Ροδίτικη ανώνυμη ξενοδοχειακή εταιρεία κέρδισε την δίκη με εταιρεία της Κύπρου

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου έγινε δεκτή η έφεση που άσκησε μια ανώνυμη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία κατά μιας εται­ρείας περιο­ρι­σμέ­νης ευθύνης που εδρεύει στην Λευ­κω­σία Κύπρου και ακυ­ρώ­θηκε απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου που την είχε κρίνει συνυ­παί­τια εμπλο­κής που υπήρξε στην σχέση ξενο­δο­χεια­κής ΕΠΕ που μίσθωνε το ξενο­δο­χείο της με το πρα­κτο­ρείο της αλλο­δα­πής.

Πιο συγκε­κρι­μένα, το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου εξέτασε την έφεση που άσκησε μια ανώνυμη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία κατά μιας εται­ρείας περιο­ρι­σμέ­νης ευθύνης που εδρεύει στην Λευ­κω­σία Κύπρου για την ακύρωση από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου δυνάμει της οποίας έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή της τελευ­ταίας.

Η ενά­γουσα στην από 24 Ιουλίου 2018 αγωγή, εξέθετε, ότι εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται πρα­κτο­ρείο του­ρι­σμού και μισθώ­νει δωμάτια ξενο­δο­χείων σε όλη την Ελλάδα.

Ότι δυνάμει του από 20 Σεπτεμ­βρίου 2014 ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού μίσθω­σης δωμα­τίων ξενο­δο­χείου που συνήψε με την μια ξενο­δο­χειακή ΕΠΕ, όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με το από 23-3-2015 παράρ­τημα αυτού, συνο­μο­λο­γή­θηκε μεταξύ τους η παροχή δια­μο­νής στους πελάτες της (ενά­γου­σας) υπό τους εκτι­θέ­με­νους στην αγωγή όρους για τις του­ρι­στι­κές περιό­δους 2015 και 2016.

Ότι η ξενο­δο­χειακή ΕΠΕ κατά παρά­βαση των μεταξύ τους συνο­μο­λο­γη­θέ­ντων δέχθηκε υπε­ρά­ριθ­μες κρα­τή­σεις (overbooking) κατα­βάλ­λο­ντας η ενά­γουσα τη χρη­μα­τική διαφορά, η οποία όμως βάρυνε συμ­βα­τικά. Δια­τεί­νε­ται ότι συνε­πεία της αντι­συμ­βα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς της η ξενο­δο­χεια­κής ΕΠΕ όφειλε (στην ενά­γουσα) για το έτος 2015, ως απο­ζη­μί­ωση, ποσό 252.981,21 ευρώ, οφειλή την οποία συνο­μο­λό­γησε με το άρθρο 4 του από 26-2-2016 ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού και πως με το τελευ­ταίο αυτό ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό, που συνήφθη μεταξύ της ενά­γου­σας και της ξενο­δο­χειακή ΕΠΕ, επα­να­λή­φθη­καν οι όροι του αρχικού (από 20-9-2014) ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού με τις ανα­φε­ρό­με­νες στην αγωγή προ­σθή­κες και ότι για τη χρήση του έτους 2016 η ξενο­δο­χειακή ΕΠΕ της όφειλε για τις αυτές αιτίες ποσό 288.266,55 ευρώ.

Στις 27-7-2016 συνήψε νέο ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό με την ξενο­δο­χειακή ΕΠΕ, ομοίου περιε­χο­μέ­νου με τα προη­γού­μενα, που αφο­ρούσε στην συνερ­γα­σία τους για τα έτη 2017 και 2018 και τέλος στις 31-1-2017 υπε­γράφη μεταξύ της ενά­γου­σας και της ξενο­δο­χεια­κής ΕΠΕ όμοιο με τα προη­γού­μενα ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό, με το οποίο συνο­μο­λο­γή­θηκε οφειλή ποσού 388.266,50 εκ μέρους της ξενο­δο­χεια­κής ΕΠΕ και για το έτος 2017. Η οφειλή της ξενο­δο­χεια­κής ΕΠΕ για τις αυτές ως άνω αιτίες, πλέον ποι­νι­κής ρήτρας, ανήλθε στο ποσό των 406.327,57 ευρώ.

