Θ. Κικινής: «Είμαστε αποφασισμένοι να κλιμακώσουμε τις κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα»

Κύριε Κικινή βρε­θή­κατε πρό­σφατα στην Ρόδο και θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε με τις κινη­το­ποι­ή­σεις που έχει εξαγ­γεί­λει η ΔΟΕ για την προ­σχο­λική αγωγή.

Βρε­θή­καμε στην Ρόδο στο πλαίσιο μιας σειράς εκδη­λώ­σεων σε όλη την Ελλάδα, όπου υπάρ­χουν παι­δα­γω­γικά τμήματα προ­σχο­λι­κής αγωγής και δημο­τι­κής εκπαί­δευ­σης και έχει να κάνει με την διεκ­δί­κηση του αιτή­μα­τός μας, για την καθιέ­ρωση δύο ετών, υπο­χρε­ω­τι­κής προ­σχο­λι­κής αγωγής. Δηλαδή και για τα προ­νή­πια, και για τα νήπια, σε υπο­χρε­ω­τικό βαθμό. Να σας θυμίσω ότι ένα χρόνιο αίτημα του κλάδου μας (πάνω από 30 χρόνια) ήταν η προ­σχο­λική αγωγή –το 2003 καθιε­ρώ­θηκε το ένα έτος για παιδιά 5-6 ετών στο δημόσιο νηπια­γω­γείο. Ωστόσο, το αίτημά μας δεν έχει γίνει ακόμη απο­δε­κτό γι αυτό παλεύ­ουμε για να εισα­κου­στούμε.

Το θέμα αυτό πάντως, είναι σοβαρό καθώς παίζει σοβαρό ρόλο στην δια­παι­δα­γώ­γηση των παιδιών αυτής της ηλικίας.

Σαφέ­στατα. Έχει μια διπλή διά­σταση. Κατ’ αρχήν έχει δια­πι­στω­θεί και επι­στη­μο­νικά ότι η συνύ­παρξη των παιδιών αυτής της ηλικίας σε ένα χώρο που τους παρέ­χε­ται εκπαί­δευση μέσα από την ομάδα, μέσα από δρα­στη­ριό­τη­τες μιας δομη­μέ­νης δια­δι­κα­σίας, βοηθάει τα παιδιά στην ομαλή τους κοι­νω­νι­κο­ποί­ηση και στην ένταξή τους σε ένα περι­βάλ­λον, το οποίο θα τους βοη­θή­σει και αργό­τερα στο δημο­τικό σχολείο, δίνο­ντάς τους χαρα­κτη­ρι­στικά που πρέπει οπωσ­δή­ποτε να ασκη­θούν σε αυτή την ηλικία ενώ, είναι μία πολύ­τιμη παροχή στους εργα­ζό­με­νους γονείς.

Η πρόταση για να ανα­λά­βει το δημόσιο νηπια­γω­γείο η τοπική αυτο­διοί­κηση, σας βρίσκει σύμ­φω­νους;

Κοι­τάξτε, η τοπική αυτο­διοί­κηση ούτως ή άλλως στην Ελλάδα έχει την ευθύνη των κτη­ρια­κών υπο­δο­μών. Είναι αυτό το οποίο συμ­βαί­νει με όλα τα δημόσια σχολεία. Ακού­στηκε μια πρόταση εκ μέρους της ΚΕΔΕ από πέρσι, να ανα­λά­βει το δημόσιο νηπια­γω­γείο. Φυσικά και δεν μας βρίσκει σύμ­φω­νους υπό την έννοια, ότι θεω­ρούμε πως αυτή η δομή πρέπει να βρί­σκε­ται όπως όλο το δημόσιο σχολείο υπό την αιγίδα του υπουρ­γείου Παι­δείας. Να έχει δηλαδή, δημόσιο, δωρεάν και εκπαι­δευ­τικό χαρα­κτήρα, να αφορά όλους τους μαθητές και φυσικά να μην μπαί­νουμε σε δια­δι­κα­σία οποιασ­δή­ποτε άλλης σκέψης.

Ωστόσο, οι κινη­το­ποι­ή­σεις της ΔΟΕ βρί­σκο­νται σε εξέλιξη.

