Φρένο σε πλειστηριασμό οικογενειακής στέγης 5 ημέρες πριν από το σφυρί

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανέ­στει­λε προ­σω­ρι­νά την εκτέ­λε­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής για οφει­λή πε­ρί­που 50.000 ευρώ, με την οποία επι­σπευ­δό­ταν πλει­στη­ρια­σμός δια­με­ρί­σμα­τος τιμής 186.000 ευρώ. Ο 62χρο­νος οφει­λέ­της, τον οποίο εκ­προ­σω­πεί ο δι­κη­γό­ρος κ. Εμ­μα­νου­ήλ Ζέ­ζιος, υπο­στη­ρί­ζει ότι η κα­ταγ­γε­λία του δα­νεί­ου ήταν άκυρη και ότι η τι­τλο­ποί­η­ση της απαί­τη­σης έγινε χωρίς τα στοι­χεία που απαι­τεί ο νόμος.

Με προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανέ­στει­λε την εκτέ­λε­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής, δυ­νά­μει της οποί­ας εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων είχε προ­γραμ­μα­τί­σει για την Τε­τάρ­τη 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 τον πλει­στη­ρια­σμό της κύ­ριας κα­τοι­κί­ας ημε­δα­πού οφει­λέ­τη. Η ανα­στο­λή χο­ρη­γή­θη­κε υπό τον όρο κα­τα­βο­λής εγ­γύ­η­σης 5.000 ευρώ και ισχύ­ει μέχρι την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της ανα­κο­πής που έχει ήδη ασκη­θεί.

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «Δη­μο­κρα­τι­κής», στις 18 Φε­βρουα­ρί­ου 2026 επι­δό­θη­κε στον οφει­λέ­τη αντί­γρα­φο της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, μαζί με επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση της 16ης Φε­βρουα­ρί­ου 2026. Η δια­τα­γή είχε εκ­δο­θεί το 2023, ωστό­σο η εκτέ­λε­ση ενερ­γο­ποι­ή­θη­κε σχε­δόν 3 χρό­νια αρ­γό­τε­ρα. Η επι­σπεύ­δου­σα δεν είναι η αρ­χι­κή δα­νεί­στρια, αλλά εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων που ενερ­γεί για λο­γα­ρια­σμό αλ­λο­δα­πής εται­ρεί­ας ει­δι­κού σκο­πού με έδρα την Ιρ­λαν­δία, η οποία απέ­κτη­σε την απαί­τη­ση μέσω τι­τλο­ποί­η­σης από συ­στη­μι­κή τρά­πε­ζα.

Στις 3 Μαρ­τί­ου 2026 επι­δό­θη­κε έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης σε δια­μέ­ρι­σμα δευ­τέ­ρου ορό­φου, με ημε­ρο­μη­νία πλει­στη­ρια­σμού την 30ή Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Στις 10 Μαρ­τί­ου 2026 ο οφει­λέ­της κα­τέ­θε­σε, μέσω του πλη­ρε­ξου­σί­ου του κ. Εμ­μα­νου­ήλ Ζέ­ζιου, ανα­κο­πή κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, η οποία προσ­διο­ρί­στη­κε για τις 18 Μαρ­τί­ου 2027. Στις 14 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 κα­τα­τέ­θη­καν και πρό­σθε­τοι λόγοι, που θα συ­νεκ­δι­κα­στούν την ίδια ημε­ρο­μη­νία.

Επει­δή η ανα­κο­πή δεν ανα­στέλ­λει αυ­το­δι­καί­ως την εκτέ­λε­ση, στις 23 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 κα­τα­τέ­θη­κε αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων με αί­τη­μα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής. Η συ­ζή­τη­ση ορί­στη­κε για τις 25 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026 και η Πρό­ε­δρος Υπη­ρε­σί­ας, αφού άκου­σε τους δι­κη­γό­ρους των δια­δί­κων, δέ­χθη­κε το αί­τη­μα. Η κύρια αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων θα συ­ζη­τη­θεί στις 9 Μαρ­τί­ου 2027.

Ο βα­σι­κός λόγος ανα­κο­πής αφορά τον τρόπο κα­ταγ­γε­λί­ας της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης. Η επι­σπεύ­δου­σα επι­κα­λεί­ται εξώ­δι­κη κα­ταγ­γε­λία της 23ης Μαΐου 2022, με την οποία, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, κα­τέ­στη λη­ξι­πρό­θε­σμο το σύ­νο­λο της οφει­λής. Ο κ. Ζέ­ζιος υπο­στη­ρί­ζει ότι η κα­ταγ­γε­λία δεν υπο­γρά­φε­ται από τα νό­μι­μα όρ­γα­να του δι­καιού­χου νο­μι­κού προ­σώ­που, αλλά από τρίτα πρό­σω­πα που εμ­φα­νί­ζο­νται ως πλη­ρε­ξού­σιοι, χωρίς να επι­δει­κνύ­ε­ται ή να συ­γκοι­νο­ποιεί­ται το πλη­ρε­ξού­σιο έγ­γρα­φο. Κατά το άρθρο 226 του Αστι­κού Κώ­δι­κα, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο δι­κό­γρα­φο, τέ­τοια μο­νο­με­ρής δι­καιο­πρα­ξία είναι άκυρη εφό­σον απο­κρου­σθεί χωρίς υπαί­τια κα­θυ­στέ­ρη­ση.