Στις 31-1-2017 κι ενώ είχαν αρχίσει οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις μεταξύ της ενά­γου­σας και της ξενο­δο­χεια­κής ανώ­νυ­μης εται­ρείας, -ιδιοκτήτριας του ξενο­δο­χείου που εκμί­σθωνε η ξενο­δο­χειακή ΕΠΕ -, για την μίσθωση δωμα­τίων, η ξενο­δο­χειακή ΕΠΕ κατήγ­γειλε με εξώδικη δήλωσή της στις 31-1-2017 την σύμβαση, που τους συνέδεε, και επα­νέ­λαβε την ενέρ­γεια αυτή και στις 16-4-2018.

Στη συνέ­χεια, ο νόμιμος εκπρό­σω­πος της ξενο­δο­χεια­κής ΕΠΕ εξε­δί­ωξε στις 13-5-2018 από το ξενο­δο­χείο τους πελάτες (του­ρί­στες) της ενά­γου­σας, που είχαν ήδη πλη­ρώ­σει την διαμονή τους σ’ αυτό και από την ανωτέρω αντι­συμ­βα­τική συμπε­ρι­φορά της ξενο­δο­χεια­κής ΕΠΕ η οποία κατήγ­γειλε κατα­χρη­στικά την μεταξύ τους υφι­στά­μενη σύμβαση μίσθω­σης δωμα­τίων, υπέστη, σύμφωνα με τους ανα­λυ­τι­κούς πίνακες που ενσω­μα­τώ­νο­νται στην αγωγή, ζημία συνο­λι­κού ποσού 416.409,43 ευρώ.

Το πρω­το­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο, αφού απέρ­ριψε την προ­βλη­θείσα από την ανώνυμη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία άρνηση παθη­τι­κής της νομι­μο­ποί­η­σης, καθόσον η από­κρουση της νομι­μο­ποί­η­σης από τον ενα­γό­μενο απο­τε­λεί άρνηση και όχι ένσταση, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και υπο­χρέ­ωσε τις ενα­γό­με­νες, να κατα­βά­λουν στην ενά­γουσα, εις ολό­κλη­ρον εκάστη, το συνο­λικό ποσό των 416.409,43 ευρώ, νομι­μο­τό­κως από την επίδοση αγωγής μέχρις εξο­φλή­σεως.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απέρ­ριψε την αγωγή εις βάρος της ανώ­νυ­μης ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας ελλεί­ψει παθη­τι­κής νομι­μο­ποι­ή­σεως.

Ειδι­κό­τερα, βάσει των εκτι­θε­μέ­νων στο αγωγικό δικό­γραφο πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών, η ανώνυμη εται­ρεία δεν υπήρξε αντι­συμ­βαλ­λο­μένη της ενά­γου­σας στα προ­α­να­φε­ρό­μενα ιδιω­τικά συμ­φω­νη­τικά μίσθω­σης δωμα­τίων του στην παρά­βαση των συμ­βα­τι­κών όρων των οποίων ερεί­δο­νται οι επί­δι­κες αξιώ­σεις της ενά­γου­σας συνο­λι­κού ποσού 416.409,43 ευρώ, τις οποίες σημειω­τέον ότι είχε ανα­γνω­ρί­σει η ΕΠΕ με τον 4ο όρο κάθε ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού. Επίσης, επι­ση­μαί­νε­ται ότι, κατά τους αγω­γι­κούς ισχυ­ρι­σμούς, το τελευ­ταίο από 31-1-2017 ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό που συνδέει την ενά­γουσα και την πρώτη ενα­γο­μένη εται­ρεία περιο­ρι­σμέ­νης ευθύνης εξα­κο­λου­θεί να βρί­σκε­ται μέχρι τούδε σε ισχύ.

Επο­μέ­νως, βάσει της αρχής της σχε­τι­κό­τη­τας των ενοχών, σύμφωνα με την οποία η νομική ενέρ­γεια της ενο­χι­κής σχέσης ανα­πτύσ­σε­ται μόνο μεταξύ των μερών (inter partes), η νομική θέση της δεύ­τε­ρης ενα­γο­μέ­νης ανώ­νυ­μης εται­ρείας ιδιο­κτή­τριας του ξενο­δο­χείου δεν επη­ρε­ά­ζε­ται θετικά ή αρνη­τικά από την ύπαρξη της ενο­χι­κής σχέσης (σύμ­βα­σης μίσθω­σης δωμα­τίων ξενο­δο­χείου) μεταξύ της ενά­γου­σας και της πρώτης ενα­γο­μέ­νης, ως τρίτης η οποία δεν μπορεί, να αρυσθεί δικαιώ­ματα ή να επι­βα­ρυν­θεί με υπο­χρε­ώ­σεις.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Δημή­τρης Καρα­γε­ώρ­γης.