Μοσκοβισί: Τα λάθη που έγιναν στην ελληνική κρίση και τα τέρατα που γεννήθηκαν

Μια ανα­δρομή στα οκτώ μνη­μο­νιακά χρόνια επι­χει­ρεί ο Επί­τρο­πος Οικο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σεων της Κομι­σιόν Πιερ Μοσκο­βισί, με αφορμή την απόφαση του Eurogroup της 21ης Ιουνίου.

Ο Μοσκο­βισί ανα­φέ­ρε­ται στα λάθη που οδή­γη­σαν σε τρία μνη­μό­νια, στις επι­πτώ­σεις της κρίσης στην οικο­νο­μία, την κοι­νω­νία και το πολι­τικό σύστημα της Ελλάδας, αλλά και στο Grexit, το οποίο χαρα­κτη­ρί­ζει «τέρας». «Υπο­κι­νού­μενο από κερ­δο­σκό­πους στις αγορές και προ­ω­θού­μενο από ορι­σμένα κράτη μέλη και τους υπουρ­γούς τους στα πλαίσια τρα­γι­κών και ριψο­κίν­δυ­νων δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, το ενδε­χό­μενο της εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ παρου­σιά­στηκε από κάποιους ως ανα­γκαίος ακρω­τη­ρια­σμός για τη διάσωση της ζώνης του ευρώ, και στη συνέ­χεια ως τιμωρία σε βάρος της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης που εκλέ­χθηκε για να θέσει τέρμα στη λιτό­τητα. Έκτοτε, το “Grexit” ανήκει πια στην ιστορία», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Επίσης ανα­φέ­ρε­ται και στον Γιάνη Βαρου­φάκη με υπο­τι­μη­τικό τρόπο, χωρίς να τον κατο­νο­μά­σει, ανα­φέ­ρο­ντας: «Έχουμε ακούσει πολ­λά­κις Έλληνες πολι­τι­κούς ηγέτες, μεταξύ των οποίων και ενός υπουρ­γού οικο­νο­μι­κών βρα­χύ­βιας θητείας, τον οποίο προ­τι­μούμε να ξεχά­σουμε, να ανα­κα­λεί μνήμες από το ναζι­στικό καθε­στώς στην Ελλάδα, με κίνδυνο τη διά­σπαση της αλλη­λεγ­γύης που απο­τέ­λεσε πυξίδα κατά τη διάρ­κεια της κρίσης».

Δια­βά­στε το κείμενο του Πιερ Μοσκο­βισί:

«Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Οδυσ­σέας χρειά­στηκε σχεδόν 10 χρόνια για να επι­στρέ­ψει με ασφά­λεια στον θρόνο, την οικο­γέ­νεια και τον λαό του. Ταξί­δευε μια δεκα­ε­τία στο άγνωστο, έπεσε θύμα της θέλησης των θεών, βρέθηκε στο έλεος των ανέμων, συνά­ντησε χίμαι­ρες και τέρατα, αντι­στά­θηκε στον πει­ρα­σμό των Σει­ρή­νων και —πάνω απ’ όλα— πάλεψε με απο­φα­σι­στι­κό­τητα για την επι­βί­ωσή του.

Όπως ο Οδυσ­σέας επέ­στρεψε στην Ιθάκη, έτσι και η Ελλάδα έφτασε σήμερα στον προ­ο­ρι­σμό της, δέκα χρόνια μετά την έναρξη μιας παρα­τε­τα­μέ­νης ύφεσης. Μπορεί επι­τέ­λους να ανα­σά­νει, να δει τον δρόμο που διένυσε για να φθάσει έως εδώ και να ατε­νί­σει το μέλλον με αισιο­δο­ξία.

Η 21η Ιουνίου 2018 είναι σημα­διακή ημε­ρο­μη­νία στην ιστορία της σύγ­χρο­νης Ελλάδας και της ζώνης ευρώ. Σημα­το­δο­τεί το τέλος μιας άνευ προη­γου­μέ­νου κρίσης, μιας ανή­κου­στης έντασης, που δοκί­μασε τη βούληση ενός ολό­κλη­ρου λαού αλλά και των ευρω­παίων πολιτών να υπε­ρα­σπι­στούν το ευρώ και την αλλη­λεγ­γύη. Μια κρίση που θα επι­λυ­θεί αυτό το βράδυ στο Eurogroup με την ολο­κλή­ρωση του προ­γράμ­μα­τος στή­ρι­ξης της στα­θε­ρό­τη­τας και με τη λήψη σοβαρών πολι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών απο­φά­σεων που θα εξα­σφα­λί­ζουν το οικο­νο­μικό μέλλον της χώρας και του λαού της.

