Ευχής έργον

H τελευ­ταία εβδο­μάδα των δια­κο­πών για πολλούς, αλλά για το πολι­τικό προ­σω­πικό, δεν υπάρχει άλλη ξεκού­ραση. Από χθες, κάθε κατερ­γά­ρης στον πάγκο του σε μια περίοδο ιδιαί­τερα φορ­τι­σμένη και «σκληρή» πολι­τικά εξαι­τίας της υπό­θε­σης των παρα­κο­λου­θή­σεων, με τα κόμματα να… ακο­νί­ζουν τα ξίφη τους, με το… θερ­μό­με­τρο να ανε­βαί­νει.  Ευχής έργον θα ήταν η όλη υπόθεση να φτάσει σε βάθος. Δεν μπορεί να γίνει δια­φο­ρε­τικά. Οτι­δή­ποτε λιγό­τερο θα αφήσει μία βαριά σκιά πάνω από την κυβέρ­νηση – αλλά και από τις κυβερ­νή­σεις των προη­γού­με­νων ετών, καθώς οι σχε­τι­κές δηλώ­σεις είναι πολλές, χωρίς κανείς να μπορεί να πει που τελειώ­νει το κυνήγι των δεκα­πέ­ντε λεπτών δημο­σιό­τη­τας και που ξεκινά ο κόσμος του Όργουελ. Ευχής έργον θα ήταν να μην εκτρα­πεί η όλη η δια­δι­κα­σία σε λαϊ­κι­σμούς, ρινγκ ή άγονες πολε­μι­κές των κομ­μά­των χωρίς αρχές. Θα είναι και μια δοκι­μα­σία για τη Βουλή τώρα που επα­νεκ­κι­νεί τις εργα­σίες της, αλλά και για το είδος και την ποιό­τητα του πολι­τι­κού λόγου. Αλίμονο αν η  έτσι κι αλλιώς  περί­πλοκη υπόθεση των παρα­κο­λου­θή­σεων απο­τε­λέ­σει σπιράλ περαι­τέρω εχθρο­πά­θειας και αντι­πο­λι­τι­κού κλί­μα­τος. Είναι εύθραυ­στες οι ισορ­ρο­πίες και απαι­τούν υψηλό πολι­τι­σμό που δεν θα μειώνει κι άλλο το κύρος του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού.