Στο εδώλιο ασφαλιστής για απιστία και για υπεξαίρεση μεγάλου ποσού

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των, κατη­γο­ρού­με­νος για τις αξιό­ποι­νες πράξεις της απι­στίας με προ­κλη­θείσα ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των 30.000 ευρώ σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος, της υπε­ξαί­ρε­σης αντι­κει­μέ­νου ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας που το εμπι­στεύ­θη­καν στον υπαίτιο λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως δια­χει­ρι­στή ξένης περιου­σίας, και του οποίου η συνο­λική αξία υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ και της πλα­στο­γρα­φίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση με συνο­λική ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ θα καθίσει, γνωστός ασφα­λι­στής της Ρόδου.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε προ­κα­λέ­σει με αναφορά του την δίωξη του πρώην ιδιο­κτήτη της Interamerican κ. Δ. Kοντομηνά, τριών στε­λε­χών της εται­ρείας στην Αθήνα και ακόμη δύο στη Ρόδο για τα αδι­κή­ματα της πλα­στο­γρα­φίας με συνο­λικό όφελος και συνο­λική ζημία άνω των 73.000 ευρώ, της ηθικής αυτουρ­γίας σε πλα­στο­γρα­φία, της χρήσης πλαστού εγγρά­φου με συνο­λικό όφελος και συνο­λική ζημία άνω των 73.000 ευρώ και της από­πει­ρας απάτης με περιου­σιακό όφελος και προ­ξε­νη­θείσα ζημία που υπερ­βαί­νει συνο­λι­κώς το ποσό των 73.000 ευρώ.

Οι κατη­γο­ρίες σε βάρος τους έπεσαν ωστόσο στο κενό με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Εφετών Δωδε­κα­νή­σου.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι εφέ­ρο­ντο συνο­πτικά να κατάρ­τι­σαν στην Aθήνα την 6η Δεκεμ­βρίου 2004 από κοινού δύο πλαστά ιδιω­τικά συμ­φω­νη­τικά μεταξύ της εται­ρείας και Pοδίτη συντο­νι­στή της ομάδας παρα­γω­γών ασφα­λί­σεων με ημε­ρο­μη­νίες 3 Aπριλίου 1991 και την 3 Iανουαρίου 1992 και να έθεσαν την υπο­γραφή του επ’ αυτών χωρίς τη συναί­νεσή του.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου είχε κρίνει ότι προ­έ­βη­σαν στην πράξη αυτή με σκοπό να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει η Interamerican τα δύο πλαστά συμ­φω­νη­τικά και να παρα­πλα­νή­σει με αυτά το Mονομελές Πρω­το­δι­κείο Pόδου, το οποίο την 7η Δεκεμ­βρίου 2004 θα εκδί­καζε αγωγή του Pοδίτη κατά της εται­ρείας κατά τη δια­δι­κα­σία των εργα­τι­κών δια­φο­ρών.

Ο Ροδίτης ζητούσε να υπο­χρε­ω­θεί η Interamerican να του κατα­βά­λει το ποσό των 576.037,23 ευρώ. Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου που επι­λή­φθηκε Εφέσεως στο αστικό σκέλος της ίδιας δια­φο­ράς, δικαί­ωσε την Interamerican. Ο μηνυτής στην ως άνω ποινική υπόθεση είχε στραφεί κατά της από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία είχε απορ­ρι­φθεί αίτημά του για απο­ζη­μί­ωση. Το Εφετείο έκανε τυπικά δεκτή την έφεσή του και την απέρ­ριψε κατ’ ουσίαν. Το Εφετείο έκρινε συγκε­κρι­μένα ότι ο Ροδίτης δεν ασκούσε καθή­κο­ντα διευ­θυ­ντή στο υπο­κα­τά­στημα της επι­χεί­ρη­σης στη Ρόδο και δεν δικαιού­ται την αιτού­μενη απο­ζη­μί­ωση.

