Αλέξανδρος Κολιάδης: «Είμαστε δίπλα στους δημότες και θα είμαστε και ως δημοτική αρχή γιατί είμαστε κομμάτι αυτής της κοινωνίας»

Κύριε Κολιάδη, φτάσαμε στο τέλος ίσως της πιο αμφι­λε­γό­με­νης προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου των τελευ­ταίων ετών. Ωραία δια­δρομή;

Πολύ ωραία δια­δρομή, της οποίας την ομορφιά την προ­σφέ­ρουν οι άνθρω­ποι.

Θα ήθελα να πω ωστόσο ότι δεν σας είδαμε να συμ­με­τέ­χετε ενεργά στον δημόσιο διάλογο, τον προ­ε­κλο­γικό, όπως του­λά­χι­στον τον έχουμε συνη­θί­σει.

Εξαρ­τά­ται κυρία Φώτη, τι εννο­είτε δημόσιο διάλογο. Αν εννο­είτε τις προ­ε­κλο­γι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις, την πόλωση, τον διχα­στικό λόγο και την τοξι­κό­τητα που καλ­λιέρ­γη­σαν οι πολι­τι­κοί μας αντί­πα­λοι, ξεκα­θα­ρί­σαμε από την αρχή ότι αυτό εμάς δεν μας αφορά. Και να σας πω κάτι; Δεν αφορά ούτε τον κόσμο. Οι δημότες έχουν τα προ­βλή­ματά τους, τις αγωνίες τους, την δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητά τους. Δεν τους αφορούν οι κοκο­ρο­μα­χίες. Με τις δυσκο­λίες που έχουν -και έχουμε όλοι- περάσει στα τελευ­ταία χρόνια ανα­ζη­τούν πλέον την ουσία. Εμείς ως παρά­ταξη επι­λέ­ξαμε σταθερά όλο αυτό το διά­στημα της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου να κάνουμε διάλογο αλλά με τους συμπο­λί­τες μας. Στην πόλη, στα χωριά μας. Εμείς κάνουμε πράξη την βασική μας αρχή, ότι θα είμαστε η δημο­τική αρχή που θα πηγαί­νει στους πολίτες, δεν θα περι­μέ­νει να έρθουν εκείνοι σε εμάς. Αυτό είναι το δια­φο­ρε­τικό που πρε­σβεύ­ουμε εμείς και αυτό κάνουμε πράξη από τώρα. Είμαστε δίπλα στους δημότες σήμερα και θα είμαστε και αύριο ως δημο­τική αρχή, γιατί είμαστε κομμάτι αυτής της κοι­νω­νίας. Δεν ζούμε σε άλλο κόσμο, τα προ­βλή­ματά τους είναι και δικά μας. Οι αγωνίες τους είναι και δικές μας, τα παιδιά μας πηγαί­νουν στα ίδια σχολεία, το άγχος τους για την εργασία, τους λογα­ρια­σμούς, για το αύριο, είναι και δικό μας. Στη δική μας παρά­ταξη δεν θα βρείτε ούτε βολε­μέ­νους υπο­ψη­φί­ους, ούτε απο­κομ­μέ­νους από την κοι­νω­νία. Και είμαι υπε­ρή­φα­νος για τον κάθε έναν από τους ανθρώ­πους που είναι στην παρά­ταξή μας. Γιατί είναι μαζί μας από επιλογή, γιατί άντεξαν, γιατί επέ­μει­ναν και γιατί η επιμονή τους να είναι δίπλα μας, ήταν πιο μεγάλη από τις πιέσεις που δέχθη­καν.

Δέχθη­καν πιέσεις για να απο­χω­ρή­σουν από τον συν­δυα­σμό εννο­είτε;

Για να μην έρθουν μαζί μας, για να μην συνε­χί­σουν μαζί μας, για να μην πετύχει αυτό το σπου­δαίο που κατα­φέ­ραμε σήμερα. Αυτό το μεγάλο ρεύμα που έχει δημιουρ­γη­θεί από τους δημότες, με τους δημότες, για τους δημότες.

