“Ένα σωρό γιατί …” του Αρχιτέκτονα Γιώργου Σάββενα

Έχει πολύ ενδια­φέ­ρον να ανα­λύ­σει κανείς δυο φαι­νό­μενα που εξε­λίσ­σο­νται παράλ­ληλα αυτόν τον καιρό.

Από την μία φοβό­μα­στε για ενδε­χό­μενη επί­πτωση, ακόμα και με υγειο­νο­μικά πρω­τό­κολλα, που μπορεί να έχει στην υγεία μας η επα­νεκ­κί­νηση της αγοράς και από την άλλη φοβό­μα­στε για τις οικο­νο­μι­κές επι­πτώ­σεις από αργο­πο­ρη­μένη επα­νεκ­κί­νηση.

Ήρθε η ώρα να ακού­σουμε τους οικο­νο­μο­λό­γους περισ­σό­τερο από ό,τι ακού­γαμε τους επι­δη­μιο­λό­γους μέχρι σήμερα. Η ανά­πτυξη ενός εμβο­λίου φαί­νε­ται να διαρ­κέ­σει πολύ περισ­σό­τερο από όσο διά­στημα μπορούν οι οικο­νο­μίες να αντέ­ξουν το πλήγμα που έχουν υποστεί.

Παρα­τη­ρώ­ντας ένας μέσος νους τις σχε­τι­κές οδηγίες θα προ­σέ­ξει ότι, ανάλογα με την στό­χευση κάθε φορά, αξιο­ποιεί­ται η αντί­στοιχη επι­στη­μο­νική εκτί­μηση για να μας καθη­συ­χά­σει ή να μας ανη­συ­χή­σει.

Και λέω εκτί­μηση γιατί ,από ότι δια­φαί­νε­ται ακόμα, τίποτα δεν είναι απόλυτο.

Έτσι για παρά­δειγμα, για να μπο­ρέ­σουν οι αερο­πο­ρι­κές εται­ρίες να εξυ­πη­ρε­τή­σουν και να εξυ­πη­ρε­τη­θούν, επι­τρέ­πε­ται να κάθεται ο ένας δίπλα στον άλλο με μάσκα σε χώρο που κλι­μα­τί­ζε­ται. Πράγμα που όχι μόνο δεν ισχύει τόσο κοντά για άλλους χώρους αλλά απο­τρέ­πε­ται και με πρό­στιμο.

Δεν θα αναλύσω μια σειρά από αντι­φα­τικά φαι­νό­μενα της περιό­δου του εγκλει­σμού μας, που δεί­χνουν ολο­φά­νερα ότι η στό­χευση εξαρ­τιό­ταν και από το πολι­τικό κόστος. Επίσης ,το κράτος απέ­δειξε ότι αφενός μπορεί να επι­βλη­θεί σε όλους όταν πραγ­μα­τικά το θέλει και αφε­τέ­ρου μπορεί να κάνει την υπέρ­βαση αρκεί να επεν­δύει και στον φόβο.

Σε αυτόν τον φόβο ποντά­ρει και τώρα, που θέλει να επα­νεκ­κι­νή­σει την οικο­νο­μία.

Ο φόβος για την μετά­δοση του ιού, μετα­μορ­φώ­νε­ται σε φόβο οικο­νο­μι­κής κατάρ­ρευ­σης. Δηλαδή, “μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα” ,όπως έλεγαν οι παλιοί.

Δύσκολη εξίσωση όπως λένε οι ειδικοί.

Όπως όμως και να ειπωθεί ένα είναι το σίγουρο, “στο τέλος ξυρί­ζουν τον γαμπρό”.

Βέβαια δεν μπορεί να στα­μα­τή­σει η ζωή μας, γιατί οι συνέ­πειες σε όλα τα επίπεδα δράσης του ανθρώ­που θα ήταν δυσμε­νείς.

Οφεί­λουν όμως αυτοί που απο­φα­σί­ζουν για εμάς, να βλέπουν μακρο­πρό­θε­σμα και να επεν­δύ­ουν στο νέο σύγ­χρονο περι­βάλ­λον που ξεκί­νησε να δια­μορ­φώ­νε­ται.

Κάτω από τέτοιες έκτα­κτες συν­θή­κες είναι η καλύ­τερη ευκαι­ρία να προ­βλη­μα­τι­στούν, να μελε­τή­σουν και να ανα­θε­ω­ρή­σουν αρκετά από αυτά που μας οδη­γού­σαν στο παρελ­θόν σε γκρίνια.

Γιατί σε τοπικό επίπεδο να συνε­χί­σουμε να επεν­δύ­ουμε στον μαζικό και όχι στον ποιο­τικό του­ρι­σμό;

Γιατί σε τοπικό επίπεδο να συνε­χί­σουμε να επεν­δύ­ουμε στην μονο­καλ­λιέρ­γεια του του­ρι­σμού;

Γιατί σε τοπικό επίπεδο να συνε­χί­σουμε να επεν­δύ­ουμε σε πρα­κτι­κές που ήδη έχουν εξα­λει­φθεί παντού;

Γιατί σε κεντρικό επίπεδο να μην μπο­ρούμε να ανα­βαθ­μί­σουμε ουσια­στικά το ρόλο της περι­φε­ρεια­κής αυτο­διοί­κη­σης;

Ένα σωρό γιατί έχουν ήδη προ­κύ­ψει και άλλα τόσα γιατί θα προ­κύ­ψουν όταν ολο­κλη­ρω­θεί το πείραμα επα­νεκ­κί­νη­σής μας.