Εν πάση περι­πτώ­σει ενώ η ως άνω υπόθεση ήταν σε εξέλιξη ο ίδιος ενε­πλάκη σε μια άλλη δικα­στική περι­πέ­τεια μετά από μήνυση μιας πελά­τισ­σας της εται­ρείας στη Ρόδο. Πιο συγκε­κρι­μένα ο κατη­γο­ρού­με­νος με την ιδιό­τητα του διευ­θυ­ντή της εται­ρείας Interamerican για τα νησιά της Ρόδου και της Κω, ήδη από το έτος 1995, είχε λάβει στα­διακά και δη μέχρι το έτος 1999, από την εγκα­λούσα το ποσό των 60.000.000 δραχμών (ισόποσο των 176.082,17 ευρώ), προ­κει­μέ­νου μετά από δικές της εντολές, να το επεν­δύ­σει σε διάφορα αμοι­βαία κεφά­λαια της ανωτέρω εται­ρείας. Ωστόσο, ο κατη­γο­ρού­με­νος δια­χει­ρί­στηκε χωρίς περαι­τέρω εντολές από την εγκα­λούσα το ανωτέρω ποσό, το οποίο την 5η Οκτω­βρίου 1999 είχε ήδη ανέλθει στο ποσό των 219.112,37 ¤, και όταν η εγκα­λούσα μετά από επα­νει­λημ­μέ­νες προ­φο­ρι­κές οχλή­σεις της, ζητούσε από τον κατη­γο­ρού­μενο να της το απο­δώ­σει, εκείνος αρχικώς εξέδωσε και της παρέ­δωσε μία επιταγή ύψους 82.000.000 δραχμών (ισόποσο του ποσού των 240.645,63 ευρώ) με ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής την 31η Δεκεμ­βρίου 2000, η οποία κάλυπτε το ως άνω ποσό με τους εκτι­μού­με­νους από τον ίδιο τον κατη­γο­ρού­μενο τόκους. Στη συνέ­χεια μη έχοντας τη δυνα­τό­τητα να την καλύψει, εξέδωσε και παρέ­δωσε στην εγκα­λούσα, σε αντι­κα­τά­σταση της προη­γού­με­νης επι­τα­γής, τρεις άλλες επι­τα­γές της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς ποσού 44.000 ευρώ με ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής την 30 Σεπτεμ­βρίου 2002 η πρώτη, ποσού 44.000 ευρώ με ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής την 30 Σεπτεμ­βρίου 2003 η δεύτερη και ποσού 88.000 ευρώ με ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής την 30 Σεπτεμ­βρίου 2004, ενώ υπο­σχέ­θηκε στην εγκα­λούσα προ­φο­ρικά ότι το υπό­λοιπο ποσό των 64.645,60 ¤ θα της το κατέ­βαλλε στα ενδιά­μεσα χρονικά δια­στή­ματα. Ακο­λού­θως και δη την 29η Σεπτεμ­βρίου 2003, ενώ η εγκα­λούσα είχε ήδη εισπρά­ξει το ποσό της πρώτης επι­τα­γής ύψους 44.000 ¤, και πριν αυτή εισπρά­ξει και τα υπό­λοιπα ποσά, της απέ­στειλε εξώδικη πρόσκληση-δήλωση με την οποία ουσια­στικά αρνή­θηκε να κατα­βά­λει το υπό­λοιπο οφει­λό­μενο από εκείνον χρη­μα­τικό ποσό, δηλώ­νο­ντάς της ότι δεν της το οφείλει. Όπως τονί­ζε­ται στο βού­λευμα, με τον τρόπο αυτό ο κατη­γο­ρού­με­νος ζημίωσε την περιου­σία της εγκαλούσας-εντολέως του κατά ποσό που ανέρ­χε­ται σε 196.645,63 ευρώ.

Τα ανωτέρω φέρο­νται να επι­βε­βαιώ­νουν στις ένορκες κατα­θέ­σεις τους 4 μάρ­τυ­ρες ενώ δια­πι­στώ­θηκε από τη διε­νερ­γη­θείσα γρα­φο­λο­γική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη, ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος, κατά το χρονικό διά­στημα των ετών 1999 έως και 2001 έθεσε υπο­γραφή κατ’ απο­μί­μηση της υπο­γρα­φής της εγκα­λού­σας σε αιτή­σεις εξα­γο­ράς μερι­δίων, καθώς επίσης χρη­σι­μο­ποί­ησε αιτή­σεις συμ­με­το­χής σε πρό­γραμμα αμοι­βαίων κεφα­λαίων και αιτή­σεις εξα­γο­ράς μερι­δίων, στις οποίες είχε επίσης τεθεί από άγνωστο πρόσωπο η υπο­γραφή της εγκα­λού­σας.

