Δήμος Ρόδου: «Μπλόκο» σε προσωρινή διαταγή για αναστολή εκτέλεσης απόφασης που επιδίκασε δώρα και επίδομα αδείας σε 38 εργαζόμενους

Σημα­ντική εξέλιξη σημειώ­θηκε χθες Τετάρτη 25 Φεβρουα­ρίου 2026, στο ανώτατο δικα­στικό επίπεδο, καθώς απορ­ρί­φθηκε το αίτημα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής που είχε κατα­τε­θεί στο πλαίσιο αίτησης ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Η δια­δι­κα­σία κινή­θηκε από αστική μη κερ­δο­σκο­πική εται­ρεία που συν­δέ­ε­ται με κοι­νω­νι­κές δομές στον Δήμο Ρόδου, απέ­να­ντι σε 38 εργα­ζό­με­νούς της, με αντι­κεί­μενο την ανα­στολή της εκτέ­λε­σης δικα­στι­κής κρίσης που αφορά δώρα εορτών και επίδομα αδείας.

Για λογα­ρια­σμό της εται­ρείας παρέστη ο δικη­γό­ρος κ. Νικό­λαος Πέρος, ενώ για λογα­ρια­σμό των εργα­ζο­μέ­νων παρέ­στη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Από­στο­λος Γκα­τζιός και Μανώλης Παπαϊ­ω­άν­νου.

Η απόρ­ριψη του αιτή­μα­τος προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής σημαί­νει πρα­κτικά ότι, στο μεσο­διά­στημα, δεν τίθεται σε ισχύ ένα άμεσο προ­σω­ρινό φρένο στην εκτέ­λεση της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, μέχρι να κριθούν τα επόμενα δικο­νο­μικά βήματα που συν­δέ­ο­νται με την αίτηση ανα­στο­λής.

Η δικα­στική απόφαση που βρί­σκε­ται στον πυρήνα της αντι­δι­κίας εκδό­θηκε από το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου στο πλαίσιο ειδικής δια­δι­κα­σίας περιου­σια­κών δια­φο­ρών, όπου εντάσ­σο­νται και εργα­τι­κές δια­φο­ρές.

Το αντι­κεί­μενο της αγωγής ήταν αξιώ­σεις για δώρα Χρι­στου­γέν­νων, δώρα Πάσχα και επίδομα αδείας. Οι εργα­ζό­με­νοι υπο­στή­ρι­ξαν ότι υπά­γο­νταν σε μισθο­λο­γικό πλαίσιο που συν­δε­ό­ταν με τον ευρύ­τερο δημόσιο τομέα και ότι οι μηνιαίες απο­δο­χές τους δεν υπε­ρέ­βαι­ναν το όριο των 3.000,00 ευρώ σε δωδε­κά­μηνη βάση, ενώ περιέ­γρα­ψαν δια­δο­χι­κές περι­κο­πές και την τελική κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των, με κορύ­φωση την πλήρη κατάρ­γηση από 01-01-2013 βάσει του ν 4093/2012.

Στο δικό­γραφο και στις προ­τά­σεις τους προ­έ­βα­λαν, μεταξύ άλλων, ισχυ­ρι­σμούς περί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας και αντί­θε­σης σε υπερ­νο­μο­θε­τι­κής ισχύος ρυθ­μί­σεις, ενώ ιδιαί­τερο βάρος δόθηκε και στην ύπαρξη προη­γού­με­νων τελε­σί­δι­κων απο­φά­σεων σε συνα­φείς αγωγές για προ­γε­νέ­στερα έτη, οι οποίες, σύμφωνα με το σκε­πτικό, παρή­γα­γαν δεδι­κα­σμένο για μέρος των κρί­σι­μων ζητη­μά­των.

Η απόφαση έκανε δεκτή εν μέρει την αγωγή ως προς 36 από τους 38 εργα­ζό­με­νους και απέρ­ριψε την αγωγή ως προς 2 από αυτούς. Για την πλειο­νό­τητα, επι­δι­κά­στηκε ποσό 3.250,00 ευρώ ανά εργα­ζό­μενο για το χρονικό διά­στημα από 01-01-2019 έως 31-03-2022. Για ορι­σμέ­νες ειδικές περι­πτώ­σεις εργα­ζο­μέ­νων, λόγω δια­φο­ρο­ποί­η­σης στο διά­στημα απα­σχό­λη­σης, επι­δι­κά­στη­καν ποσά 2.500,00 ευρώ, με αντί­στοι­χες ανα­λύ­σεις ως προς Πάσχα, άδεια και Χρι­στού­γεννα, προ­σαρ­μο­σμέ­νες στα έτη που κρί­θη­καν για τον κάθε εργα­ζό­μενο. Η απόφαση προ­έ­βλεψε την κατα­βολή νόμιμων τόκων από τον χρόνο που κάθε παροχή κατέστη απαι­τητή, μέχρι την ολο­σχερή εξό­φληση. Παράλ­ληλα, κήρυξε την απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή ως προς τα ποσά που επι­δι­κά­στη­καν και επέβαλε δικα­στική δαπάνη 300 ευρώ σε βάρος της ενα­γό­με­νης.

Με βάση τα οικο­νο­μικά δεδο­μένα της υπό­θε­σης όπως έχουν απο­τυ­πω­θεί, το συνο­λικό ύψος των αξιώ­σεων, μαζί με τόκους, προ­σεγ­γί­ζει περίπου τα 170.000 ευρώ, στοι­χείο που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη βαρύ­τητα των αιτη­μά­των που ακο­λού­θη­σαν στο επίπεδο της ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης.

Στο σκε­πτικό της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης απο­τυ­πώ­νε­ται ότι μέρος των εργα­ζο­μέ­νων είχε ήδη δικα­στική ιστορία με την ίδια εργο­δο­τική πλευρά, για προ­γε­νέ­στερα χρονικά δια­στή­ματα, με απο­φά­σεις που, μετά την πορεία των σχε­τι­κών ενδίκων μέσων και τη μη επα­να­φορά τους, κατέ­στη­σαν τελε­σί­δι­κες. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι σε νέο κύκλο διεκ­δι­κή­σεων, όταν δεν έχει μετα­βλη­θεί το ουσια­στικό νομικό καθε­στώς και η βασική έννομη σχέση, το δεδι­κα­σμένο λει­τουρ­γεί δεσμευ­τικά ως προς τα κρίσιμα ζητή­ματα που έχουν ήδη κριθεί. Έτσι, η υπόθεση δεν αντι­με­τω­πί­στηκε ως μεμο­νω­μένο επει­σό­διο, αλλά ως συνέ­χεια μιας αλυ­σί­δας αξιώ­σεων για δια­φο­ρε­τικά έτη, στη βάση της ίδιας εργα­σια­κής σχέσης και των ίδιων μισθο­λο­γι­κών περι­κο­πών.