Αλ. Μητρόπουλος στην “δ”: «Επέρχονται ραγδαίες μειώσεις στις κύριες συντάξεις και σε όλες ανεξαιρέτως τις κοινωνικές παροχές»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στην Πέγκυ Ντό­κου

Για όλους και για όλα μι­λά­ει σή­με­ρα στην «δ» ο ερ­γα­το­λό­γος – κα­θη­γη­τής κ. Αλέ­ξης Μη­τρό­που­λος. Σχε­τι­κά με τα απο­τε­λέ­σμα­τα του πρό­σφα­του Eurogroup, ο κ. Μη­τρό­που­λος εμ­φα­νί­ζε­ται βέ­βαιος ότι επέρ­χο­νται νέες μειώ­σεις στις κύ­ριες συ­ντά­ξεις και σε όλες ανε­ξαι­ρέ­τως τις κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές, στην ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή και στη νο­σο­κο­μεια­κή πε­ρί­θαλ­ψη, ενώ δη­λώ­νει πως είναι πολύ δύ­σκο­λο πλέον να επα­νέλ­θουν οι συ­ντά­ξεις στα προη­γού­με­να επί­πε­δα.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

 • Κύριε Μη­τρό­που­λε, να ξε­κι­νή­σου­με με την αξιο­λό­γη­ση. Τε­λι­κώς, τι πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νουν οι ασφα­λι­σμέ­νοι και οι συ­ντα­ξιού­χοι μετά από αυτή τη συμ­φω­νία;

Στο τε­λευ­ταίο Eurogroup δεν υπήρ­ξε συμ­φω­νία για την τρίτη αξιο­λό­γη­ση. Για να γίνει αυτό, πρέ­πει να προη­γη­θεί η μακρά δια­δι­κα­σία των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων των τε­χνι­κών εκ­προ­σώ­πων της τριαρ­χί­ας των δα­νει­στών και να ακο­λου­θή­σουν οι συ­νε­δριά­σεις του Euroworking Group και του Eurogroup. Όμως στο Eurogroup της 20/2/2017 η Ελ­λά­δα προ­σχώ­ρη­σε στις πά­γιες αξιώ­σεις των δα­νει­στών για την εφαρ­μο­γή των λε­γό­με­νων «με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων», που πε­ρι­γρά­φο­νται στο τρίτο υπερ­μνη­μό­νιο (ν.4336/2015), τις οποί­ες η κυ­βέρ­νη­ση νό­μι­σε ότι μπο­ρού­σε και να τις απο­φύ­γει/με­τα­θέ­σει, επι­κα­λού­με­νη «το πλε­ό­να­σμα του αί­μα­τος» από την άγρια φο­ρο­λό­γη­ση των πά­ντων! Οι «θε­σμοί», όμως, αφε­νός μεν αμ­φι­σβη­τούν το ύψος του «πλε­ο­νά­σμα­τος», αφε­τέ­ρου δε τον ανορ­θο­λο­γι­κό τρόπο επί­τευ­ξής του (τρα­γι­κή μεί­ω­ση δη­μο­σί­ων επεν­δύ­σε­ων, με­γά­λη στέ­ρη­ση πλη­ρω­μών των οφει­λών του Δη­μο­σί­ου προς ιδιώ­τες, ισο­πε­δω­τι­κή και αντι-ανα­πτυ­ξια­κή υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση με ταυ­τό­χρο­νη αύ­ξη­ση δα­πα­νών μι­σθο­δο­σί­ας έκτα­κτου και με­τα­κλη­τού προ­σω­πι­κού της κυ­βέρ­νη­σης κ.λπ.). Εξάλ­λου, κατά τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη … λο­γι­κή, θε­ω­ρούν ως «διαρ­θρω­τι­κές αλ­λα­γές μεί­ζο­νος ση­μα­σί­ας» τη μεί­ω­ση της «συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής δα­πά­νης» και των πα­ρο­χών του Κοι­νω­νι­κού Κρά­τους! Αφού λοι­πόν στο Eurogroup η κυ­βέρ­νη­ση προ­σχώ­ρη­σε στις δύο αυτές κύ­ριες αξιώ­σεις του ΔΝΤ, επέρ­χο­νται ρα­γδαί­ες μειώ­σεις στις κύ­ριες συ­ντά­ξεις («προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά») και σε όλες ανε­ξαι­ρέ­τως τις κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές και την ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή και νο­σο­κο­μεια­κή πε­ρί­θαλ­ψη.