Από ποιους ασκή­θη­καν αυτές οι πιέσεις;

Από εκεί­νους που θέλουν να κρα­τή­σουν τη Ρόδο καθη­λω­μένη. Από το κατε­στη­μένο που θέλει μια Ρόδο μίζερη, από εκεί­νους που προ­τι­μούν να συν­δια­λέ­γο­νται πίσω από κλει­στές πόρτες με λίγους και εκλε­κτούς, από εκεί­νους που ζουν μακριά από την κοι­νω­νία και τα προ­βλή­ματά της, γιατί δεν έχουν μάθει αλλιώς. Δεν ξέρουν αλλιώς. Δεν ήταν ποτέ μέρος αυτής της κοι­νω­νίας.

Ανα­φέ­ρε­στε στη σημε­ρινή δημο­τική αρχή προ­φα­νώς.

Το κατε­στη­μένο έχει πολλά πρόσωπα. Προ­φα­νώς και ανα­φέ­ρο­μαι στην απερ­χό­μενη δημο­τική αρχή αλλά και σε όσους υπη­ρε­τούν το κατε­στη­μένο στο νησί μας. Και δεν χρειά­ζε­ται να είσαι απα­ραί­τητα μέρος της δημο­τι­κής αρχής για να υπη­ρε­τείς το κατε­στη­μένο αυτό. Υπάρ­χουν κι εκείνοι που το υπη­ρε­τούν πιστά, γιατί έτσι έμαθαν και έτσι πορεύ­ο­νται και που παλεύ­ουν να έρθουν εκείνοι στην εξουσία για να υπο­κα­τα­στή­σουν τη σημε­ρινή δημο­τική αρχή.

Για τον κύριο Γερο­νι­κόλα λέτε τώρα. Να μιλάμε με ονόματα κύριε Κολιάδη.

Και για τον κύριο Γερο­νι­κόλα και για εκεί­νους που βρί­σκο­νται γύρω από τον κύριο Γερο­νι­κόλα και θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχουν σχέση με το παλιό και το δοκι­μα­σμένο. Ξέρετε ότι το ίδιο νόμισμα έχει δύο όψεις. Εδώ ακού­σαμε ότι είμαστε ικανοί να αλλά­ξουμε και τους νόμους της φύσης! Να ενη­με­ρώσω βέβαια τον κ. Γερο­νι­κόλα ότι η προ­νύμφη δεν επι­στρέ­φει ποτέ στο κατε­στραμ­μένο κου­κούλι κυρία Φώτη. Η προ­νύμφη επι­μέ­νει στην επίπονη δια­δρομή της, μέχρι να μετα­τρα­πεί σε χρυ­σαλ­λίδα και στη συνέ­χεια σε πετα­λούδα. Ίσως του χρεια­στεί αυτή η πλη­ρο­φο­ρία στο μέλλον.

Από τη δια­δρομή αυτή, τι κρατάτε;

Είναι περισ­σό­τερα τα όμορφα που κρατάω αλλά θα σας πω ότι έχω ακόμα στο μυαλό μου την εικόνα μιας γιαγιάς στη Νότια Ρόδο, που έπιασε με τα δυο της χέρια το χέρι μου και μου είπε «με την ευχή μου γιε μου». Αυτή την εικόνα κρατάω. Συνα­ντή­σαμε όμορ­φους ανθρώ­πους κυρία Φώτη σε αυτή τη δια­δρομή, αγνούς, καθα­ρούς, αλλά απο­γοη­τευ­μέ­νους. Εχουμε ευθύνη απέ­να­ντί τους. Νιώθω μεγάλη ευθύνη απέ­να­ντι σε αυτή τη γιαγιά που με εμπι­στεύ­τηκε και μου έσφιξε το χέρι. Νιώθω μεγάλη ευθύνη απέ­να­ντι σε κάθε δημότη που μας εμπι­στεύ­ε­ται. Που έκλεισε τα αυτιά του και επέλεξε να εμπι­στευ­τεί εμένα, τα μέλη της παρά­τα­ξής μας, τις ιδέες μας, τις προ­τά­σεις μας.

