Αγγελική Νικολούλη για Βαγγέλη Γιακουμάκη: Υπήρχε αποδεδειγμένα bullying εναντίον του

Επί είκοσι χρόνια, η Αγγε­λική Νικο­λούλη παίρνει τη δική της θέση στο καθι­στικό των Ελλήνων τηλε­θε­α­τών, κάθε Παρα­σκευή. Είκοσι χρόνια Φως στο Τούνελ και εξα­κο­λου­θεί να είναι το ίδιο παθια­σμένη, όπως στην πρώτη της εκπομπή. Μιλώ­ντας στο περιο­δικό PEOPLE και τον Γιώργο Πράτανο, η δημο­σιο­γρά­φος απο­κα­λύ­πτει για την υπόθεση του Βαγγέλη Για­κου­μάκη…

Πώς βίωσες όλη αυτή την έρευνα γύρω από την υπόθεση Για­κου­μάκη; Φαντά­ζο­μαι πως είχε πολλή δουλειά, ένταση, αγωνία…

Αυτοί οι δύο μήνες είχαν όλα όσα λες. Είχαν όμως και πίκρα μεγάλη γιατί έβλεπα πως ένας νέος που είχε τη ζωή μπροστά του έχασε την «ισορ­ρο­πία» του και έπεσε νεκρός. Αν το ανα­λύ­σεις, θα κατα­λά­βεις πολλά. Από τη μία το bullying και οι άγριοι συμφοιτητές-συμπατριώτες, από την άλλη η ευαί­σθητη ψυχή του, η απόρ­ριψη που ένιωσε από μια κοπελιά, οι γονείς που δεν ήθελε να απο­γοη­τεύ­σει… Όλα αυτά ήταν ένα φορτίο βαρύ στους αδύ­να­μους ώμους του. Δεν αντι­λή­φθηκε κανείς τον πόνο και την θλίψη που κου­βα­λούσε και δεν τον πρόλαβε… Επη­ρε­ά­στηκα βαθιά από την όλη ιστορία. Ανα­ρω­τιό­μουν γιατί, πεί­σμωσα, στε­νο­χω­ρή­θηκα, αντέ­δρασα έντονα, γιατί είμαι της πρό­λη­ψης. Κανείς δεν κατά­λαβε κάτι; Γονείς, φίλοι, εκπαι­δευ­τι­κοί, μια κοι­νω­νία ολό­κληρη;

Απ’ ό,τι απο­δεί­χθηκε στην πορεία, είχες κατα­λά­βει από νωρίς τι είχε συμβεί…

Όταν πήγα στα Γιάν­νενα ήθελα να δω τους μάρ­τυ­ρες, γιατί έλεγαν πως επι­βι­βά­στηκε σε ένα λεω­φο­ρείο και απο­μα­κρύν­θηκε από την πόλη. «Δεν κάνουν λάθος οι μάρ­τυ­ρες είναι σοβαροί» μου έλεγαν οι αστυ­νο­μι­κοί. Κι όμως ξέρουμε πολύ καλά όλοι στο αστυ­νο­μικό ρεπορ­τάζ, πως οι μάρ­τυ­ρες θέλουν να βοη­θή­σουν, έχουν μια εικόνα αλλά μπορεί να έχουν μπερ­δέ­ψει ημε­ρο­μη­νίες και ώρες. Εκτός και εάν ένας μάρ­τυ­ρας συνδέει αυτό που είδε με ένα γεγονός αδιαμ­φι­σβή­τητο, που μπο­ρούμε να το τσε­κά­ρουμε. Στην αρχή όλοι και οι αστυ­νο­μι­κοί μαζί έλεγαν: «Έφυγε από τη σχολή, πήγε σε ένα τυρο­πι­τά­δικο και πήρε μία λου­κα­νι­κό­πιτα, ο τυρο­πι­τάς, δεν μπορεί να κάνει λάθος γιατί τον ξέρει, έφυγε και από εκεί, άρα πού τον ψάχνουμε; Στον Πειραιά, στην Αθήνα, σε όλη την Ελλάδα». Όλο αυτό με ξένιζε και πήγα να δω τους μάρ­τυ­ρες από κοντά. Ζήτησα και έγινε ανα­πα­ρά­σταση στο ίδιο δρο­μο­λό­γιο με τον οδηγό του λεω­φο­ρείου και τους ευχα­ρι­στώ πολύ που με βοή­θη­σαν. Τότε συνει­δη­το­ποί­ησα ότι ο νεαρός που επι­βι­βά­στηκε στο λεω­φο­ρείο δεν ήταν ο αγνο­ού­με­νος αλλά ο συγκά­τοι­κός του. Όταν πήγα στον τυρο­πιτά, είδα ότι η μαρ­τυ­ρία του δεν έστεκε. Γιατί δεν μπορεί να είχε φάει ο Βαγ­γέ­λης κανο­νικό γεύμα στην τρα­πε­ζα­ρία, κεφτε­δά­κια στη συνέ­χεια, που του έδωσε ο συγκά­τοι­κός του, και μετά από ένα τέταρτο περίπου να λέει στον τυρο­πιτά «τι καλό θα φάμε σήμερα;» και μάλιστα χαλαρός, ενώ μέχρι και πριν λίγο ήταν σε ένταση. Στη συνέ­χεια μίλησα με τους Κρη­τι­κούς συμπα­τριώ­τες του. Είχαμε καταγ­γε­λίες από την πρώτη εκπομπή πως κάποιοι από αυτούς του φέρο­νταν βίαια. Υπήρχε απο­δε­δειγ­μένα bullying ενα­ντίον του. Πέρα από τους συμ­φοι­τη­τές του, ήθελα να δω το περι­βάλ­λον του, να ελέγξω τις κάμερες ασφα­λείας κοντά στη σχολή. Μία από αυτές είχε κατα­γρά­ψει ένα νεαρό που του έμοιαζε κοντά σε μια στροφή που οδη­γούσε στην παρα­λί­μνια περιοχή. Από τη στιγμή που οι επό­με­νες κάμερες δεν τον έδειξαν να πορεύ­ε­ται προς τα Γιάν­νενα, υπο­θέ­σαμε ότι έστριψε προς τη λίμνη. Δύο ήταν οι εκδοχές: Ή έγινε κάτι πάνω στο bullying, πράγμα που σημαί­νει «ερευ­νή­στε τη σχολή» ή ο Βαγ­γέ­λης οδη­γή­θηκε στην αυτο­χει­ρία, οπότε «ψάξτε την παρα­λί­μνια περιοχή». Ήταν ξεκά­θαρο για μένα από τη δεύτερη εκπομπή. Στη συνέ­χεια κατά­λα­βαν και οι Αρχές πως όλοι οι μάρ­τυ­ρες είχαν μπερ­δευ­τεί. Άρα, τι κάνουμε; «Ξανα­γυρ­νάμε στο χώρο της σχολής». Μόνο που το συνει­δη­το­ποί­η­σαν αργά. Λέγαμε «γιατί δεν ερευ­νή­σατε τότε βαθιά, στο χωράφι που βρέθηκε;» και η απά­ντηση ήταν: «Γιατί είχε τόσο νερό, που απο­κλεί­ε­ται να μπήκε». Δεν χωράει όμως το «απο­κλεί­ε­ται» σε τέτοιου είδους έρευνες. Ψάχνεις τα πάντα.