 • Δη­λώ­σα­τε ότι στην Ελ­λά­δα, έχου­με πε­ρά­σει σε ένα νέο συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό «δόγμα» όπου η με­γά­λη ευ­θύ­νη για την κα­τά­στα­ση των Τα­μεί­ων με­τα­κι­νή­θη­κε στους συ­ντα­ξιού­χους και τους ασφα­λι­σμέ­νους. Υπάρ­χει πι­θα­νό­τη­τα να επα­νέλ­θου­με ποτέ στα πα­λαιά επί­πε­δα;

Στις δε­κα­ε­τί­ες του ’50 -’60 τα Ασφα­λι­στι­κά Τα­μεία που δη­μιουρ­γή­θη­καν με τη βο­ή­θεια των νε­ο­κεϋν­σια­νών Αμε­ρι­κα­νών επι­στη­μό­νων, απο­κό­μι­σαν πολ­λές ει­σφο­ρές και είχαν με­γά­λα απο­θε­μα­τι­κά που θα τα ζή­λευαν ακόμη και τα σκαν­δι­να­βι­κά κράτη. Η ανα­λο­γία ερ­γα­ζο­μέ­νων/συ­ντα­ξιού­χων ήταν 16/1 ή 12/1 ή 10 προς 1, (ανα­λό­γως του εί­δους της ερ­γα­σί­ας). Υπήρ­χε το κα­θε­στώς της πλή­ρους και ασφα­λι­σμέ­νης ερ­γα­σί­ας που επέ­τρε­πε και την αξιο­πρε­πή δια­βί­ω­ση κατά τα μέτρα της επο­χής και τη δη­μιουρ­γία του πο­λύ­τι­μου «ασφα­λι­στι­κού κου­μπα­ρά». Τα απο­θε­μα­τι­κά των δικών μας Τα­μεί­ων δια­τέ­θη­καν με δια­δο­χι­κούς νό­μους για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση πολ­λών κλά­δων της ιδιω­τι­κής και δη­μό­σιας οι­κο­νο­μί­ας, αλλά και για να κα­λύ­ψουν εθνι­κές, αμυ­ντι­κές και κυ­ρί­ως κοι­νω­νι­κές ανά­γκες, χωρίς όμως ποτέ να ανα­πλη­ρω­θούν! Ο ιδρώ­τας των ασφα­λι­σμέ­νων εξα­νε­μί­στη­κε και το βάρος της συ­ντή­ρη­σης του συ­ντα­ξιο­δο­τι­κού συ­στή­μα­τος ανέ­λα­βαν οι νέοι ερ­γα­ζό­με­νοι και το κρά­τος, με το σχήμα της τρι­με­ρούς χρη­μα­το­δό­τη­σης που ισχύ­ει σε όλες σχε­δόν τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες. Πολ­λές άλλες δυ­σλει­τουρ­γί­ες του συ­στή­μα­τος τού απο­στέ­ρη­σαν έσοδα. Η κύρια όμως πηγή απώ­λειας πόρων είναι η εκτε­τα­μέ­νη-«δο­μι­κή» ανερ­γία και η γε­νί­κευ­ση των ελα­στι­κών μορ­φών ερ­γα­σί­ας (με­ρι­κή, κατ’απο­κο­πήν, εκ πε­ρι­τρο­πής, franchising κ.λπ.), που προ­ω­θεί η ΕΕ και ο κα­ται­γι­στι­κός νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος κα­πι­τα­λι­σμός. Μια πα­τριω­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση όμως οφεί­λει να προ­ω­θή­σει πάση θυσία δύο κύ­ριες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, από τις πολ­λές που προ­βάλ­λο­νται στις σύγ­χρο­νες κοι­νω­νι­κές επι­στή­μες:

