Παυλόπουλος: Δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο

Όπως ανα­φέ­ρει ο κ. Παυ­λό­που­λος «το πα­ρά­δειγ­μα των Ηρω­ϊ­κών Προ­γό­νων μας Αγω­νι­στών της Εθνε­γερ­σί­ας του 1821 πρέ­πει ν’ απο­τε­λεί, για κάθε Έλ­λη­να, δεί­κτη πο­ρεί­ας ως προς την επι­τέ­λε­ση του δικού μας Εθνι­κού Χρέ­ους» και εκ­φρά­ζει την βε­βαιό­τη­τά του ότι «θα αι­ρό­μα­στε πά­ντο­τε στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων, ώστε ενω­μέ­νοι στα με­γά­λα και ση­μα­ντι­κά να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε απο­τε­λε­σμα­τι­κώς τα Εθνι­κά μας Θέ­μα­τα και τα Εθνι­κά μας Δί­καια, δη­λα­δή, σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση, να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε ατα­λά­ντευ­τοι, την Πα­τρί­δα, τον Λαό μας και το Έθνος μας».

Υπεν­θυ­μί­ζει, επί­σης, ότι η Εθνι­κή Επέ­τειος της 25ης Μαρ­τί­ου ση­μα­το­δο­τεί, δια­χρο­νι­κώς, την κα­θο­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο της σύγ­χρο­νης Ιστο­ρί­ας μας, την «Ανά­στα­ση» του Γέ­νους μας, η οποία οδή­γη­σε στην εγκα­θί­δρυ­ση του Νε­ώ­τε­ρου κυ­ρί­αρ­χου Ελ­λη­νι­κού Κρά­τους και επι­ση­μαί­νει ότι απο­τε­λεί πηγή Εθνι­κών Δι­δαγ­μά­των και Έμπνευ­σης, μέσα στην ση­με­ρι­νή κρί­σι­μη συ­γκυ­ρία.

Πα­ράλ­λη­λα, υπο­γραμ­μί­ζει ότι «το απα­ρά­μιλ­λο πα­ρά­δειγ­μα των προ­γό­νων μας Αγω­νι­στών του 1821 πρέ­πει να μας εμπνέ­ει και να μας κα­θο­δη­γεί στο δι­η­νε­κές» και επι­ση­μαί­νει ότι «εμείς, οι Έλ­λη­νες, οφεί­λου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με ένα αρ­ρα­γές μέ­τω­πο συ­νευ­θύ­νης και συ­ντο­νι­σμού των ενερ­γειών μας για την προ­α­γω­γή των συμ­φε­ρό­ντων της Πα­τρί­δας». Μά­λι­στα, ση­μειώ­νει ότι αυτή η σύ­μπλευ­ση κα­θί­στα­ται επι­τα­κτι­κή ιδίως κατά την τρέ­χου­σα κρί­σι­μη συ­γκυ­ρία, στην οποία προ­βάλ­λουν κο­ρυ­φαί­ες προ­κλή­σεις, που η έκ­βα­σή τους θα κα­θο­ρί­σει μα­κρο­πρό­θε­σμα το μέλ­λον της Ελ­λά­δας, όπως και εκεί­νο της με­γά­λης Ευ­ρω­παϊ­κής Οι­κο­γέ­νειας, στην οποία αμε­τά­κλη­τα ανή­κει η Χώρα μας, δη­λα­δή στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και στον σκλη­ρό πυ­ρή­να της, την Ευ­ρω­ζώ­νη.

Όπως ανα­φέ­ρει, «η Ελ­λά­δα απο­τε­λεί πλέον στα­θε­ρή και αξιό­πι­στη, στον υπέρ­τα­το βαθμό, δύ­να­μη Ει­ρή­νης και Ασφά­λειας στα Βαλ­κά­νια και στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Νο­τιο­α­να­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου, που σέ­βε­ται εμπρά­κτως και απο­λύ­τως το Ευ­ρω­παϊ­κό και το Διε­θνές Δί­καιο στο σύ­νο­λό του» και προ­σθέ­τει ότι «έτσι, επι­διώ­κει την φιλία και την συ­νερ­γα­σία με όλους της τους γεί­το­νες, ενώ πα­ράλ­λη­λα φι­λο­δο­ξεί, ως ανα­πό­σπα­στο μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και του σκλη­ρού πυ­ρή­να της, της Ευ­ρω­ζώ­νης, να συμ­με­τά­σχει ενερ­γά στην οι­κο­δό­μη­ση μιας ομο­σπον­δια­κού τύπου Ευ­ρώ­πης, υπό όρους Αντι­προ­σω­πευ­τι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας και σε­βα­σμού του Κρά­τους Δι­καί­ου, και κατ’ εξο­χήν, του Κοι­νω­νι­κού Κρά­τους Δι­καί­ου» πρό­σθε­σε.

Στο πλαί­σιο αυτό υπεν­θυ­μί­ζει ότι οι βα­σι­κές αυτές αρχές, που διέ­πουν με στα­θε­ρό­τη­τα και συ­νέ­πεια την διε­θνή συ­μπε­ρι­φο­ρά της Χώρας μας ένα­ντι πά­ντων, εξει­δι­κεύ­ο­νται ως εξής στις επι­μέ­ρους σχέ­σεις μας με τις γει­το­νι­κές μας χώρες, γε­γο­νός το οποίο προσ­διο­ρί­ζει επα­κρι­βώς και τις πά­γιες θέ­σεις μας ως προς τα κυ­ριό­τε­ρα Εθνι­κά μας Θέ­μα­τα και, άρα, τα Εθνι­κά μας Δί­καια:

«Ως προς το Κυ­πρια­κό -και με την αυ­το­νό­η­τη βε­βαί­ως διευ­κρί­νι­ση ότι απο­τε­λεί διε­θνές και, κυ­ρί­ως, ευ­ρω­παϊ­κό ζή­τη­μα- επι­διώ­κου­με, το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τό, την δί­καιη και βιώ­σι­μη λύση του. Όμως η Κυ­πρια­κή Δη­μο­κρα­τία, ως πλή­ρες μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, δεν είναι νοητή με πε­ριο­ρι­σμέ­νη κυ­ριαρ­χία, την οποία συ­νε­πά­γο­νται στρα­τεύ­μα­τα κα­το­χής και ανα­χρο­νι­στι­κές εγ­γυ­ή­σεις τρί­των. Τούτο είναι αντί­θε­το προς κάθε έν­νοια Διε­θνούς και Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου.

Ως προς τις Eλλη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, επι­διώ­κου­με σχέ­σεις φι­λί­ας και καλής γει­το­νί­ας και ευ­νο­ού­με την ευ­ρω­παϊ­κή προ­ο­πτι­κή της Τουρ­κί­ας. Αυτό, όμως, προ­ϋ­πο­θέ­τει εκ μέ­ρους της Τουρ­κί­ας ει­λι­κρι­νή σε­βα­σμό του Διε­θνούς και του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου, καθώς και του Ευ­ρω­παϊ­κού Κε­κτη­μέ­νου, ανα­πό­σπα­στο μέρος του οποί­ου είναι και το πρό­γραμ­μα «NATURA 2000». Αρα και οι δια­τά­ξεις της Συν­θή­κης της Λω­ζά­νης και της Συν­θή­κης των Πα­ρι­σί­ων του 1947-οι οποί­ες είναι απο­λύ­τως σα­φείς και πλή­ρεις και δεν αφή­νουν κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο για γκρί­ζες ζώνες-πρέ­πει να γί­νο­νται πλή­ρως σε­βα­στές απ’ όλους. Πολλώ μάλ­λον όταν η αμ­φι­σβή­τη­σή τους οδη­γεί σε αμ­φι­σβή­τη­ση των συ­νό­ρων όχι μόνο της Ελ­λά­δας αλλά και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Επι­πλέ­ον, ιδίως ως προς την Απο­κλει­στι­κή Οι­κο­νο­μι­κή Ζώνη, η Τουρ­κία οφεί­λει να σέ­βε­ται το Δί­καιο της Θά­λασ­σας, οι δια­τά­ξεις του οποί­ου την δε­σμεύ­ουν και με την μορφή γε­νι­κώς πα­ρα­δε­δεγ­μέ­νων κα­νό­νων του Διε­θνούς Δι­καί­ου.

Ως προς την Δη­μο­κρα­τία της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας, ευ­νο­ού­με την ευ­ρω­παϊ­κή της προ­ο­πτι­κή. Όμως η προ­ο­πτι­κή αυτή προ­ϋ­πο­θέ­τει, εκ μέ­ρους της, τον πλήρη και ει­λι­κρι­νή σε­βα­σμό του συ­νό­λου του Ευ­ρω­παϊ­κού Κε­κτη­μέ­νου, άρα του συ­νό­λου του Διε­θνούς Δι­καί­ου, κατ’ εξο­χήν δε της Συν­θή­κης των Πρε­σπών. Η οποία πρέ­πει να ερ­μη­νεύ­ε­ται και να εφαρ­μό­ζε­ται, κατά το γράμ­μα της και το πνεύ­μα της, με τρόπο που δεν αφή­νει ούτε ίχνος αλυ­τρω­τι­σμού. Κατά συ­νέ­πεια, οια­δή­πο­τε αντί­θε­τη τα­κτι­κή θα εμπο­δί­ζει, αυ­το­νο­ή­τως, την ευ­ρω­παϊ­κή εντα­ξια­κή πρό­ο­δο της Δη­μο­κρα­τί­ας της Βό­ρειας Μα­κε­δο­νί­ας.

Ως προς την γεί­το­να Αλ­βα­νία, δεν εί­μα­στε αντί­θε­τοι στην ευ­ρω­παϊ­κή της προ­ο­πτι­κή. Πλην όμως αυτό έχει ως αυ­το­νό­η­τη προ­ϋ­πό­θε­ση τον πλήρη και ει­λι­κρι­νή σε­βα­σμό του Διε­θνούς και του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου, άρα τον σε­βα­σμό του Κρά­τους Δι­καί­ου και όλων των Θε­με­λιω­δών Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που. Επο­μέ­νως, συ­μπε­ρι­φο­ρές όπως αυτές ένα­ντι της Εθνι­κής Ελ­λη­νι­κής Μειο­νό­τη­τας, οι οποί­ες υπο­τι­μούν βά­ναυ­σα την αξία της Αν­θρώ­πι­νης Ζωής ή προ­σβάλ­λουν απρο­κα­λύ­πτως Θε­με­λιώ­δη Δι­καιώ­μα­τα, π.χ. το Δι­καί­ω­μα στην Ιδιο­κτη­σία, συ­νι­στούν ανυ­πέρ­βλη­το εμπό­διο για την απρό­σκο­πτη ευ­ρω­παϊ­κή πο­ρεία της Αλ­βα­νί­ας. Όπως αντί­στοι­χο εμπό­διο συ­νι­στά η κάθε μορ­φής διεκ­δί­κη­ση εντε­λώς ανυ­πό­στα­των δήθεν «δι­καιω­μά­των» των Αλ­βα­νών τσά­μη­δων, αδί­στα­κτων συ­νερ­γα­τών των ναζί όπως έχει απο­δει­χθεί ιστο­ρι­κώς».