“Η ανάγκη στήριξης των επιτηδευματιών στην Παλιά Πόλη της Ρόδου στην οικονομική κρίση της Covid-19 εποχής”

Τις πρω­τό­γνω­ρες κατα­στά­σεις που ζούμε εν μέσω Παν­δη­μίας και σε αναμονή 2ου κύκλου της μάλιστα δεν τις περι­μέ­ναμε. Όσο προ­φη­τικά τα όσα ακού­γαμε όλα αυτά τα χρόνια οι ευφά­ντα­στες ταινίες του κινη­μα­το­γρά­φου, τα παι­χνί­δια τύπου καρτών που κυκλο­φο­ρούν στο δια­δί­κτυο, τα επει­σό­δια των SIMSONS που σημειω­τέον δεν έχω δει ποτέ, τις ομιλίες του Bill Gates και πολλά άλλα, δεν περι­μέ­ναμε ποτέ ότι θα φθάναμε σε σημείο να μην μπο­ρούμε να είμαστε συνε­πείς στις υπο­χρε­ώ­σεις μας είτε πρό­κει­ται για τις καθη­με­ρι­νές είτε πρό­κει­ται για αυτές έναντι στο κράτος εξαι­τίας ενός ιού, μιας Παν­δη­μίας.

Τελικά με την Παν­δη­μία του Covid -19 δεν ανέ­δειξε μόνο τις αδυ­να­μίες της κοι­νω­νίας μας σε επίπεδο συνεί­δη­σης απέ­να­ντι στην εξά­πλωση του ιού, ανέ­δειξε κυρίως την αδυ­να­μία της οικο­νο­μίας μας ν’ αντα­πε­ξέλ­θει εξαι­τίας της σχεδόν απο­κλει­στι­κής εξαρ­τή­σεώς της από τον του­ρι­σμό. Ενδει­κτικό παρά­δειγμα οι επι­τη­δευ­μα­τίες της παλιάς πόλης της Ρόδου που πρέπει ν’ αντα­πε­ξέλ­θουν απέ­να­ντι στις υψηλές υπο­χρε­ώ­σεις. Η παλιά πόλη της Ρόδου δίνει την μέτρηση για την του­ρι­στική κίνηση μιας και δεν ήταν ποτέ τόσο άδεια. Φαντα­ζό­μα­στε τι συμ­βαί­νει στις υπό­λοι­πες του­ρι­στι­κές περιο­χές του νησιού έξω από το κέντρο.

Απο­φεύγω να γράψω ότι το κλεί­σιμο των επι­χει­ρή­σεων είναι σωτήριο, γιατί οι λέξεις είναι από­λυ­τες, συγκε­κρι­μέ­νες, βαριές σαν μαχαι­ριές για όσους έχουν δική τους επι­χεί­ρηση ή έστω έχουν εργα­σθεί έστω και λίγο σε ιδιω­τική επι­χεί­ρηση. Πως θα επι­βιώ­σουν οικο­νο­μικά όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι, πως θα συντη­ρη­θούν αυτοί και οι οικο­γέ­νειές τους, πως θα βγουν οι υπο­χρε­ώ­σεις τους. Είναι ερω­τή­ματα για ανθρώ­πους που βρί­σκο­νται όλη μέρα στους δρόμους για να συν τηρή­σουν μία επι­χεί­ρηση. Τι είναι πιο σημα­ντικό τελικά στην επι­βί­ωσή μας γιατί περί αυτού πρό­κει­ται.

Μήπως όμως να πρέπει ν’ ασχο­λη­θούμε περισ­σό­τερο με το γεγονός του κλει­σί­μα­τος των επι­χει­ρή­σεων; Πώς οι άνθρω­ποι των επι­χει­ρή­σεων που ζούσαν μια ζωή δημιουρ­γώ­ντας ιδέες επι­χει­ρη­μα­τι­κές κι ευφά­ντα­στες για να προ­σελ­κύ­σουν το κατα­να­λω­τικό κοινό και να κινηθεί η οικο­νο­μία θα πρέπει τώρα να ζουν με επι­δό­ματα και με την ανα­σφά­λεια του κλει­σί­μα­τος των επι­χει­ρή­σεών τους, των απο­λύ­σεων των εργα­ζο­μέ­νων τους, τις ανεκ­πλή­ρω­τες φορο­λο­γι­κές ή άλλες υπο­χρε­ώ­σεις χωρίς εισο­δή­ματα.