α) την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των Τα­μεί­ων (όπως των τρα­πε­ζών) βάσει ενός σχε­δί­ου δια­χρο­νι­κής δι­καιο­σύ­νης που θα επι­βάλ­λει τη στα­δια­κή επι­στρο­φή των πολ­λών δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων (βλ. την από 15-2-2017 ανα­κοί­νω­ση της ΕΝΥ­ΠΕΚΚ) των απο­θε­μα­τι­κών τους και β)την προ­ώ­θη­ση του συ­στή­μα­τος τής πλή­ρους και ασφα­λι­σμέ­νης ερ­γα­σί­ας που με αξιο­πρε­πείς μι­σθούς.

 • Οι συ­ντα­ξιού­χοι «έχουν πλη­ρώ­σει πολύ ακρι­βά το… μάρ­μα­ρο». Τι θα μπο­ρού­σε να γίνει και σε ποιο ση­μείο ευ­θύ­νε­ται η νυν κυ­βέρ­νη­ση για την συ­νε­χή απώ­λεια των ει­σο­δη­μά­των;

Ως προς το τι πρέ­πει να γίνει σας απά­ντη­σα μόλις. Υπάρ­χει και το ορ­γα­νω­τι­κό-λει­τουρ­γι­κό πρό­βλη­μα του Ασφα­λι­στι­κού Συ­στή­μα­τος, που δεν επι­λύ­ε­ται με τη μνη­μο­νια­κή ισο­πέ­δω­ση της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας κάθε ασφα­λι­στι­κού κλά­δου, όπως γί­νε­ται με τον νέο μνη­μο­νια­κό ΕΦΚΑ. Χρειά­ζε­ται ορ­θο­λο­γι­κή ορ­γά­νω­ση των ομοει­δών ή συγ­γε­νών κλά­δων ερ­γα­σί­ας σε πε­ρισ­σό­τε­ρους φο­ρείς (πι­θα­νόν πέντε) που θα λει­τουρ­γούν με σε­βα­σμό στις δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας των ενο­ποιου­μέ­νων το­μέ­ων. Πρω­ταρ­χι­κή ευ­θύ­νη της κυ­βέρ­νη­σης και όλων των μνη­μο­νια­κών κομ­μά­των που ψή­φι­σαν το τρίτο «ανα­κε­φα­λαιω­τι­κό» υπερ­μνη­μό­νιο είναι η νο­μο­θε­τη­μέ­νη ροπή της εξί­σω­σης ΟΛΩΝ προς τα κάτω, όπου άνι­σες με­τα­ξύ τους ει­σφο­ρές, δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας, ιδιαί­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση απο­θε­μα­τι­κών κάθε κλά­δου ή επι­μέ­ρους επι­τυ­χη­μέ­νοι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες, μπαί­νουν σε «ένα τσου­βά­λι» και ενο­ποιού­νται κατά τα πρό­τυ­πα της βι­κτω­ρια­νής επο­χής. Εξάλ­λου, η γε­νί­κευ­ση των ελα­στι­κών μορ­φών ερ­γα­σί­ας που προ­α­να­φέ­ρα­με κα­τα­στρέ­φει τον ερ­γα­σια­κό και κοι­νω­νι­κό πο­λι­τι­σμό αιώ­νων, επι­δεί­νω­ση που δεν έπρε­πε -καθ’οιον­δή­πο­τε τρόπο- να την «φορ­τω­θεί» η κυ­βέρ­νη­ση στο όνομα της «Αρι­στε­ράς»!