Κύριε Κολιάδη, μιας και ανα­φερ­θή­κατε στις θέσεις σας, έχετε κατη­γο­ρη­θεί ότι είστε υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Ρόδου χωρίς πρό­γραμμα.

Για πολλά έχω κατη­γο­ρη­θεί, αλλά αυτό πράγ­ματι κυρία Φώτη, ακού­στηκε πολλές φορές στη διάρ­κεια αυτής της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου. Αν εννοούν ότι δεν το παπα­γα­λί­σαμε, προ­φα­νώς και όχι. Το πρό­γραμμά μας είναι αναρ­τη­μένο στην επίσημη ιστο­σε­λίδα της παρά­τα­ξής μας για κάθε ενδια­φε­ρό­μενο και για τους πολι­τι­κούς μας αντι­πά­λους που αγω­νιούν ότι δεν έχουμε πρό­γραμμα. Είναι αναρ­τη­μέ­νες ανα­λυ­τικά οι θέσεις μας και οι προ­τά­σεις μας, για την Δια­κυ­βέρ­νηση του Δήμου, για το Εναλ­λα­κτικό Ανα­πτυ­ξιακό Πρότυπο με κεντρικό πυλώνα τον του­ρι­σμό αλλά με ταυ­τό­χρονη ενί­σχυση του πρω­το­γε­νούς τομέα και της μετα­ποί­η­σης, για την προ­στα­σία και την ανά­δειξη δημόσιων- κοι­νό­χρη­στων χώρων, με έλεγχο και περιο­ρι­σμό της κατά­λη­ψης αιγια­λού και παρα­λίας, για την Αξιο­ποί­ηση και Ανα­βάθ­μιση του Πάρκου Ροδι­νιού και του πάρκου του Θέρμαι, για την Αξιο­ποί­ηση με δια­φά­νεια της δημο­τι­κής περιου­σίας, για την Ανα­βάθ­μιση της Ποιό­τη­τας Ζωής, για την Υλο­ποί­ηση Σχεδίου Βιώ­σι­μης Αστικής Κινη­τι­κό­τη­τας, για την Ανα­διορ­γά­νωση της Δημό­σιας Συγκοι­νω­νίας, για την θωρά­κιση του νησιού έναντι των φυσικών κατα­στρο­φών και των επι­πτώ­σεων της κλι­μα­τι­κής αλλαγής, για την Προ­στα­σία του Περι­βάλ­λο­ντος, για την Κοι­νω­νική Συνοχή και όλα αυτά σε Σταθερή και μόνιμη συνερ­γα­σία με τους παρα­γω­γι­κούς και λοιπούς κοι­νω­νι­κούς φορείς του νησιού αλλά και με το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου. Και βέβαια συντο­νι­σμός του δικού μας σχεδίου με το αντί­στοιχο της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, με στόχο τις συνέρ­γειες και τη μεγι­στο­ποί­ηση των απο­τε­λε­σμά­των. Αλλά επειδή πρέπει να λέμε και τα πράγ­ματα με το όνομά τους, θέλω να απευ­θύνω ένα ερώτημα στον κ. Καμπου­ράκη. Υπάρχει κάποιος λόγος που εξα­φα­νί­στη­καν από την ιστο­σε­λίδα της παρά­τα­ξής του οι προ­γραμ­μα­τι­κές θέσεις και οι δεσμεύ­σεις του 2019; Ωραία τα μεγάλα λόγια, οι νέες δεσμεύ­σεις και οι νέοι στόχοι, αλλά δεν είναι εύλογο να ανα­ρω­τιό­μα­στε τι έγινε με τους προη­γού­με­νους στόχους και γιατί εγκα­τα­λεί­φθη­καν; Αν για κάποιον λόγο έχουν χάσει το πρό­γραμμα του 2019 ή αν πρό­κει­ται για τεχνικό πρό­βλημα της ιστο­σε­λί­δας, μπορώ να βοηθήσω να το ανα­σύ­ρουν και να το αναρ­τή­σουν ξανά, γιατί εγώ το έχω στα χέρια μου.