Οδεύ­ουμε τελικά σε μια νέα οικο­νο­μική κρίση, η κοι­νω­νία έχει την ευαι­σθη­σία να το αντι­λη­φθεί αλλά μπροστά στον κίνδυνο της Παν­δη­μίας δεν μπορεί να λει­τουρ­γή­σει δημιουρ­γικά. Η προ­σέγ­γιση των θεωριών συνο­μω­σίας είναι μία αντί­δραση απέ­να­ντι στην θεωρία της εξά­πλω­σης του ιού, αλλά είναι σαν να πετάει κάποιος μια πέτρα σε ένα σκυλί που γαυ­γί­ζει για να φύγει. Ουσια­στι­κές λύσεις για την ανά­καμψη της οικο­νο­μίας εν μέσω Παν­δη­μίας δεν δόθηκαν αρκετές γιατί κοιτάμε το κύμα και χάνουμε τον ωκεανό. Απο­φά­σεις για παρά­ταση της σεζόν με έστω και λιγο­στούς του­ρί­στες όλο το χρόνο προ­κει­μέ­νου να κινηθεί η αγορά δεν έχουν παρθεί ομοίως για την στροφή της οικο­νο­μίας στην παρα­γωγή ώστε οι συμπο­λί­τες μας που ζούσαν απο­κλει­στικά από τα του­ρι­στικά επαγ­γέλ­ματα να μπο­ρέ­σουν να συντη­ρή­σουν τις οικο­γέ­νειές τους. Δεν έχουν παρθεί απο­φά­σεις για τη μείωση των συντε­λε­στών ΦΠΑ στα νησιά μας, για απαλ­λαγή του ΕΝΦΙΑ και στα μεγάλα νησιά ή τις απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές, και πολλές άλλες που θα μπο­ρού­σαν να ελα­φρύ­νουν όχι μόνο το άγχος των συμπο­λι­τών μας, κυρίως το χρέος τους αυτό που δεν φταίνε οι ίδιοι για τη δημιουρ­γία του. Γιατί αν πάμε και λίγο πίσω στο χρόνο, θα δούμε ότι έχουμε φορο­λο­γη­θεί για λαν­θα­σμέ­νες πολι­τι­κές του παρελ­θό­ντος και εν τέλει γεν­νη­θή­καμε χρε­ω­μέ­νοι.

Πώς μπο­ρούμε ν’ απο­τρέ­ψουμε τις συνέ­πειες αυτές όταν βρι­σκό­μα­στε ήδη στο μάτι του κυκλώνα ενός οικο­νο­μι­κού συστή­μα­τος που καταρ­ρέει ή έστω αλλάζει και δεν το αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε. Αυτό ίσως θα έπρεπε να προ­βλη­μα­τί­σει περισ­σό­τερο παρά η χρήση της μάσκας , είτε τους υπο­στη­ρι­κτές είτε τους πολέ­μιούς της. Αν πραγ­μα­τικά μας ενδια­φέ­ρει η επι­βί­ωση των παιδιών μας και των νέων γενιών, θα πρέπει να σκε­φτούμε όχι μόνο την επόμενη σεζόν αλλά τι παρα­κα­τα­θήκη αφή­νουμε στις επό­με­νες γενιές για να ζήσουν και να εργα­σθούν στη Ρόδο και στα νησιά μας.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Αθλή­τρια Τριά­θλου Από­φοιτη Τμ. Μεσο­γεια­κών Σπουδών Παν. Αιγαίου Από­φοιτη ΑΣΠΑΙΤΕ παρ. Ρόδου