 • Οι Έλ­λη­νες φαί­νε­ται να μην εν­δια­φέ­ρο­νται καν για ασφά­λι­ση καθώς κα­τα­λα­βαί­νουν ότι οι συ­ντά­ξεις τους θα είναι πε­νι­χρές. Υπάρ­χει ισο­δύ­να­μο «αντί­δο­το» στην δη­μιουρ­γη­θεί­σα κα­τά­στα­ση;

Η πεμ­πτου­σία της κα­τα­στρο­φής του ερ­γα­σια­κού πο­λι­τι­σμού είναι αυτό ακρι­βώς: Η εμπέ­δω­ση από την νέα γενιά της μα­ταιό­τη­τας και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας των δη­μο­σί­ων αγα­θών και θε­σμών και κυ­ρί­ως της Δη­μό­σιας Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης. Ο κα­θέ­νας, δη­λα­δή, ενώ ζει σε ορ­γα­νω­μέ­νη κοι­νω­νία, ακο­λου­θεί τον μο­να­χι­κό δρόμο επι­βί­ω­σης. Έτσι κα­τα­στρέ­φο­νται οι κοι­νω­νι­κοί θε­σμοί για τους οποί­ους χύ­θη­καν πο­τα­μοί αί­μα­τος και η κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­ο­δος της αν­θρώ­πι­νης και κοι­νω­νι­κής δη­μιουρ­γί­ας «δια­γρά­φε­ται» / κα­τα­γρά­φε­ται ως πρό­σκαι­ρη και άχρη­στη.

 • Εάν συ­νε­χί­σει αυτή η κα­τά­στα­ση, θα κα­τα­ντή­σου­με ένα κρά­τος με απέ­ρα­ντο…. δη­μό­σιο τομέα. Μέχρι πού μπο­ρεί ν’ αντέ­ξει η χώρα;

Ο δη­μό­σιος το­μέ­ας της οι­κο­νο­μί­ας δεν υπάρ­χει πλέον όπως στη Γερ­μα­νία, τη Γαλ­λία, τη Σου­η­δία, κυ­ρί­ως στη Νορ­βη­γία και τις άλλες χώρες που έχουν τον με­γα­λύ­τε­ρη δεί­κτη αν­θρώ­πι­νης, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής, κοι­νω­νι­κής, οι­κο­νο­μι­κής, ερ­γα­σια­κής κ.λπ. ανά­πτυ­ξης στην πα­γκό­σμια κα­τά­τα­ξη. Η Ελ­λά­δα και η Πορ­το­γα­λία είναι τα πλέον ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­να κράτη της ΟΝΕ. Προ­φα­νώς όμως εν­νο­εί­τε την αύ­ξη­ση των προ­σλή­ψε­ων με­τα­κλη­τών και άλλων υπαλ­λή­λων στα διά­φο­ρα κυ­βερ­νη­τι­κά και διοι­κη­τι­κά γρα­φεία. Έχετε δίκιο να το κα­τα­κρί­νε­τε, αφού αφε­νός δεν υπάρ­χει κα­νε­νός εί­δους αξιο­κρα­τι­κή επι­λο­γή και αφε­τέ­ρου ο ιδιω­τι­κός το­μέ­ας έχει αφε­θεί στην τύχη του… Ήδη με την εφαρ­μο­γή των σκλη­ρών και ανορ­θο­λο­γι­κών μνη­μο­νι­κών πο­λι­τι­κών έχου­με δείγ­μα­τα ότι βρί­σκε­ται σε πλήρη κα­τάρ­ρευ­ση! Όμως η ου­σια­στι­κή κα­τάρ­γη­ση του πα­νάρ­χαιου μικρο-ιδιο­κτη­τι­κού τρό­που πα­ρα­γω­γής και η διά­λυ­ση των μι­κρο­με­σαί­ων ισο­δυ­να­μεί σχε­δόν με τη διά­λυ­ση της κοι­νω­νί­ας και της οι­κο­νο­μί­ας. Η μικρή ιδιο­κτη­σία, η προ­σω­πι­κή τέχνη, το οι­κο­γε­νεια­κό επι­τή­δευ­μα, η εμπο­ρία, η μικρή και με­σαία βιο­τε­χνία / με­τα­ποί­η­ση / βιο­μη­χα­νία (επί των οποί­ων αρ­θρώ­νε­ται όλος ο το­μέ­ας υπη­ρε­σιών στην πα­τρί­δα μας) συ­νι­στά την οι­κο­νο­μι­κή ορ­γά­νω­ση που βα­σί­ζε­ται, ανα­πα­ρά­γει και συ­ντη­ρεί τα συ­γκρι­τι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα της χώρας! Αν συ­νε­χι­στεί αυτή η πο­λι­τι­κή της διά­λυ­σης του πα­ρα­γω­γι­κού ιστού της πα­τρί­δας, η χώρα θα με­τα­βλη­θεί σε ένα κρά­τος – «rogue», σε δευ­τε­ρεύ­ου­σα – συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή προς τις κε­ντρο­ευ­ρω­παϊ­κές οι­κο­νο­μί­ες, με πολ­λούς κιν­δύ­νους ακόμη και για την εθνι­κή μας ακε­ραιό­τη­τα.

