Οι «φύλακες-άγγελοι» του ιερού ναού στο Καστελλόριζο

Η ει­κό­να του νε­α­ρού ζευ­γα­ριού μα­γνη­τί­ζει τα βλέμ­μα­τα των λι­γο­στών πε­ρα­στι­κών του νη­σιού. Σκυμ­μέ­νοι και οι δύο με ευ­λά­βεια στο ψη­φι­δω­τό δά­πε­δο του προ­αύ­λιου χώρου του ιερού ναού Αγίου Κων­στα­ντί­νου και Αγίας Ελέ­νης στο Κα­στε­λό­ρι­ζο, κα­θα­ρί­ζουν ένα-ένα με πε­ρισ­σή υπο­μο­νή τα βό­τσα­λα από τα αγριό­χορ­τα. Η ημέρα της Ανά­στα­σης πλη­σιά­ζει και ο Μα­νώ­λης Τσι­κου­ρής και η Μαρία Πέρου, με οδηγό την πίστη τους, φρο­ντί­ζουν όπως κάθε χρόνο τον ναό του ακρι­τι­κού νη­σιού.

«Είναι κάτι που κά­νου­με με πολύ με­γά­λη ευ­χα­ρί­στη­ση προς την εκ­κλη­σία μας, αλλά πρώτα από όλα το κά­νου­με, διότι ευ­χα­ρι­στεί εμάς τους ίδιους» ανα­φέ­ρει στο Αθη­ναϊ­κό και Μα­κε­δο­νι­κό Πρα­κτο­ρείο Ει­δή­σε­ων ο Μα­νώ­λης Τσι­κου­ρής και η αρ­ρα­βω­νια­στι­κιά του, η Μαρία, προ­σθέ­τει: «Είναι ένα μο­να­δι­κό ψη­φι­δω­τό και είναι δύ­σκο­λο να κα­τα­σκευα­στεί ξανά. Εμείς προ­σπα­θού­με να το συ­ντη­ρή­σου­με όσο γί­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο. Εί­μα­στε Χρι­στια­νοί και ζούμε δίπλα στον ιερό ναό του Αγίου Κων­στα­ντί­νου και Ελέ­νης. Μέ­νου­με δίπλα και ερ­χό­μα­στε εδώ συχνά, έχει αυτό το αε­ρά­κι, αυτόν τον ήλιο, αυτήν την ατμό­σφαι­ρα που μας αρέ­σει πολύ».

Δεν γεν­νή­θη­καν, ούτε με­γά­λω­σαν στο Κα­στε­λό­ρι­ζο, όταν όμως οι πε­ρι­στά­σεις τους οδή­γη­σαν στο Κα­στε­λό­ρι­ζο, γνώ­ρι­ζαν από την πρώτη στιγ­μή ότι θα συ­νε­χί­σουν σε αυτήν την απο­μα­κρυ­σμέ­νη γωνιά του Αι­γαί­ου, την κοινή ζωή τους.

«Εμείς επι­λέ­ξα­με να ζή­σου­με στο Κα­στε­λό­ρι­ζο» λέει ο Μα­νώ­λης και εξη­γεί πως «κα­τα­γό­μα­στε και οι δύο από την Κά­λυ­μνο. Όταν ήρθε εδώ η αρ­ρα­βω­νια­στι­κιά μου για να ερ­γα­στεί και ήρθα και εγώ μαζί της, από την πρώτη στιγ­μή αι­σθάν­θη­κα πολύ όμορ­φα και είπα στον εαυτό μου ότι θέλω και εγώ να ζήσω εδώ. Εί­χα­με πολ­λές επι­λο­γές, αλλά το ήσυχο και όμορ­φο τοπίο, η ηρε­μία που υπάρ­χει, την οποία δεν μπο­ρείς να τη συ­να­ντή­σεις στις με­γά­λες πό­λεις, μας κρά­τη­σαν εδώ».

Από την πλευ­ρά της η Μαρία υπο­γραμ­μί­ζει ότι «είναι ένα πολύ όμορ­φο νησί, το Κα­στε­λό­ρι­ζο, μπο­ρεί να είναι γε­νι­κά δύ­σκο­λη η ζωή, αλλά έχει μια δική του μα­γευ­τι­κή ομορ­φιά. Μπο­ρεί να κα­τά­γο­μαι και εγώ από νησί, αλλά εδώ είναι δια­φο­ρε­τι­κά, με έχει μα­γέ­ψει αυτός ο τόπος» εκ­μυ­στη­ρεύ­ε­ται και προ­σθέ­τει: «Μου αρέ­σει εδώ, διότι είναι λίγος o κό­σμος, είναι ένα μικρό μέρος που μπο­ρείς να το εξε­ρευ­νή­σεις και να ανα­κα­λύ­ψεις πράγ­μα­τα, που δεν μπο­ρείς να δεις σε άλλα μέρη όπως η ιστο­ρία του, οι εκ­κλη­σί­ες του».

Με πλα­τιά χα­μό­γε­λα και μάτια που γυα­λί­ζουν από ευ­τυ­χία ο Μα­νώ­λης και η Μαρία τή­ρη­σαν για άλλη μια χρο­νιά την υπό­σχε­ση τους. Ο ιερός ναός του νη­σιού είναι έτοι­μος να υπο­δε­χθεί τους Ακρί­τες αλλά και τους επι­σκέ­πτες. Άλ­λω­στε, όπως λένε, δεν υπάρ­χουν πολ­λοί νέοι στο νησί, καθώς όλοι μαζί δεν ξε­περ­νούν τους 10. «Όλοι γνω­ρι­ζό­μα­στε πολύ καλά με­τα­ξύ μας, όλο το νησί είναι γνω­στοί, δεν υπάρ­χουν άγνω­στοι εδώ» ανα­φέ­ρουν και προ­σθέ­τουν ότι μπο­ρεί στην αρχή να ήταν λίγο δύ­σκο­λα για αυ­τούς, αλλά στη συ­νέ­χεια οι νη­σιώ­τες τούς “έμα­θαν” και πλέον είναι όλοι μαζί μια με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια, που κάθε μέλος προ­σφέ­ρει από το δικό του με­τε­ρί­ζι.

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ}