DW: Το θερμό φθινόπωρο του Τσίπρα

Ενόψει ενός θερμού φθι­νο­πώ­ρου ο έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως επι­τυ­χίες για να κερ­δί­σει και πάλι την εύνοια των ψηφο­φό­ρων, εκτιμά σήμερα ο γερ­μα­νι­κός τύπος.

«Η Ελλάδα ενώπιον νέων προ­κλή­σεων – ο Τσίπρας ελπίζει σε ελά­φρυνση του χρέους», είναι ο τίτλος εκτε­νούς άρθρου στην Stuttgarter Nachrichten που ανα­φέ­ρε­ται στην πολι­τική και οικο­νο­μική κατά­σταση στην Ελλάδα. Όπως σημειώ­νει ο αρθρο­γρά­φος, «ο έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας χρειά­ζε­ται γρή­γο­ρες επι­τυ­χίες για να κερ­δί­σει και πάλι την εύνοια των ψηφο­φό­ρων. Ωστόσο η Γερ­μα­νία αντι­στέ­κε­ται».

Σύμφωνα με την εφη­με­ρίδα, ο Αλ. Τσίπρας «βρί­σκε­ται ενώπιον ενός θερμού φθι­νο­πώ­ρου. Η κάθε τόσο εξαγ­γελ­θείσα οικο­νο­μική ανά­καμψη δεν έχει έρθει ακόμη. Οι πολίτες βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με νέα αύξηση της φορο­λο­γίας και μείωση των συντά­ξεων. Το Σεπτέμ­βριο ξεκι­νούν δύσκο­λες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την εκτα­μί­ευση νέων δόσεων. Στο πλαίσιο αυτό η Αθήνα πρέπει να εφαρ­μό­σει πολυά­ριθμα προ­α­παι­τού­μενα, κυρίως την αντι­δη­μο­φιλή μεταρ­ρύθ­μιση στην αγορά εργα­σίας η οποία συναντά σθε­να­ρές αντι­στά­σεις εντός του κυβερ­νώ­ντος ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας χρειά­ζε­ται επει­γό­ντως μια επι­τυ­χία για να χρυ­σώ­σει το χάπι. Το καλύ­τερο θα ήταν η χαλά­ρωση του προ­γράμ­μα­τος περι­κο­πών και μια ελά­φρυνση του χρέους, όπως το ζητά άλλωστε από την ημέρα που ανέλαβε στις αρχές του 2015. Τα ενδε­χό­μενα που συζη­τού­νται είναι η παρά­ταση της ωρί­μαν­σης των δανείων, χαμη­λό­τερα επι­τό­κια και μεγα­λύ­τε­ροι περί­ο­δοι χάριτος. Κυρίως η Γερ­μα­νία όμως αντι­στέ­κε­ται μέχρι στιγμής. Το θέμα δεν είναι δημο­φι­λές στις τάξεις των κομ­μά­των της Χρι­στια­νι­κής Ένωσης».

Όπως εκτιμά ο αρθρο­γρά­φος της Stuttgarter Nachrichten, για ενδε­χό­μενη «ελά­φρυνση του χρέους και χαλά­ρωση των δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων για την Ελλάδα, η καγκε­λά­ριος Άγκελα Μέρκελ δεν προ­τί­θε­ται να συζη­τή­σει πριν τις ομο­σπον­δια­κές εκλογές του 2017. Για τον Τσίπρα όμως αυτό ενδε­χο­μέ­νως να ήταν αργά. Στις δημο­σκο­πή­σεις ο ΣΥΡΙΖΑ βρί­σκε­ται ήδη 8-10 μονάδες πίσω από την συντη­ρη­τική αντι­πο­λί­τευση. Γι΄ αυτό ο Τσίπρας πιέζει το Βερο­λίνο. Την περα­σμένη εβδο­μάδα επα­νέ­φερε από το Κομμένο (…) την απαί­τηση για επα­νορ­θώ­σεις», τις οποίες η εφη­με­ρίδα εντάσ­σει σε ένα ευρύ­τερο πλαίσιο πιέσεων που φέρεται να προ­σπα­θεί να ασκήσει ο Αλ. Τσίπρας στη Γερ­μα­νία.

Γιατί επα­να­φέ­ρει ο Τσίπρας μιας απο­τυ­χη­μένη συνταγή;

«O έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας χρειά­ζε­ται γρή­γο­ρες επι­τυ­χίες για να κερ­δί­σει και πάλι την εύνοια των ψηφο­φό­ρων».

Στα συμ­φρα­ζό­μενα αυτά η εφη­με­ρίδα ανα­φέ­ρε­ται και στην σύνοδο των μεσο­γεια­κών χωρών που έχει συγκα­λέ­σει ο Αλέξης Τσίπρας για τις 9 Σεπτεμ­βρίου, σχο­λιά­ζο­ντας ότι «(…) και διπλω­μα­τικά ο Τσίπρας ασκεί πιέσεις (…)» και πως η πρω­το­βου­λία αυτή θυμίζει την προ­σπά­θεια του Τσίπρα την άνοιξη του 2015 να συγκρο­τή­σει μια συμ­μα­χία των νότων χωρών κατά του ευρω­παϊ­κού Βορρά. «Το σχέδιο απέτυχε όμως τότε, διότι οι πρω­θυ­πουρ­γοί των υπο­λοί­πων μεσο­γεια­κών χωρών δεν ήθελαν να τους εκμε­ταλ­λευ­τεί ο Τσίπρας για να πετύχει τους στόχους του. Και ο Φραν­σουά Ολάντ τήρησε απο­στά­σεις, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τις γερ­μα­νο­γαλ­λι­κές σχέσεις. Ο Τσίπρας αντε­λή­φθη ότι η πορεία σύγκρου­σης με τη Γερ­μα­νία είχε απλώς ως απο­τέ­λε­σμα να σκλη­ραί­νουν ακόμη περισ­σό­τερα τα μέτωπα και τελικώς εγκα­τέ­λειψε τα σχέδιά του και παρα­δό­θηκε έναντι των δανει­στών. Το ότι επα­να­φέ­ρει τώρα την απο­τυ­χη­μένη εκείνη στρα­τη­γική οφεί­λε­ται πρω­τί­στως σε εσω­πο­λι­τι­κούς λόγους: με την εκστρα­τεία για την κατα­βολή των επα­νορ­θώ­σεων ο Τσίπρας προ­σπα­θεί να κερ­δί­σει την εύνοια της αντι­γερ­μα­νι­κής πτέ­ρυ­γας του κόμ­μα­τός του που έχει μεγάλη επιρροή αλλά και το αρι­στερό φάσμα των ελλήνων ψηφο­φό­ρων. Και αυτό παρότι γνω­ρί­ζει ότι το Βερο­λίνο δεν συζητά καν το θέμα».

Και η εφη­με­ρίδα κατα­λή­γει: «Ως οικο­δε­σπό­της της συνόδου των χωρών της νότιας Ευρώπη ο Τσίπρας ελπίζει να ενι­σχύ­σει στην ελλη­νική κοινή γνώμη το προφίλ του ηγέτη και να βελ­τιώ­σει τα ποσοστά της δημο­τι­κό­τη­τάς του, παρότι η συνά­ντηση θα απο­φέ­ρει πιθα­νό­τατα ελά­χι­στα. Διότι οι σημα­ντι­κό­τε­ρες απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται στο Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο. Και δη σπανίως κατά της Μέρκελ, αλλά αντι­θέ­τως τις περισ­σό­τε­ρες φορές σε συμ­φω­νία μαζί της».

Θα γίνει η Ιταλία «νέα Ελλάδα»;

Ολάντ και Μέρκελ δεν έχουν την ευχέ­ρεια να ζητή­σουν από την Ιταλία πει­θαρ­χία

Στην ιδιαί­τερα δύσκολη οικο­νο­μική συγκυ­ρία στην Ιταλία ανα­φέ­ρε­ται σήμερα η αυστριακή Die Presse, σχο­λιά­ζο­ντας ότι η Ρώμη «θα κατα­φέ­ρει να απο­τρέ­ψει μια νέα, αυτή τη φορά πραγ­μα­τικά βαριά ευρω­κρίση, μόνον εάν -με τη σιωπηρή ανοχή Γερ­μα­νίας και Γαλλίας- παρα­βιά­σει μια σειρά ευρω­παϊ­κών κανόνων, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της πρό­σφα­της οδηγίας για τις τρά­πε­ζες. Το πλαίσιο είναι γνωστό: μια άλυτη τρα­πε­ζική κρίση, οικο­νο­μική στα­σι­μό­τητα, αυξα­νό­μενη ανεργία και ένα χρέος που με 135% είναι το δεύτερο μεγα­λύ­τερο μετά της Ελλάδας. Η λύση που προ­κρί­νουν οι Ιταλοί: περισ­σό­τερα χρέη, διάσωση τρα­πε­ζών με κρατική παρέμ­βαση, εν ολίγοις μια ‘ρετρό πολι­τική δια­χεί­ριση κρίσεων’. Θυμίζει το μοντέλο Ελλάδα. Μόνον που εν προ­κει­μένω δεν πρό­κει­ται για μια σχετικά μικρή χώρα, αλλά για την τρίτη μεγα­λύ­τερη οικο­νο­μία της ευρω­ζώ­νης, δηλαδή ένα τερά­στιο πρό­βλημα».

Όπως σημειώ­νει η εφη­με­ρίδα, «γνω­ρί­ζουμε ότι η λύση είναι δύσκολη. Το μέγα λάθος συντε­λέ­στηκε ήδη πριν από πολλά χρόνια, όταν η ευρω­ζώνη συγκρο­τή­θηκε ως πολι­τικό και όχι ως οικο­νο­μικό εγχεί­ρημα. Γι΄ αυτό και εντά­χθη­καν στην ακα­τάλ­ληλη για τις ίδιες ευρω­ζώνη, χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, οι οποίες χρειά­στηκε να επι­στρα­τεύ­σουν -εν γνώσει των υπο­λοί­πων Ευρωπαίων- λογι­στικά τεχνά­σματα για να εκπλη­ρώ­σουν τα κρι­τή­ρια. Τώρα όμως είναι εντός, έχοντας απω­λέ­σει την ευχέ­ρεια κινή­σεων που παρέχει το κλασ­σικό εργα­λείο ενί­σχυ­σης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας: η υπο­τί­μηση του νομί­σμα­τος. Ολάντ και Μέρκελ δεν έχουν την ευχέ­ρεια να ζητή­σουν από την Ιταλία πει­θαρ­χία. Αμφό­τε­ροι βρί­σκο­νται ενώπιον σημα­ντι­κών εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σεων και δεν χρειά­ζο­νται μέχρι τότε μια νέα ευρω­κρίση. Εντού­τοις, μια νομι­σμα­τική ένωση που σε κάθε ευκαι­ρία παρα­βιά­ζει τους κανόνες της, είναι κατα­δι­κα­σμένη να απο­τύ­χει. Εάν δεν το αντι­λη­φθούν αυτό σύντομα και οι πολι­τι­κοί, τότε θα απο­τύ­χει όντως».

www.dw.com