Με κάτι τέτοια έφτασε το 88%

Ακούμε κυβερ­νη­τικά στελέχη, να δηλώ­νουν απέ­ρα­ντη κατα­νό­ηση στον πόνο των ανθρώ­πων που έχουν χάσει το παιδί τους στα Τέμπη και κατα­νο­ούν το δικαί­ωμα τους να λένε ό, τι θέλουν,  στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο και αλλού. Δηλαδή η δια­κη­ρυσ­σό­μενη ευαι­σθη­σία τους στον ανθρώ­πινο πόνο  και ο σεβα­σμός τους στους χαρο­κα­μέ­νους δεν τους επι­βάλ­λει να προ­σέ­ξουν αυτά που λένε και να απα­ντή­σουν, αλλά  να τους ανα­γνω­ρί­σουν το ακα­τα­λό­γι­στο; Με κάτι τέτοια έφτασε το 88% η  δυσα­ρέ­σκεια των πολιτών σχετικά με την δια­χεί­ριση της υπό­θε­σης των Τεμπών. Καμιά φορά, η επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση μιας κρίσης μπορεί να απο­δει­χθεί χει­ρό­τερη και από την καθαυτό αντι­με­τώ­πισή της. Αυτό συμ­βαί­νει με τα Τέμπη. Απο­φα­σί­ζο­ντας να τηρήσει αυτήν τη στάση, η κυβέρ­νηση επι­δει­κνύει στην πραγ­μα­τι­κό­τητα την απο­σύν­δεσή της από τον μέσο πολίτη. Μοιάζει να έχει χάσει κάθε αίσθηση του αντί­κτυ­που που είχε το δυστύ­χημα στην κοινή γνώμη και κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Η τρα­γω­δία των Τεμπών έχει πλη­γώ­σει βαθιά την ελλη­νική κοι­νω­νία. Είναι τέτοια η έκταση και η ένταση του θυμού, που δεν επι­δέ­χε­ται μόνο νομικά επι­χει­ρή­ματα και κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς ελιγ­μούς. Δεν χρειά­ζε­ται να είναι κανείς άσος της πολι­τι­κής επι­κοι­νω­νίας για να κατα­λά­βει τι χρειά­ζε­ται για να επου­λω­θεί αυτό το τραύμα: ταύτιση με τους συγ­γε­νείς των θυμάτων, σκύψιμο του κεφα­λιού, ταπει­νο­φρο­σύνη, βοήθεια με όλα τα μέσα και τρόπους για τη δια­λεύ­κανση με ειλι­κρί­νεια και ενσυ­ναί­σθηση.