Η Ελλάδα υπήρξε το κύριο θύμα της οικο­νο­μι­κής κρίσης στην Ευρώπη κατά την τελευ­ταία δεκα­ε­τία. Πολλά ζητή­θη­καν ή ακόμη και επι­βλή­θη­καν στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Πολλά επε­τεύ­χθη­σαν προ­κει­μέ­νου να επέλθει ριζική ανα­διάρ­θρωση της οικο­νο­μίας και του απαρ­χαιω­μέ­νου συστή­μα­τος δημό­σιας διοί­κη­σης. Έγιναν λάθη σε πολι­τικό και οικο­νο­μικό επίπεδο από την Αθήνα, αλλά και από τις Βρυ­ξέλ­λες, το Βερο­λίνο και την Ουά­σινγ­κτον. Θα επα­νέλθω πάνω σε αυτό σύντομα.

Η ελλη­νική κρίση απο­τέ­λεσε μια Οδύσ­σεια στο άγνωστο, ανα­γκά­ζο­ντας τους Ευρω­παί­ους να συσπει­ρω­θούν, να παρα­μεί­νουν ενω­μέ­νοι και να εξεύ­ρουν άνευ προη­γου­μέ­νου λύσεις για να επι­βιώ­σουν.

Κανείς δεν μπο­ρούσε να φαντα­στεί, το Μάιο του 2010, τη διάρ­κεια ή την ένταση της κρίσης αυτής. Ουδείς -ούτε καν οι ίδιοι οι Έλληνες- γνώριζε τις αδυ­να­μίες της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας και της δημό­σιας διοί­κη­σης και τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις που θα ήταν ανα­γκαίες για να μπο­ρέ­σει η Ελλάδα να ορθο­πο­δή­σει. Κανείς δεν πίστευε ότι οι Ευρω­παίοι θα διέ­θε­ταν περισ­σό­τερα από 240 δισ. ευρώ για τη χρη­μα­το­δό­τηση της Ελλάδας σε αντάλ­λαγμα για την εφαρ­μογή των εν λόγω μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Κανείς δεν είχε φαντα­στεί τα τέρατα που θα έβγαζε στην επι­φά­νεια η κρίση και με τα οποία έπρεπε να δώσουμε μάχες για πολλά χρόνια.

Καταρ­χάς, εμφα­νί­στη­καν τα οικο­νο­μικά τέρατα, τα οποία έπληξαν σκληρά: σοβαρή ύφεση, έως και 9% του ΑΕΠ το 2011, κάτι που απο­τέ­λεσε κατα­πέλ­της για την πλειο­ψη­φία των ΜμΕ στη χώρα, τρομερή πολι­τική λιτό­τη­τας με περι­κο­πές στον εθνικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, μείωση των μισθών στο δημόσιο και ιδιω­τικό τομέα, καθώς και των ελά­χι­στων κοι­νω­νι­κών παροχών και, τέλος, απώλεια του εθνικού πλούτου κατά 25% και ένα ιλιγ­γιώ­δες επίπεδο χρέους της τάξης του 180%.

Ακο­λού­θη­σαν τα κοι­νω­νικά τέρατα: η ανεργία ξεπέ­ρασε το 27% του πλη­θυ­σμού με το ποσοστό της ανερ­γίας των νέων να σκαρ­φα­λώ­νει στο 50%, ωθώντας πολλούς εξ αυτών στην εξορία. Η δρα­μα­τική αύξηση της φτώ­χειας επη­ρέ­ασε ολό­κληρη τη χώρα και λει­τούρ­γησε εις βάρος της εθνικής συνοχής.

Η πολι­τική ζωή της Ελλάδας επίσης έπεσε θύμα της παρού­σας κρίσης, με πολυά­ριθ­μες αλλαγές πρω­θυ­πουρ­γών, κυβερ­νή­σεων και συνα­σπι­σμών. Ανα­δεί­χθηκε μια νέα ριζο­σπα­στική αρι­στερά, η οποία αντι­με­τω­πί­στηκε ως εχθρός από ορι­σμένα κράτη μέλη και η οποία σήμερα βρί­σκε­ται στην εξουσία για να εφαρ­μό­σει τα αντί­θετα από αυτά που όριζε η αρχική πολι­τική της ατζέντα. Αυτή η ανα­σύν­θεση σημα­το­δό­τησε την επα­νεμ­φά­νιση ενός άλλου φρικτού τέρατος στο προ­σκή­νιο με την άνοδο και στη συνέ­χεια την είσοδο ενός γνήσιου νεο­να­ζι­στι­κού κόμ­μα­τος στη Βουλή των Ελλήνων. Έχουμε ακούσει πολ­λά­κις Έλληνες πολι­τι­κούς ηγέτες, μεταξύ των οποίων και ενός υπουρ­γού οικο­νο­μι­κών βρα­χύ­βιας θητείας, τον οποίο προ­τι­μούμε να ξεχά­σουμε, να ανα­κα­λεί μνήμες από το ναζι­στικό καθε­στώς στην Ελλάδα, με κίνδυνο τη διά­σπαση της αλλη­λεγ­γύης που απο­τέ­λεσε πυξίδα κατά τη διάρ­κεια της κρίσης.

