Τραπεζάκια έξω λοιπόν

Έως και διπλα­σια­σμό έκτασης των τρα­πε­ζιών σε πεζο­δρό­μια –προ­φα­νώς και δίπλα στο κύμα-  υπάρχει στα σχέδια. Με πρό­βλεψη να υπάρχει διά­δρο­μος για να περνά ο κόσμος. Από την εμπει­ρία μας βέβαια στην αστική καθη­με­ρι­νό­τητα, αυτοί οι διά­δρο­μοι δεν υπάρ­χουν ούτε σήμερα. Προ­βλέπω το απίθανο χάος στις πολυ­σύ­χνα­στες γει­το­νιές, όπου δεν θα περνάς με τίποτα (δεν μιλάμε βέβαια για ΑΜΕΑ, αυτοί ήταν ήδη ξεγραμ­μέ­νοι από το κινη­θούν χωρίς εμπόδια). Η πρό­σβαση και τα τρα­πε­ζά­κια έξω έχουν κακή σχέση μεταξύ τους. Εντω­με­ταξύ όποιος τολ­μή­σει να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί θα του λένε (και θα έχουν ένα δίκιο) πως “αφήστε μας αλλιώς θα μείνει τόσος κόσμος άνεργος”. Δεν εχθρεύ­ο­μαι τα τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα. Είναι ωραίο να κάθεσαι με τους φίλους σου να απο­λαμ­βά­νεις το ποτό σου ή το φαγητό σου.. Ομως ταυ­τό­χρονα, μες στην επε­κτα­τι­κό­τητά τους, στραγ­γα­λί­ζουν τον δημόσιο χώρο. Οσο για τους εργα­ζό­με­νους στην εστίαση που τους απειλεί η ανεργία, ναι, να τους σκε­φτούμε, αλλά  χωρίς να χάσουμε το μέτρο. Και κυρίως αυτό το… άπλωμα να μην μείνει και μετά την λήξη του συνα­γερ­μού. Γιατί έχει απο­δει­χθεί σ’ αυτή τη χώρα πως ουδέν μονι­μό­τερο του προ­σω­ρι­νού. Όμως ίσως είναι ευκαι­ρία για σκέψεις επέ­κτα­σης των πεζό­δρο­μων, προ­κει­μέ­νου να ανα­σά­νουν οι πόλεις, μαζί με τη δημιουρ­γία ποδη­λα­τό­δρο­μων. Η δεκα­ε­τής οικο­νο­μική κρίση ματαί­ωσε πολλά σχέδια τέτοιων παρεμ­βά­σεων, καθώς τα δημο­τικά χρήματα έπρεπε δικαίως να κατευ­θυν­θούν σε κοι­νω­νικά παντο­πω­λεία και ιατρεία, σε υπη­ρε­σίες αρωγής των φτωχών και των κατα­τρεγ­μέ­νων.