Νιώθετε σήμερα δικαιω­μέ­νος για την απόφασή σας να είστε υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Ρόδου;

Νιώθω απόλυτα δικαιω­μέ­νος αρχικά για την απόφασή μου να απο­χω­ρήσω από ένα περι­βάλ­λον που δεν μου ταί­ριαζε. Κάθε μέρα που περ­νούσε οι πόρτες έκλει­ναν όλο και πιο πολύ κι εγώ ασφυ­κτιούσα όλο και περισ­σό­τερο. Σε ό,τι αφορά όμως στην απόφασή μου να είμαι υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος δεν σας κρύβω ότι και άγχος είχα και αγωνία είχα και ευθύνη μεγάλη απέ­να­ντι στους ανθρώ­πους που στά­θη­καν στο πλευρό μου αισθάν­θηκα και αισθά­νο­μαι. Αν σας έλεγα ότι ξύπνησα ένα πρωί και απρο­βλη­μά­τι­στα απο­φά­σισα ότι θα είμαι υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Ρόδου, ούτε εσείς θα με πιστεύ­ατε και ούτε αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα. Προη­γή­θη­καν συζη­τή­σεις επί συζη­τή­σεων με τους συνερ­γά­τες μου, τους φίλους μου, την οικο­γέ­νειά μου μέχρι να ληφθεί αυτή η απόφαση. Και ακο­λού­θη­σαν δύσκο­λες στιγμές όταν ελήφθη, κυρίως λόγω του πολέμου που δεχθή­καμε και δεχό­μα­στε εγώ και τα μέλη της παρά­τα­ξής μας. Και οι άνθρω­ποι που συνερ­γα­στή­καμε στην πορεία όπως ο Βάιος Καλο­πή­τας και τα μέλη της δικής του παρά­τα­ξης. Όμως, κυρία Φώτη, αυτό το άγχος και αυτή η αγωνία, με την μεγάλη αποδοχή του κόσμου που συνα­ντάμε και που δεν σας κρύβω ότι κι εμένα με ξάφ­νιασε, έδωσαν τη θέση τους στην ελπίδα και στην προ­ο­πτική. Και είναι η αποδοχή αυτή του κόσμου, η αποδοχή στα πρόσωπά μας και στις ιδέες μας που με κάνουν να αισθά­νο­μαι σήμερα δικαιω­μέ­νος. Αυτό το «προχώρα» που ακούω, αυτό το «είμαστε δίπλα σου» μου δίνει κι εμένα δύναμη να προ­χω­ρήσω.

Με ποιον τρόπο ασκή­θη­καν αυτές οι πιέσεις;

Με όποιον τρόπο μπο­ρείτε να σκε­φτείτε. Με τρόπους θεμι­τούς και αθέ­μι­τους. Ξεπερ­νώ­ντας τα όρια, θίγο­ντας υπο­λεί­ψεις, προ­κα­λώ­ντας αδιέ­ξοδα, δημιουρ­γώ­ντας διλήμ­ματα, χτυ­πώ­ντας κάτω από τη μέση, πετώ­ντας λάσπη, διαρ­ρη­γνύ­ο­ντας οικο­γε­νεια­κούς και προ­σω­πι­κούς δεσμούς. Με μεθό­δους και πρα­κτι­κές που οι Ροδίτες δεν έχουν συνη­θί­σει, ούτε δέχο­νται και ούτε πρό­κει­ται να ξεχά­σουν. Σας δια­βε­βαιώ γι΄αυτό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε ένα κόσμο που όλα αγο­ρά­ζο­νται κάποιοι επι­μέ­νουν να μην που­λιού­νται. Και οι συμπο­λί­τες μας το απέ­δει­ξαν και θα το απο­δεί­ξουν ακόμα μια φορά.

