Η καταδικασμένη σε ισόβια εγγονή της ζητεί να ασκηθεί έφεση για το φόνο της Ουρ. Γερολύμου

Ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, προ­σέ­φυ­γε χθες, με αί­τη­σή της η 29χρονη Αι­κα­τε­ρί­νη Βι­δά­λη, που έχει κα­τα­δι­κα­στεί σε ισό­βια κά­θειρ­ξη και κά­θειρ­ξη 10 ετών, για αν­θρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σε­ως σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση και για λη­στεία της 69χρο­νης για­γιάς της Ου­ρα­νί­ας Γε­ρο­λύ­μου του Ευαγ­γέ­λου.

Η 29χρονη, αι­τή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να στον Ει­σαγ­γε­λέα, δια του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου της κ. Φώτη Ρω­μαί­ου, να ασκή­σει, έφεση κατά του τμή­μα­τος τής από 8 Φε­βρουα­ρί­ου 2016 από­φα­σης του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Κω, που αθώ­ω­σε τον 26χρονο συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο ετε­ρο­θα­λή αδελ­φό της Κυ­ριά­κο Μαρ­κό­που­λο, για τον φόνο, ώστε να κα­τα­στεί εφι­κτή η συ­νο­λι­κή επα­νε­ξέ­τα­ση της υπό­θε­σής της ενώ­πιον του Μι­κτού Ορ­κω­τού Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου!

Θυ­μί­ζου­με ότι το λαϊκό δι­κα­στή­ριο έχει κρί­νει τον αδελ­φό της ένοχο οπλο­κα­το­χής και του επέ­βα­λε ποινή φυ­λά­κι­σης 6 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 600 ευρώ, με τριε­τή ανα­στο­λή.

Ση­μειώ­νε­ται ότι η από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου ήταν αντί­θε­τη από την πρό­τα­ση του Ει­σαγ­γε­λέα της έδρας ο οποί­ος είχε ει­ση­γη­θεί την απαλ­λα­γή της 29χρο­νης, διότι τα στοι­χεία σε βάρος της δεν ήταν επαρ­κή και την ενοχή για την δο­λο­φο­νία και τη λη­στεία του 26χρο­νου αδελ­φού της.

Η εγ­γο­νή της 69χρο­νης, που φέ­ρε­ται να αντι­με­τω­πί­ζει ψυ­χο­λο­γι­κά προ­βλή­μα­τα και να έχει λάβει φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή στο πα­ρελ­θόν, τε­λού­σε, υπό την επί­βλε­ψη και την φρο­ντί­δα του θύ­μα­τος. Φέ­ρε­ται να ήταν συ­γκε­κρι­μέ­να εκεί­νη, που συ­νέ­δρα­με με την μικρή της σύ­ντα­ξη στα έξοδα της δια­βί­ω­σής της.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι  πήγε να ανοί­ξει την πόρτα της οι­κί­ας της για­γιάς της περί ώραν 08.30 της 3ης Νο­εμ­βρί­ου 2014, είδε ότι ήταν κλει­στή και στην πο­ρεία δια­πί­στω­σε ότι τα πα­ρά­θυ­ρα της κου­ζί­νας και του μπά­νιου ήταν ανοι­κτά. Δια­πί­στω­σε, πα­ρα­πέ­ρα, όπως είπε, ότι η ντου­λά­πα της κα­τοι­κί­ας ήταν ανοι­κτή και ότι κά­ποιος είχε ψάξει το σπίτι, ενώ έλει­πε και η τη­λε­ό­ρα­ση.

Βρήκε την για­γιά της στο υπνο­δω­μά­τιο ξα­πλω­μέ­νη ανά­σκε­λα και ακί­νη­τη. Ήταν σκε­πα­σμέ­νη με μια κου­βέρ­τα και στο πρό­σω­πό της υπήρ­χε ένα μα­ξι­λά­ρι. Τότε, όπως είπε, ει­δο­ποί­η­σε την αστυ­νο­μία.