Φέρεται να χρη­σι­μο­ποί­ησε όλα τα ανωτέρω πλαστά έγγραφα, ώστε να προ­χω­ρή­σει χωρίς την έγκρισή της σε μετα­φο­ρές και τοπο­θε­τή­σεις των κεφα­λαίων της, εξα­σφα­λί­ζο­ντας για τον εαυτό του την προ­μή­θεια της έκαστης συναλ­λα­γής και βλά­πτο­ντας την περιου­σία της. Με τον παρα­πάνω τρόπο ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να απο­κό­μισε συνο­λικό όφελος ποσού 48.743,98 ευρώ, ενώ η περιου­σιακή ζημία που υπέστη εγκα­λούσα ανέρ­χε­ται στο συνο­λικό ποσό των 176.919,24 ευρώ.

Ο ίδιος δια­τεί­νε­ται ότι δεν υπήρξε καμία υπε­ξαί­ρεση και απίστία καθώς κατά τη νόμιμη δια­δι­κα­σία οι κατα­θέ­σεις χρη­μα­τι­κών ποσών σε χρη­μα­τι­στη­ρια­κές εται­ρείες γίνο­νται από τον επεν­δυτή με κατά­θεση σε τράπεζα και οι ανα­λή­ψεις – εξα­γο­ρές των αμοι­βαίων κεφα­λαίων πραγ­μα­το­ποιού­νται μόνον με δίγραμμη επιταγή, την οποία ο επεν­δυ­τής και μόνον δικαιού­ται να εισπρά­ξει από την πλη­ρώ­τρια τράπεζα. Το δικα­στικό συμ­βού­λιο έκρινε ότι οι ισχυ­ρι­σμοί του αυτοί δεν μειώ­νουν τις επαρ­κείς ενδεί­ξεις ενοχής σε βάρος του καθώς εαν δεν είχε προβεί σε υπε­ξαί­ρεση δεν θα είχε καμία υπο­χρέ­ωση να εκδώσει σε διαταγή της εγκα­λού­σας τις επί­πα­γες ούτε θα υπέ­γραφε προς αυτή άνευ ημε­ρο­μη­νίας υπη­ρε­σιακό σημεί­ωμα με το οποίο βεβαί­ωνε ότι μέχρι την 30η Μαρτίου 2000 τα χρήματα της εγκα­λού­σας που είχε επεν­δύ­σει σε αμοι­βαία κεφά­λαια δεν θα ήταν κάτω από 74.176.612 δρχ και ότι αυτό θα είναι το μίνι­μουμ που θα εισπρά­ξει, αλλά δε τυχόν πιε­στικό αίτημα δικό της για άμεση απόληψη των επεν­δύ­σεων της, μπο­ρούσε απλώς να την παρα­πέμ­ψει στη νόμιμη δια­δι­κα­σία εξα­γο­ράς των αμοι­βαίων και στον απαι­τού­μενο γι’ αυτήν χρόνο, καθώς οι επεν­δύ­σεις σε αμοι­βαία κεφά­λαια, συνι­στούν επέν­δυση και όχι παρα­κα­τά­θεση σε τράπεζα με δυνα­τό­τητα άμεσης ανά­λη­ψης.

Ο ίδιος, όπως εκθέτει το δικα­στικό συμ­βού­λιο, ενώ υπο­στη­ρί­ζει ότι ανα­γκά­στηκε να δώσει το υπη­ρε­σιακό αυτό σημεί­ωμα, ενόψει εκβια­σμού της εγκα­λού­σας για εμφά­νιση των μη δυνά­με­νων από αυτόν να καλυ­φθούν επι­τα­γών και κατα­χώ­ρη­σης του στον Τει­ρε­σία, για τις οποίες ισχυ­ρί­ζε­ται ότι την πρώτη εξ΄ αυτών εξέδωσε για παροχή πίστης στην εγκα­λούσα το Μάρτιο του 2009 για αγορά ακι­νή­του, το οποίο, όμως, η εγκα­λούσα είχε ήδη απο­κτή­σει κατά κυριό­τητα σε υπό­μνημα του ανα­σκεύ­ασε υιο­θε­τώ­ντας την άποψη ότι οι επι­τα­γές αυτές είχαν δοθεί ως εγγύηση για την απόδωσε της επέν­δυ­σης.