Λίγες ώρες πριν να ανοί­ξουν οι κάλπες, τι σκέ­φτε­στε; Τι είναι αυτό που σας απα­σχο­λεί;

Πέρα από το απο­τέ­λε­σμα εννο­είτε; (Γελάει)… Δεν σας κρύβω ότι έχω αγωνία αλλά θα μοι­ρα­στώ μαζί σας και την αδη­μο­νία που έχω! Έχω μια αδη­μο­νία για να ξεκι­νήσω μαζί με τους συνερ­γά­τες μου να υλο­ποιούμε όσα ονει­ρευό­μα­στε για τη Ρόδο, αυτά που έχουμε στο μυαλό μας κι αυτά που έχουμε σχε­διά­σει, να γίνουν έργα. Προ­φα­νώς και θα χρεια­στούμε χρόνο αλλά ανυ­πο­μονώ να γίνει η αρχή! Εγώ είμαι περισ­σό­τερο άνθρω­πος των πράξεων, δεν μου αρέσουν τα πολλά λόγια. Μην μπερ­δεύ­ε­στε επειδή είμαι ξεναγός και συνη­θί­ζουμε να μιλάμε πολύ!

Είναι αλήθεια ότι σε αυτή την προ­ε­κλο­γική περίοδο δεν σας είδαμε να μιλάτε πολύ.

Εσείς δεν με είδατε ίσως. Και όταν λέω εσείς, εννοώ οι άνθρω­ποι των μέσων ενη­μέ­ρω­σης. Εκτιμώ και σέβομαι τη δουλειά σας και τον ρόλο σας, αλλά αντι­λαμ­βά­νο­μαι δια­φο­ρε­τικά την ανά­μειξή μου στα κοινά. Εγώ θέλω να είμαι μέρος της κοι­νω­νίας, να είμαι ανάμεσα στους δημότες να τους ακούω, να κάνω διάλογο μαζί τους. Πιστεύω στο μέτρο, δεν χρειά­ζε­ται να μιλάμε όταν δεν έχουμε πραγ­μα­τικά κάτι να πούμε. Μέτρον Άριστον, όπως είπε και ο Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος. Σήμερα ωστόσο είμαι εδώ και μιλάμε ανοικτά.

Θα χαρα­κτη­ρί­ζατε τον εαυτό σας αντι­συμ­βα­τικό;

Για να χαρα­κτη­ρί­σουμε οποιον­δή­ποτε αντι­συμ­βα­τικό, πρέπει να ορί­σουμε πρώτα το συμ­βα­τικό. Εγώ θα χαρα­κτή­ριζα τον εαυτό μου αυθε­ντικό. Εσείς θα με χαρα­κτη­ρί­ζατε αντι­συμ­βα­τικό; (Γελάει) Για ποιον λόγο;

Τώρα μάλλον αντι­στρέ­φουμε τους ρόλους κύριε Κολιάδη! Θα το θέσω αλλιώς, έχουν σχο­λια­στεί οι ενδυ­μα­το­λο­γι­κές σας επι­λο­γές και ο λόγος σας που δεν είναι, ας πούμε, αμιγώς πολι­τι­κός.

Επειδή δεν φοράω κοστούμι; Αν φορούσα κοστούμι στην προ­ε­κλο­γική περίοδο και μιλούσα όχι πολι­τικά όπως το λέτε εσείς αλλά ξύλινα θα πω εγώ, θα ήμουν κάποιος άλλος. Ο καλός πολι­τι­κός δεν κρί­νε­ται, ή δεν θα έπρεπε να κρί­νε­ται από το αν μιλάει αυτή τη στεγνή, αυστηρή και ακα­τα­λα­βί­στικη πολλές φορές για τον απλό κόσμο γλώσσα. Είναι επιλογή μου να συνε­χίσω να είμαι αυτός που ήμουν και πριν πάρω την απόφαση να είμαι υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος Ρόδου. Όταν σας είπα πριν ότι είμαι αυθε­ντι­κός, εννο­ούσα ότι είναι επιλογή μου να παρα­μείνω ο εαυτός μου. Και στον τρόπο που μιλάω και στον τρόπο που ντύ­νο­μαι, που κάποιοι όντως το σχο­λί­α­σαν αυτό. Τι σημαί­νει αυτό; Από πότε κάνουν τα ράσα τον παπά; Επέλεξα να δια­φο­ρο­ποι­ηθώ ακριβώς για να παρα­μείνω ο εαυτός μου, αν ήθελα να αφο­μοιωθώ ή να γίνω κάτι άλλο από αυτό που είμαι εγώ, θα μπο­ρούσα να επιλέξω τον εύκολο δρόμο.

