Μάνος Κόκκινος: Τελευταίο αντίο στη μεγάλη ηρωίδα

Με βαθειά θλίψη ολό­κληρη η Ελλάδα και η Ευρω­παϊκή Σοσια­λι­στική Δημο­κρα­τία απο­χαι­ρετά μια αληθινή ηρωϊδα της ζωής, της πολι­τι­κής, της κοι­νω­νίας και της Δημο­κρα­τίας, που στάθηκε όρθια μέχρι την τελευ­ταία πνοή της ζωής της στις επάλ­ξεις του αγώνα, για μια Ελλάδα ελεύ­θερη, περή­φανη, δημο­κρα­τική, για μια κοι­νω­νία πιο ανθρώ­πινη, πιο δίκαιη και για μια Δημο­κρα­τία στην υπη­ρε­σία του πολίτη και των ατο­μι­κών ελευ­θε­ριών.

Φεύγει αφή­νο­ντας πίσω της μεγάλο κενό σε στιγμές δύσκο­λες και καθο­ρι­στι­κές για την Ελλάδα μας και για τη Δημο­κρα­τία, που ταλα­νί­ζε­ται μέσα σε μια εποχή και σε μια περιοχή ναρ­κο­θε­τη­μένη από αμφι­σβή­τηση, εκμε­τάλ­λευση, αιμα­το­χυ­σίες, φτώχεια και προ­σφυ­γιά, κλη­ρο­νό­μος μιας βαρειάς οικο­γε­νεια­κής παρά­δο­σης, δεμένης με τις πιο καθο­ρι­στι­κές στιγμές για την πατρίδα μας και τη Δημο­κρα­τία.

Ακο­λού­θησε το δρόμο της ευθύνης και του καθή­κο­ντος που χάραξε ο μεγάλος αρχι­τέ­κτο­νας της Διοι­κη­τι­κής Απο­κέ­ντρω­σης, της Περι­φε­ρεια­κής ανά­πτυ­ξης και μιας τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης με διοι­κη­τική αυτο­τέ­λεια και οικο­νο­μική αυτο­νο­μία, πατέρας της Γιώργος Γεν­νη­μα­τάς, και έδωσε τον βαρύ όρκο να συνε­χί­σει τη βαρειά παρα­κα­τα­θήκη του να κρα­τή­σουμε ψηλά τη σημαία της μεγάλης Αλλαγής.

Κλη­ρο­νό­μησε ένα βαρύ και δυσβά­στα­κτο επώνυμο, φορ­τω­μένο με Δημο­κρα­τία, πατριω­τι­σμό, ανθρω­πιά και κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, μπο­λιά­στηκε από το ανήσυχο, δυνα­μικό και επα­να­στα­τικό Γεν­νη­μα­τικό γονίδιο που σημά­δεψε τη μεγάλη εθνική κοι­νω­νική και Δημο­κρα­τική Αλλαγή της 10ετίας του 1980, μιας 10ετίας που έβαλε τα θεμέλια της εθνικής συμ­φι­λί­ω­σης, της εθνικής ανε­ξαρ­τη­σίας και του Δημο­κρα­τι­κού εκσυγ­χρο­νι­σμού της χώρας μας.

Με τη φαρέτρα της οπλι­σμένη με όλες τις εθνικές αρετές της φυλής μας με τις οποίες την γαλού­χη­σαν οι γονείς της, η Φώφη ξεκί­νησε και ολο­κλή­ρωσε την πολι­τική της πορεία, αφή­νο­ντας πίσω της έντονα τα απο­τυ­πώ­ματα μιας υπεύ­θυ­νης πολι­τι­κού και ολο­κλη­ρω­μέ­νης προ­σω­πι­κό­τη­τας.

Ασυμ­βί­βα­στη και αμε­τα­κί­νητη στις παρα­κα­τα­θή­κες που της άφησε ο πατέρας της, η Φώφη αγω­νί­σθηκε να κρα­τή­σει όρθιο το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπαν­δρέου, ευθυ­γραμ­μι­σμένη ατα­λά­ντευτα στις αρχές της Δια­κή­ρυ­ξης της 3ης του Σεπτέμ­βρη.

Ήξερε να μάχεται όχι μόνο στην πολι­τική αλλά και στη ζωή 15 τώρα χρόνια, ανέ­βαινε τον Γολγοθά ενός διμέ­τω­που αγώνα.

Κάποιον από τους δύο μπο­ρούσε να κερ­δί­σει.

Και κέρδισε την αθα­να­σία.

ΜΑΝΟΣ Δ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