Από τη μία υπήρχε ο ορθο­λο­γι­σμός των ερευνών, από την άλλη μια ελπίδα να ζούσε. Την είχατε;

Η ελπίδα δεν πεθαί­νει ποτέ. Είμαι υπο­χρε­ω­μένη να ψάχνω. Για τους γονείς, μήπως έχω κάνει κάτι λάθος, μήπως προ­κύ­ψουν κάποια νέα στοι­χεία. Όταν ο θείος του Βαγγέλη με ρώτησε, off the record, του είχα πει τι είχε συμβεί. Γι’ αυτό και μετά είπε πως «η Αγγε­λική έπεσε μέσα από την αρχή, αν και δεν θέλαμε να δικαιω­θεί».

Το έμαθες με το που βρέθηκε το πτώμα, το πρωί εκείνης της Κυρια­κής;

Είχα κοι­μη­θεί μόνο δύο ώρες και ξύπνησα από τα κινητά που χτυ­πού­σαν. Το περί­μενα πως θα γινόταν, αλλά επειδή μου το είπαν μέσα στον ύπνο μου, σοκα­ρί­στηκα πάρα πολύ. Στη συνέ­χεια μου βγήκε όλο αυτό το συναί­σθημα, γιατί έβλεπα ότι αυτά τα «καλό­παιδα» είχαν με τον τρόπο τους οδη­γή­σει στο δρόμο της αυτο­κα­τα­στρο­φής ένα συμπα­τριώτη τους. Ένα ευαί­σθητο παιδί που θα έπρεπε να το είχαν προ­στα­τέ­ψει. Ήταν οι ισχυροί, έπρεπε σώνει και καλά να τον κάνουν κι εκείνον «νταή»; Ανα­ρω­τιό­μουν «γιατί να μην το προ­λά­βουμε;». Κι υπήρχε μεγάλη φόρτιση. Μου έλεγαν «βγες σε εκείνο το κανάλι, σε εκείνη την εκπομπή να μιλή­σεις για το θέμα». Ήταν πολλοί οι συνά­δελ­φοι – και τους ευχα­ρι­στώ για το ενδια­φέ­ρον τους. Όμως δεν μπο­ρούσα να το κάνω αυτό. Ακόμη και στις ειδή­σεις του κανα­λιού μας, βγήκα τηλε­φω­νικά γιατί δεν άντεχα να βγω βαμμένη και ντυμένη στην τρίχα. Ναι, είμαι επαγ­γελ­μα­τίας, αλλά είμαι και μητέρα και επη­ρε­ά­στηκα πολύ από αυτή την υπόθεση.

zappit.gr