Μια χώρα σε πόλεμο με τον εαυτό της

Γράφει ο αγρο­νό­μος –

τοπο­γρά­φος μηχα­νι­κός,

Δημή­τρης Σαρα­ντό­που­λος

Στη χώρα αυτή όλοι βρί­σκο­νται σε πόλεμο. Το κράτος με τους πολίτες, οι πολίτες μεταξύ τους, οι έτσι με τους αλλιώς. Το πρό­βλημα έγκει­ται όμως στη βαρύ­τητα και το ρόλο του κάθε εμπλε­κό­με­νου και το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα πλέον είναι το Κράτος.

Οχι το κράτος ως θεσμός γενικά, όχι το Ελλη­νικό Δημόσιο ως φορέας αλλά οι συγκε­κρι­μέ­νοι ανώ­τα­τοι λει­τουρ­γοί και οι πολι­τι­κοί προϊ­στά­με­νοι τους.

Βρι­σκό­μα­στε σε μια διαρκή μάχη όπου το κράτος δεν σκέ­φτε­ται πως να αυτο­δια­χει­ρι­στεί την ύπαρξη και λει­τουρ­γία του πέρα απο έναν ορί­ζο­ντα διμήνου και με μόνη λύση τη δοκιμή σε φύλλα Excel ποσο­στών φόρων με τη μορφή άμεσων, έμμεσων, τελών, ασφα­λι­στι­κών (ναι στη ουσία και αυτά σαν φόρους τα αντι­με­τω­πί­ζουν) έκτα­κτων κ.α.

Δεν σκέ­φτε­ται ποτέ η κρατική μηχανή πως μια δημόσια υπη­ρε­σία δεν μπορεί να έχει 35 μικρούς εκτυ­πω­τές για 35 υπαλ­λή­λους, που σημαί­νει ίσως μικρό­τερο κόστος από­κτη­σης των μεμο­νω­μέ­νων μονάδων αλλά τερά­στιο κόστος συντή­ρη­σης και ανα­λω­σί­μων σε μεγάλες κλί­μα­κες. Ακόμη και σήμερα, μετά τις όποιες συγ­χω­νεύ­σεις, υπη­ρε­σίες μπορεί να βρί­σκο­νται πολυ­δια­σπα­σμέ­νες σε δεκάδες κτήρια, με συνέ­πεια πολ­λα­πλά­σια λει­τουρ­γικά κόστη και πάγια συν την απα­ραί­τητη ύπαρξη των αντί­στοι­χων κλη­τή­ρων για να πηγαινο-ερχονται έγγραφα σαν να μην υπάρχει το email.

Πρέπει να πλη­ρώ­νο­νται  χιλιά­δες άδειες λει­τουρ­γι­κών συστη­μά­των και επε­ξερ­γα­στών κει­μέ­νου ή υπο­λο­γι­στι­κών φύλλων ωσάν να μην μπορεί αυτό το κράτος να δώσει  ένα ποσό σε έναν επι­στη­μο­νικό φορέα ή μια εται­ρεία εφάπαξ ώστε να παράξει ένα δικό του λογι­σμικό όπως αυτό θέλει και χρειά­ζε­ται δωρεάν για όλους τους υπο­λο­γι­στές του πια.

Μπορεί όλα αυτά να ακού­γο­νται μικρά σε σχέση με τη λαίλαπα που μας έχει κάψει, αλλά δεν είναι ανούσια όμως.  Πολλά μικρά κάνουν ένα μεγάλο και το μεγάλο αυτό λέγεται λει­τουρ­γικό κόστος σε ένα ενερ­γο­βόρο, ανα­πο­τε­λε­σμα­τικό, δαι­δα­λώ­δες κράτος όπου ακόμα και ο πλέον ευσυ­νεί­δη­τος υπάλ­λη­λος δεν μπορεί να εκτε­λέ­σει τα απλά καθή­κο­ντά του και ταυ­τό­χρονα ο ασυ­νεί­δη­τος μπορεί να βρει εκα­το­ντά­δες ευκαι­ρίες.

Οι έκτα­κτες εποχές απαι­τούν έκτακτα μέτρα, όμως χρειά­ζο­νται ηγέτες για να τα βρουν και να τα εφαρ­μό­σουν και ηγέτης δεν είναι αυτός που ξέρει τα πάντα και μαγεύει τα πλήθη ή τον συμπα­θούν τα μωρά και οι για­γιά­δες, αλλά αυτός που μπορεί και βρίσκει τους συνερ­γά­τες που έχουν την γνώση, αυτός που τους ακούει και αυτός που με πρώτο παρά­δειγμα τον εαυτό του εμπνέει τον κόσμο να τον μιμηθεί. Από  τον προϊ­στά­μενο μιας υπη­ρε­σίας στον γενικό διευ­θυ­ντή ενός Υπουρ­γείου και την Κυβέρ­νηση, πρέπει να ψάξουμε να βρούμε ανθρώ­πους έξυ­πνους και ικανούς και να τους πλη­ρώ­σουμε καταλ­λή­λως.

Δυστυ­χώς πλη­ρώ­νουμε την επι­κρά­τηση του μέσου όρου.