Γιατί αφέθηκαν ελεύθεροι οι 7 της Πολεοδομίας Ρόδου

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι βρί­σκο­νται πλέον εκτός υπη­ρε­σίας, οι λογα­ρια­σμοί τους είναι δεσμευ­μέ­νοι και η Δικαιο­σύνη έχει μπροστά της ένα πολυ­σέ­λιδο παζλ για να δια­λευ­κά­νει – Πώς εισαγ­γε­λέας και ανα­κρι­τής επέ­βα­λαν όρους, αλλά δεν προ­φυ­λά­κι­σαν τους κατη­γο­ρού­με­νους

Από την περα­σμένη Παρα­σκευή, οι επτά εμπλε­κό­με­νοι στην πολύ­κροτη υπόθεση της Υπη­ρε­σίας Δόμησης Ρόδου τέθηκαν σε ανα­στολή καθη­κό­ντων. Ανάμεσά τους και η ιδιώτης πολι­τι­κός μηχα­νι­κός, παρότι δεν υπη­ρε­τούσε εντός της Πολε­ο­δο­μίας. Επι­πλέον, έχουν δεσμευ­τεί οι τρα­πε­ζι­κοί τους λογα­ρια­σμοί, γεγονός που – σύμφωνα με τα επι­χει­ρή­ματα της υπε­ρά­σπι­σης – τους καθιστά μη επι­κίν­δυ­νους για φυγή ή τέλεση νέων αξιό­ποι­νων πράξεων.

Ωστόσο, η απόφαση της μη προ­φυ­λά­κι­σης τους, αν και στη­ρί­χθηκε νομικά, έχει προ­κα­λέ­σει ποι­κί­λες αντι­δρά­σεις και ερω­τή­ματα στη Ρόδο και όχι μόνο. Οι φωνές που κάνουν λόγο για επιεί­κεια απέ­να­ντι σε κρα­τι­κούς λει­τουρ­γούς πλη­θαί­νουν, ενώ στον αντί­ποδα, οι κατη­γο­ρού­με­νοι, μέσα από τις απο­λο­γίες τους, προ­σπα­θούν να αντι­κρού­σουν ένα ογκώδες κατη­γο­ρη­τή­ριο, κάνο­ντας λόγο για παρερ­μη­νείες, ατεκ­μη­ρί­ω­τες υπο­θέ­σεις και – σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις – ακόμα και κατα­στρα­τή­γηση των δικαιω­μά­των τους. Σύμφωνα με νομι­κούς κύκλους που παρα­κο­λου­θούν στενά την εξέλιξη της υπό­θε­σης, η δικο­γρα­φία στο σκέλος της σύστα­σης εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης παρου­σιά­ζει εμφανή νομικά κενά, τα οποία φαί­νε­ται πως βάρυναν στην κρίση του Ανα­κριτή και του Εισαγ­γε­λέα για τη μη προ­φυ­λά­κιση των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Όπως εκτι­μούν, από τα στοι­χεία που έχουν συγκε­ντρω­θεί μέχρι στιγμής, δεν προ­κύ­πτει η ύπαρξη ενός κεντρι­κού συντο­νι­στή ή μιας οργα­νω­μέ­νης ιεραρ­χι­κής δομής, όπως απαι­τεί­ται από τη νομο­λο­γία για την τεκ­μη­ρί­ωση της συγκρό­τη­σης εγκλη­μα­τι­κής ομάδας.

Αντι­θέ­τως, φαί­νε­ται ότι οι εμπλε­κό­με­νοι υπάλ­λη­λοι λει­τουρ­γού­σαν κατά μόνας, ενίοτε ακόμη και αντα­γω­νι­στικά μεταξύ τους, επι­διώ­κο­ντας – σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο – ίδιον όφελος χωρίς να ενη­με­ρώ­νουν ή να συντο­νί­ζο­νται με συνα­δέλ­φους τους. Οι πράξεις που κατα­γρά­φο­νται δεν δεί­χνουν ενιαίο σχέδιο ή συνεχή δράση με δια­κρι­τούς ρόλους, αλλά περισ­σό­τερο μεμο­νω­μέ­νες ενέρ­γειες, οι οποίες ενδέ­χε­ται να ήταν ανε­ξάρ­τη­τες και χωρίς κοινή στρα­τη­γική.

Αυτή η απουσία οργα­νω­τι­κού πυρήνα, σε συν­δυα­σμό με τη μη ανεύ­ρεση επι­κοι­νω­νια­κού μηχα­νι­σμού (π.χ. μηνύ­ματα, συνα­ντή­σεις, ιεραρ­χι­κές εντολές) μεταξύ των φερό­με­νων μελών, απο­δυ­νά­μωσε το επι­χεί­ρημα της ύπαρξης εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης, οδη­γώ­ντας σε πιο επι­φυ­λα­κτική στάση τα δικα­στικά όργανα κατά την αξιο­λό­γηση των προ­σω­ρι­νών μέτρων.

Αντι­δρά­σεις

Η απόφαση να αφεθούν ελεύ­θε­ροι οι επτά κατη­γο­ρού­με­νοι για εμπλοκή στο φερό­μενο πολε­ο­δο­μικό κύκλωμα της Ρόδου, χωρίς την επιβολή προ­φυ­λά­κι­σης ή περιο­ρι­στι­κών όρων, έχει προ­κα­λέ­σει έντονες αντι­δρά­σεις και ένα κύμα αμφι­σβή­τη­σης στην τοπική κοι­νω­νία.

Παρότι νομικά τεκ­μη­ριω­μένη, η απόφαση του Ανα­κριτή και του Εισαγ­γε­λέα ερμη­νεύ­τηκε από αρκε­τούς Ροδίτες ως «επιει­κής» και, για κάποιους, ως ένα ακόμα επει­σό­διο στην ιστορία της ατι­μω­ρη­σίας δημο­σίων λει­τουρ­γών.

Κάτοι­κοι, πολίτες και επαγ­γελ­μα­τίες που έχουν επί χρόνια βιώσει τις συνέ­πειες της γρα­φειο­κρα­τίας και της κακο­διοί­κη­σης στο πολε­ο­δο­μικό σύστημα του νησιού, μιλούν – αν και όχι πάντα δημόσια – για «πλη­γω­μένη εμπι­στο­σύνη» και «αίσθηση ατι­μω­ρη­σίας». Άλλοι, πιο συγκρα­τη­μέ­νοι, σημειώ­νουν ότι η Δικαιο­σύνη οφείλει να κάνει τη δουλειά της χωρίς κοι­νω­νι­κές πιέσεις και να φτάσει μέχρι τέλους με βάση τα απο­δει­κτικά στοι­χεία.

Ιδιώτες μηχα­νι­κοί και πολίτες με χρόνια μπλο­κα­ρι­σμέ­νες υπο­θέ­σεις εκφρά­ζουν πικρία, ενώ στα καφε­νεία και τις επαγ­γελ­μα­τι­κές ενώσεις του νησιού κυριαρ­χεί ένα κοινό ερώτημα: «Αν δεν προ­φυ­λα­κί­ζο­νται ούτε σε τέτοιες υπο­θέ­σεις, τότε πότε προ­φυ­λα­κί­ζε­ται κάποιος;»

Αντι­θέ­τως, μια μικρή μερίδα, κυρίως στον τεχνικό κόσμο, υπεν­θυ­μί­ζει πως «το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας ισχύει για όλους» και πως η Δικαιο­σύνη δεν λει­τουρ­γεί με βάση τον θυμό του κόσμου αλλά με βάση το απο­δει­κτικό υλικό.

Πηγἠ: protothema.gr