Ναι και είμαστε απο­φα­σι­σμέ­νοι να κλι­μα­κώ­σουμε τις κινη­το­ποι­ή­σεις σε όλη την Ελλάδα με σκοπό να ανα­δεί­ξουμε το τερά­στιο αυτό ζήτημα με την προ­σχο­λική αγωγή και να οδη­γή­σει το υπουρ­γείο Παι­δείας στο να υλο­ποι­ή­σει την δέσμευση που έχει ανα­λά­βει –πολλές φορές μέχρι σήμερα- ενώπιον του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της ΔΟΕ. Και σε κατ’ ιδίαν συνα­ντή­σεις που είχαμε με τον υπουργό Παι­δείας κ. Κώστα Γαβρό­γλου, και σε ημερίδα που εμείς θέσαμε το ζήτημα κι εκείνος δεσμεύ­τηκε δημο­σίως ότι είναι στην πρόθεση της κυβέρ­νη­σης η θεσμο­θέ­τηση των αλλαγών στην προ­σχο­λική αγωγή. Γι αυτό κι εμείς θα συνε­χί­σουμε να πιέ­ζουμε προς αυτή την κατεύ­θυνση, παρα­κο­λου­θώ­ντας τις εξε­λί­ξεις. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι ότι η ΔΟΕ πιέζει για να βελ­τιω­θούν τα πράγ­ματα για τα παιδιά αλλά και για την ελλη­νική οικο­γέ­νεια. Κι επειδή πολλά ακού­γο­νται, δεν βρι­σκό­μα­στε σε αντι­πα­λό­τητα με κανέναν άλλο κλάδο και φυσικά αυτά για τα οποία παλεύ­ουμε δεν θα έχουν ως συνέ­πεια να χάσουν την δουλειά τους οι εργα­ζό­με­νοι στους δημο­τι­κούς παι­δι­κούς σταθ­μούς. Κάθε χρόνο στην Ελλάδα έχουμε εκτός οποιασ­δή­ποτε δομής, 8.000 παιδιά, ηλικίας έως τριών ετών, τα οποία εάν τα προ­νή­πια κατα­φέ­ρουμε να πάνε στο δημόσιο σχολείο, θα τους δοθεί η δυνα­τό­τητα να τα δεχτούν οι παι­δι­κοί σταθμοί. Μιλάμε δηλαδή ότι αυτό θα βοη­θή­σει και τους γονείς και θα τους λύσει τα χέρια.

Υπάρχει ένα θέμα με τα παιδικά γεύματα και θα ήθελα το σχόλιό σας. Τι έχει γίνει;

Το ζήτημα της σίτισης των μαθητών, έχει ανοίξει τα τελευ­ταία χρόνια, που όπως γνω­ρί­ζουμε είναι «τα χρόνια της κρίσης». Είναι όλα αυτά τα χρόνια που η ελλη­νική κοι­νω­νία δοκι­μά­ζε­ται πάρα πολύ σκληρά από τις πολι­τι­κές των μνη­μο­νίων, της λιτό­τη­τας και τις πολι­τι­κές της κρίσης. Η ΔΟΕ έχει θέσει επα­νει­λημ­μένα το ζήτημα και μάλιστα είχαμε κάνει τηλε­ο­πτικά μια προ­σπά­θεια μαζί με την ανάλογη ομο­σπον­δία δασκά­λων της Κύπρου και είχαμε δια­θέ­σει δωρεάν γεύματα. Είχαν γίνει κάποιες δράσεις και προ­γράμ­ματα αλλά από ιδιώτες σε συνερ­γα­σία με κάποια σχολεία χωρίς εξα­σφά­λιση των όρων που εμείς πιστεύ­ουμε ότι πρέπει να τηρού­νται. Από πέρσι, βρί­σκε­ται σε εξέλιξη σε μεγα­λύ­τερο βαθμό, μία προ­σπά­θεια υλο­ποί­η­σης από τα υπουρ­γεία Εργα­σίας, Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης και Παι­δείας σε πολλά σχολεία στην Ελλάδα. Εμείς έχουμε αντι­δρά­σει –όχι επειδή νομί­ζουμε ότι αυτό δεν πρέπει να γίνει αλλά επειδή δυστυ­χώς, η Πολι­τεία προ­σπα­θεί να μετα­φέ­ρει ευθύνες που δεν ανα­λο­γούν στους εκπαι­δευ­τι­κούς ενώ ταυ­τό­χρονα μπαίνει σε κίνδυνο η υγεία των μαθητών. Η θέση της ΔΟΕ είναι ότι τα προ­βλή­ματα των μαθητών δεν είναι η σίτιση και τα γεύματα αλλά η άρση των πολι­τι­κών που επη­ρε­ά­ζουν την ελλη­νική κοι­νω­νία. Δεν είμαστε αρνη­τι­κοί στο να δια­τί­θε­νται γεύματα, αλλά με προ­ϋ­πο­θέ­σεις και πρω­τί­στως να μην είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι οι εκπαι­δευ­τι­κοί να ανα­λαμ­βά­νουν το ζήτημα της ποιό­τη­τας των γευ­μά­των (αυτό δεν είναι στις αρμο­διό­τη­τες των εκπαι­δευ­τι­κών). Το υπουρ­γείο και οι ιδιώτες που ανα­λαμ­βά­νουν αυτά τα γεύματα θα πρέπει να φρο­ντί­σουν να καταρ­τί­σουν τις ειδικές επι­τρο­πές που θα ελέγ­χουν την σίτιση. Π.χ. δεν υπάρ­χουν αίθου­σες εστί­α­σης για να τρώνε τα παιδιά (πρέπει να τρώνε πάνω στα θρανία) δεν υπάρχει το ανάλογο προ­σω­πικό καθα­ριό­τη­τας στα σχολεία και άλλες παρά­με­τροι.

