ­διο, όταν η γη δεν είναι απο­λύ­τως κα­θα­ρή. Στην πε­ριο­χή Ρο­δί­νι υπάρ­χει διεκ­δί­κη­ση τμή­μα­τος γης από γει­το­νι­κή ιδιο­κτή­τρια σε χώρο που έχει ζη­τη­θεί από το 2018 να πα­ρα­χω­ρη­θεί για δη­μιουρ­γία νη­πια­γω­γεί­ου. Στο Αφά­ντου, όπου προ­βλέ­πε­ται κα­τα­σκευή Γυ­μνα­σί­ου, Λυ­κεί­ου και κλει­στού γυ­μνα­στη­ρί­ου, απο­μέ­νει η οριο­θέ­τη­ση ρέ­μα­τος και η ολο­κλή­ρω­ση γε­ω­λο­γι­κής με­λέ­της. Αυτές οι λε­πτο­μέ­ρειες δεν είναι “δευ­τε­ρεύ­ου­σες”. Είναι οι λε­πτο­μέ­ρειες που στα δη­μό­σια έργα με­τα­τρέ­πο­νται συχνά σε πο­λυ­ε­τείς κα­θυ­στε­ρή­σεις, αν δεν κλεί­σουν με κα­θα­ρό τρόπο.

Το πραγ­μα­τι­κό δια­κύ­βευ­μα για το νησί

Το ποσό των 41,7 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ λει­τουρ­γεί ως μέτρο της ευ­και­ρί­ας που έχει η Ρόδος μπρο­στά της. Αν η δια­δι­κα­σία κα­θυ­στε­ρή­σει ξανά και δεν προ­χω­ρή­σει η Β’ φάση στους προ­βλε­πό­με­νους μήνες, υπάρ­χει πάντα ο κίν­δυ­νος οι πόροι να με­τα­κι­νη­θούν προς άλλα ώριμα έργα. Σε ένα σύ­στη­μα όπου η ωρι­μό­τη­τα αντα­γω­νί­ζε­ται την ωρι­μό­τη­τα, η κα­θυ­στέ­ρη­ση κο­στί­ζει.

Η απώ­λεια ή η πε­ραι­τέ­ρω ανα­βο­λή θα σή­μαι­νε πρα­κτι­κά δια­τή­ρη­ση των ση­με­ρι­νών συν­θη­κών, σχο­λεία σε ακα­τάλ­λη­λα κτή­ρια, έλ­λει­ψη αι­θου­σών, μο­νά­δες που λει­τουρ­γούν προ­σω­ρι­νά και προ­σω­ρι­νό­τη­τες που γί­νο­νται κα­θε­στώς. Και εδώ το πο­λι­τι­κό στοι­χείο συ­να­ντά το κοι­νω­νι­κό. Γιατί το έργο δεν αφορά μόνο τε­χνι­κά δελ­τία και ιδιο­κτη­σια­κά δια­γράμ­μα­τα. Αφορά χι­λιά­δες οι­κο­γέ­νειες, μα­θη­τές, εκ­παι­δευ­τι­κούς και γει­το­νιές που πε­ρι­μέ­νουν σχο­λι­κές δομές αντί­στοι­χες με τις ανά­γκες ενός με­γά­λου νη­σιού.