Ο οφει­λέ­της δια­τεί­νε­ται επί­σης ότι ου­δέ­πο­τε έλαβε γνώση της κα­ταγ­γε­λί­ας, καθώς αυτή θυ­ρο­κολ­λή­θη­κε στις 21 Ιου­νί­ου 2022 και δεν κα­τέ­λη­ξε ποτέ στα χέρια του. Το συ­μπέ­ρα­σμα της ανα­κο­πής είναι ότι, χωρίς έγκυ­ρη κα­ταγ­γε­λία, δεν απο­δει­κνύ­ε­ται εγ­γρά­φως το απαι­τη­τό της οφει­λής και δεν συ­νέ­τρε­χαν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Με τους πρό­σθε­τους λό­γους, η πλευ­ρά του οφει­λέ­τη αμ­φι­σβη­τεί και τη νο­μι­μο­ποί­η­ση της ίδιας της επι­σπεύ­δου­σας. Υπο­στη­ρί­ζει ότι στις κα­τα­χω­ρί­σεις της σύμ­βα­σης με­τα­βί­βα­σης στο Ενε­χυ­ρο­φυ­λα­κείο Αθη­νών, της 17ης Δε­κεμ­βρί­ου 2021 και της 20ής Ια­νουα­ρί­ου 2022, δεν ανα­γρά­φο­νται τα ελά­χι­στα στοι­χεία που απαι­τεί ο νόμος 2844/2000, όπως το τί­μη­μα αγο­ράς, ο τύπος των απαι­τή­σε­ων και οι εμπράγ­μα­τες ασφα­λί­σεις. Επι­κα­λού­με­νος απο­φά­σεις εφε­τεί­ων της χώρας, ο κ. Ζέ­ζιος υπο­στη­ρί­ζει ότι η πα­ρά­λει­ψη αυτή κα­θι­στά τη με­τα­βί­βα­ση ατελή και δη­μιουρ­γεί ασά­φεια ως προς το αν η εξου­σία δια­χεί­ρι­σης της επι­σπεύ­δου­σας εκτεί­νε­ται καν στην επί­δι­κη απαί­τη­ση.

Στην αί­τη­ση το­νί­στη­κε ότι η απαί­τη­ση ανέρ­χε­ται σε πε­ρί­που 50.000 ευρώ, ενώ το ακί­νη­το πλει­στη­ρια­ζό­ταν για 186.000 ευρώ. Ο αιτών, ημε­δα­πός που δια­νύ­ει το εξη­κο­στό τρίτο έτος της ηλι­κί­ας του, είναι πα­ντρε­μέ­νος με συ­ντα­ξιού­χο πρώην κα­θη­γή­τρια αγ­γλι­κών και έχει 2 ενή­λι­κα παι­διά. Κα­τά­γε­ται από γει­το­νι­κό νησί, όπου δια­τη­ρεί τους θε­ρι­νούς μήνες επι­χεί­ρη­ση ενοι­κί­α­σης αυ­το­κι­νή­των. Το κα­τα­σχε­θέν δια­μέ­ρι­σμα, όπως ανα­φέ­ρε­ται, απο­τε­λεί την κύρια κα­τοι­κία της οι­κο­γέ­νειας και δεν υπάρ­χει άλλο ακί­νη­το για άμεση με­τε­γκα­τά­στα­ση, σε μια πε­ρί­ο­δο που η εύ­ρε­ση στέ­γης στη Ρόδο χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται πρα­κτι­κά ανέ­φι­κτη.

Ο κ. Ζέ­ζιος υπο­στή­ρι­ξε ότι για την εται­ρεία η ανα­στο­λή ση­μαί­νει απλώς χρο­νι­κή με­τά­θε­ση, αφού η κα­τά­σχε­ση πα­ρα­μέ­νει και η απαί­τη­ση δεν θί­γε­ται, ενώ για την οι­κο­γέ­νεια η διε­νέρ­γεια του πλει­στη­ρια­σμού θα δη­μιουρ­γού­σε μη ανα­στρέ­ψι­μα τε­τε­λε­σμέ­να πριν κρι­θεί η ουσία.