Τι γίνεται με τα κενά; Έχουν καλυ­φθεί επαρκώς οι θέσεις σε όλη την χώρα;

Τα κενά είναι μια ιστορία που επα­να­λαμ­βά­νε­ται κάθε χρόνο και η συζή­τηση έχει να κάνει κυρίως για τις πρώτες μέρες έναρξης του σχο­λι­κού έτους. Η ουσία βέβαια, είναι πολύ δια­φο­ρε­τική. Τα κενά ξεκι­νούν από το ό,τι τα τελευ­ταία χρόνια δεν γίνο­νται μόνιμοι διο­ρι­σμοί εκπαι­δευ­τι­κών. Να σας πω μόνον ότι τα τελευ­ταία χρόνια έχουν συντα­ξιο­δο­τη­θεί 11.000 εκπαι­δευ­τι­κοί από την Πρω­το­βάθ­μια Εκπαί­δευση, ενώ έχουν προ­σλη­φθεί μόλις 282…. μόνιμοι (!) Αυτό σημαί­νει ότι κάθε χρονιά, ξεκι­νάει με κενά που είναι σταθερά, δηλαδή δεν προ­κύ­πτουν ξαφνικά κάθε φορά. Είναι δεδο­μένο αφού δεν γίνο­νται μόνιμοι διο­ρι­σμοί και καλύ­πτο­νται με ανα­πλη­ρω­τές. Φέτος ένας μεγάλος αριθμός προ­σλή­φθηκε νωρίς αλλά δεν επαρ­κούσε για την κάλυψη των κενών. Φτάσαμε με τις τελευ­ταίες προ­σλή­ψεις που έγιναν μέχρι την περα­σμένη εβδο­μάδα, γύρω στις 13.000 προ­σλή­ψεις ανα­πλη­ρω­τών. Ωστόσο, απαι­τού­νται ακόμη να γεμί­σουν τα κενά για να λει­τουρ­γή­σουν και τα ολο­ή­μερα. Ειδάλ­λως κάθε χρόνο θα λέμε τα ίδια πράγ­ματα.

Για να κλεί­σουμε, δημιουρ­γή­θηκε ένα θέμα σχετικά με τα προ­σφυ­γό­πουλα τα οποία θα πρέπει να πάνε στα νηπια­γω­γεία ή δημο­τικά. Έχετε καθόλου μια εικόνα για το πώς θα εφαρ­μο­στεί κάτι τέτοιο;

Κοι­τάξτε, να εξη­γή­σουμε ότι εμείς, ως εκπαι­δευ­τι­κοί και ως χώρα έχουμε μια τερά­στια εμπει­ρία απορ­ρό­φη­σης μαθητών από άλλες χώρες. Σας θυμίζω ότι την δεκα­ε­τία του ’90 δεχτή­καμε ένα τερά­στιο κύμα οικο­νο­μι­κών μετα­να­στών από τις χώρες της ανα­το­λι­κής Ευρώπης, που είχαν την θέληση να μάθουν και τελικά ενσω­μα­τώ­θη­καν στην κοι­νω­νία. Στην τωρινή περί­πτωση όμως, μιλάμε για μία άλλη κατη­γο­ρία. Οι οικο­γέ­νειές τους δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα. Έγινε μια προ­σπά­θεια πέρσι που απέτυχε, να εντα­χθούν μαθητές του δημο­τι­κού σχο­λείου στις δομές υπο­δο­χής των ανθρώ­πων αυτών, για να πάνε αργό­τερα σε κανο­νικά σχολεία –χωρίς όμως προ­σχο­λική αγωγή, χωρίς οργά­νωση κ.λπ. Τα παιδιά πρέπει να πηγαί­νουν σχολείο –έστω και σε άλλες χώρες όπου βρί­σκο­νται προ­σω­ρινά. Όμως, απαι­τού­νται προ­ϋ­πο­θέ­σεις: προ­σλή­ψεις εκπαι­δευ­τι­κών, προ­ε­τοι­μα­σία για να τους φέρουν σε επαφή με την ελλη­νική γλώσσα, βιβλία για τις ανάγκες των μαθητών αυτών. Χρειά­ζε­ται προ­γραμ­μα­τι­σμός, συνερ­γα­σία με εκπαι­δευ­τι­κούς που γνω­ρί­ζουν τις γλώσσες τους και να επι­κοι­νω­νή­σουν με τους γονείς τους. Είναι ένα δύσκολο εγχεί­ρημα με τα δεδο­μένα που υπάρ­χουν στην Πρω­το­βάθ­μια Εκπαί­δευση αφού τελικά, γεν­νώ­νται και προ­βλή­ματα με αντι­δρά­σεις κ.λπ. Θα μπο­ρού­σαν όλα αυτά να προ­βλε­φθούν εάν υπήρχε ο κατάλ­λη­λος συντο­νι­σμός.