Ποιος είναι ο εύκολος δρόμος;

Ο δρόμος του βολέ­μα­τος, της άνεσης του γρα­φείου, της ακριβής καρέ­κλας και των δημο­σίων σχέσεων, όχι της άσκησης πολι­τι­κής πάντως. Στη ζωή μου κυρία Φώτη, όσες φορές χρειά­στηκε πήρα τον δύσκολο δρόμο. Αυτό που προ­σπα­θούν να μου προ­σά­ψουν οι πολι­τι­κοί μου αντί­πα­λοι για μένα ήταν ένα σταθμός και ένα μεγάλο μάθημα. Πιστεύ­ετε ότι αν είχα κάτι να κρύψω ή αν φοβό­μουν, θα είχα οποια­δή­ποτε ανά­μειξη με τα κοινά; Ή πιστεύ­ετε ότι είμαι τόσο αφελής όσο βολεύει κάποιους να θεωρούν; Αφελείς είναι εκείνοι που θεωρούν ότι μπορούν να στη­ρί­ξουν έναν βρώμικο προ­ε­κλο­γικό αγώνα ανα­πα­ρά­γο­ντας την προ­σω­πική και οικο­γε­νειακή μου ζωή, επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να μου προ­σά­ψουν. Διότι όσα επι­χεί­ρη­σαν να μου κατα­λο­γί­σουν τα έχω απο­δο­μή­σει ένα προς ένα, με πολι­τικά επι­χει­ρή­ματα όμως. Είμαι εδώ για να κάνουμε διάλογο με πολι­τι­κούς όρους. Στη λάσπη δεν σύρθηκα ποτέ, δεν θα το κάνω τώρα. Στη ζωή μας λάθη κάνουμε όλοι, είμαστε άνθρω­ποι… Το σημα­ντικό όμως είναι να τα αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε και να τα διορ­θώ­νουμε. Ολοι δικαιού­μα­στε μια δεύτερη ευκαι­ρία. Υπάρ­χουν κι εκείνοι που δηλώ­νουν αλάν­θα­στοι, προ­σω­πικά δεν διεκ­δικώ αυτόν τον τίτλο. Εγώ όταν επι­στρέφω στο σπίτι μου μπορώ να κοιτάω τη σύζυγο και τα παιδιά μου στα μάτια και να κοι­μά­μαι ήσυχος με τη συνεί­δησή μου. Ο κόσμος ξέρει, ακούει, βλέπει, κρίνει.

Σήμερα Πέμπτη 5 Οκτω­βρίου είναι προ­γραμ­μα­τι­σμένη και η κεντρική σας πολι­τική εκδή­λωση.

Ναι, στις 21:00 το βράδυ στον πεζό­δρομο της Εθνάρ­χου Μακα­ρίου στην συμβολή με την Πλατεία Κύπρου, περι­μέ­νουμε τους συμπο­λί­τες μας και εκεί­νους που μας στη­ρί­ζουν και εκεί­νους που δεν έχουν απο­φα­σί­σει ακόμα ποιον θα ψηφί­σουν αλλά και εκεί­νους που ενδε­χο­μέ­νως έχουν κάνει άλλη επιλογή, να έρθουν στην εκδή­λωσή μας. Να μας ακού­σουν, να ακού­σουν τι είναι αυτό το δια­φο­ρε­τικό που πρε­σβεύ­ουμε, τι είναι αυτό που προ­τεί­νουμε εμείς και γιατί λέμε ότι Ενω­μέ­νοι Αλλά­ζουμε. Την Ενότητα και την Αλλαγή εμείς την κάνουμε ήδη πράξη.