 • Την ίδια ώρα, κα­ταρ­ρέ­ουν τα ερ­γα­σια­κά δε­δο­μέ­να με τη γενιά των 300 ευρώ και την ημια­πα­σχό­λη­ση. Τι θα μπο­ρού­σε να αλ­λά­ξει την κα­τά­στα­ση;  

Εκτός από το να επα­να­δρα­στη­ριο­ποι­ή­σου­με τον μικρο-ιδιο­κτη­τι­κό τρόπο πα­ρα­γω­γής που προ­α­νέ­φε­ρα, μπο­ρού­με:

-να προ­στα­τεύ­σου­με τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις,

-να επα­ναρ­τιώ­σου­με τη συ­νάρ­τη­ση ερ­γα­σια­κού-ασφα­λι­στι­κού,

-να εγκύ­ψου­με στον εκ­συγ­χρο­νι­σμό και συ­νέ­νω­ση των συ­γκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των της χώρας

-και κυ­ρί­ως να δη­μιουρ­γή­σου­με συν­θή­κες απο­τρο­πής της ρα­γδαί­ας με­τα­νά­στευ­σης της νε­ο­λαί­ας μας.

Και ασφα­λώς είναι και­ρός να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με ότι όσα πο­λι­τι­κά σχή­μα­τα έφε­ραν τη χώρα σ’αυτή την κα­τά­στα­ση, δεν μπο­ρούν να την σώ­σουν!

Επο­μέ­νως όλες οι ζω­ντα­νές, ορ­θο­λο­γι­κές, δο­κι­μα­σμέ­νες ή όχι αλλά πά­ντως ανε­ξάρ­τη­τες και ασυμ­βί­βα­στες κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις πρέ­πει να προ­ω­θή­σουν μια Κοι­νω­νι­κή Συ­νεν­νό­η­ση από τα κάτω, ώστε

α) να πε­ρι­σώ­σουν τους δη­μο­κρα­τι­κούς θε­σμούς από την ετε­ρο­νο­μία των Μνη­μο­νί­ων και τη μο­νο­δρο­μι­κή αντί­λη­ψη του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου δαρ­βι­νι­σμού που αυτά προ­ω­θούν και

β) να δη­μιουρ­γή­σουν νέες ανε­ξάρ­τη­τες πο­λι­τι­κές-πα­τριω­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις που θα προ­στα­τεύ­σουν τη χώρα και τα συ­γκρι­τι­κά της πλε­ο­νε­κτή­μα­τα και θα την ανα­βαθ­μί­σουν, εκ­με­ταλ­λευό­με­νες και τις ρωγ­μές στο ευ­ρω­παϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα και τις «χα­ο­τι­κές αβε­βαιό­τη­τες» στον κόσμο.

Αυτή την ΚΟΙ­ΝΩ­ΝΙ­ΚΗ ΣΥ­ΝΕΝ­ΝΟΗ­ΣΗ προ­ω­θού­με με τη δράση και τη Δια­κή­ρυ­ξη της Ένω­σης για την Υπε­ρά­σπι­ση της Ερ­γα­σί­ας και του Κοι­νω­νι­κού Κρά­τους.