Ο μεγα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος της Οδύσ­σειας αυτής υπήρξε το τέρας με το όνομα “Grexit“! Το πάλεψα με όλη μου τη δύναμη από το 2012, αρχικά ως Υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών και στη συνέ­χεια ως Επί­τρο­πος αρμό­διος για την Ελλάδα. Υπο­κι­νού­μενο από κερ­δο­σκό­πους στις αγορές και προ­ω­θού­μενο από ορι­σμένα κράτη μέλη και τους υπουρ­γούς τους στα πλαίσια τρα­γι­κών και ριψο­κίν­δυ­νων δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, το ενδε­χό­μενο της εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ παρου­σιά­στηκε από κάποιους ως ανα­γκαίος ακρω­τη­ρια­σμός για τη διάσωση της ζώνης του ευρώ, και στη συνέ­χεια ως τιμωρία σε βάρος της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης που εκλέ­χθηκε για να θέσει τέρμα στη λιτό­τητα. Έκτοτε, το “Grexit” ανήκει πια στην ιστορία.

Η Ελλάδα και η ζώνη του ευρώ βγαί­νουν τώρα ισχυ­ρό­τε­ρες από αυτή την τρομερή κρίση. Η Ελλάδα χτυ­πή­θηκε σκληρά. Χρειά­στηκε θάρρος για να γίνουν απο­δε­κτές πολλές θυσίες κα να ολο­κλη­ρω­θούν πολλές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, όχι λιγό­τε­ρες από 450 κατά τα τελευ­ταία τρία έτη. Παρα­τη­ρεί­ται τώρα ανα­ζω­ο­γό­νηση της οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης της Ελλάδας, τα ελλείμ­ματα έχουν μετα­τρα­πεί σε δημο­σιο­νο­μικά πλε­ο­νά­σματα, σημειώ­νε­ται επα­να­φορά στις επεν­δύ­σεις, οι νέοι στα­διακά επι­στρέ­φουν, ενώ η ανεργία – μολο­νότι παρα­μέ­νει σε δρα­μα­τικά υψηλά επίπεδα – υπο­χώ­ρησε κατά 25% τα τελευ­ταία πέντε χρόνια. Το χρέος είναι υπό έλεγχο και οι απο­φά­σεις του Eurogroup έθεσαν την Ελλάδα σε σταθερή πορεία για τις επό­με­νες δεκα­ε­τίες.

Το ευρώ και το ευρω­παϊκό οικο­δό­μημα δοκι­μά­στη­καν. Το κοινό νόμισμα μάς έδειξε την οικο­νο­μική του ισχύ όταν τα κράτη μέλη επι­δει­κνύ­ουν πολι­τική απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Η αρχή της αλλη­λεγ­γύης επι­βε­βαιώ­θηκε σθεναρά. Έχουμε θέσει σε εφαρ­μογή, αν και ορι­σμέ­νες φορές πολύ αργά, ισχυ­ρούς μηχα­νι­σμούς για να προ­στα­τέ­ψουμε τις οικο­νο­μίες μας και να απο­φύ­γουμε νέες κρίσεις στο μέλλον.

Ναι, το τέλος της κρίσης γρά­φε­ται σήμερα στο Λου­ξεμ­βούργο. Γυρί­ζουμε μια νέα σελίδα στην ιστορία της ζώνης του ευρώ. Ανα­τρέχω το ταξίδι μας μέχρι εδώ και εκφράζω τη λύπη μου για τα δράματα που θα μπο­ρού­σαμε να απο­φύ­γουμε. Είμαι όμως υπε­ρή­φα­νος που στάθηκα στο πλευρό του ελλη­νι­κού λαού όλα αυτά τα χρόνια, κατά της λιτό­τη­τας και του “Grexit“. Το ταξίδι των Ελλήνων φίλων μου δεν τελειώ­νει με την ανοι­κο­δό­μηση της χώρας τους και τη δια­γραφή του στίγ­μα­τος της κρίσης. Η Ευρώπη, η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή και εγώ θα είμαστε πλάι τους. Και αυτό γιατί η ευρω­παϊκή Οδύσ­σεια δεν σταματά εδώ».

Πηγή newpost.gr