Την προη­γού­με­νη μέρα και ώρα 21.00, όπως είπε, την είχε επι­σκε­φθεί ο αδελ­φός της με τη σύ­ντρο­φό του, έναν φίλο τους και κά­θι­σαν στην οικία της και έπαι­ξαν μπι­ρί­μπα. Ο αδελ­φός της ανα­χώ­ρη­σε και επέ­στρε­ψε περί ώραν 02.00 τα ξη­με­ρώ­μα­τα με τη σύ­ντρο­φό του.

Είπε, ότι ο αδελ­φός της δεν επι­σκε­πτό­ταν την για­γιά της και υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν είχαν καλές σχέ­σεις, διότι τον είχε υπο­ψια­στεί μαζί με τον θείο του, ότι ήταν ο δρά­στης προη­γού­με­νης κλο­πής ενός φο­ρη­τού υπο­λο­γι­στή και μιας τη­λε­ό­ρα­σης.

Επε­σή­μα­νε ότι η κα­τη­γο­ρία σε βάρος της έχει στη­ρι­χτεί απο­κλει­στι­κά στην κα­τά­θε­ση του αδερ­φού της, του οποί­ου μο­να­δι­κή σκο­πι­μό­τη­τα είναι να με­τα­κυ­λή­σει σε εκεί­νη την ευ­θύ­νη για τον τρα­γι­κό θά­να­το της για­γιάς τους. Είπε μά­λι­στα ότι ο αδελ­φός της, κατά τη στιγ­μή της προ­σα­γω­γής του, είχε ομο­λο­γή­σει την πράξη του και σύμ­φω­να με την ένορ­κη κα­τά­θε­ση αστυ­νο­μι­κού είχε πα­ρα­δε­χθεί την ενοχή του, λέ­γο­ντας «εγώ το έκανα».

Ο αδελ­φός της από την άλλη επέ­μει­νε στους ισχυ­ρι­σμούς του, ότι δη­λα­δή, ήταν η αδελ­φή του που σκό­τω­σε την 69χρονη για­γιά τους, πε­ριο­ρί­ζο­ντας τον δικό του ρόλο στην πώ­λη­ση της τη­λε­ό­ρα­σης, από το δια­μέ­ρι­σμα της για­γιάς του, σε φίλο του. Υπο­στή­ρι­ξε ακόμη ότι του εκ­μυ­στη­ρεύ­τη­κε ότι είχε ανοί­ξει το πα­ρά­θυ­ρο με σί­δε­ρο και ότι όταν μπήκε στο σπίτι, η για­γιά τους ξύ­πνη­σε και πήγε να ανοί­ξει το φώς. Τότε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, η αδελ­φή του, του δι­η­γή­θη­κε ότι την έσπρω­ξε και έπεσε και χτύ­πη­σε στο κά­γκε­λο του κρε­βα­τιού μέ­νο­ντας λι­πό­θυ­μη. Μά­λι­στα του ζή­τη­σε, όπως είπε, να μπεί στο σπίτι και να πάρει το τη­λε­κο­ντρόλ της τη­λε­ό­ρα­σης, πράγ­μα, που όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, αρ­νή­θη­κε να κάνει. Τότε κα­νό­νι­σε να πάει στην οικία ο φίλος του για να φορ­τώ­σει την τη­λε­ό­ρα­ση και εν συ­νε­χεία την πώ­λη­σε ένα­ντι 150 ευρώ.

Ση­μειώ­νε­ται μά­λι­στα ότι ο 26χρο­νος, πι­θα­νο­λό­γη­σε στην απο­λο­γία του ότι η αδελ­φή του είχε συ­νερ­γό στο έγκλη­μα, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι το έκανε προ­φα­νώς με άτομο με το οποίο συν­δε­ό­ταν συ­ναι­σθη­μα­τι­κά!

Η Βι­δά­λη επι­ση­μαί­νει με­τα­ξύ άλλων στην αί­τη­σή της ενώ­πιον του κ. Ει­σαγ­γε­λέα και τα εξής:

-Στην από 5-3-2015 έκ­θε­ση ερ­γα­στη­ρια­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης του τμή­μα­τος ανά­λυ­σης βιο­λο­γι­κών υλι­κών του Υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών ανα­φέ­ρε­ται ότι βρέ­θη­κε γε­νε­τι­κό υλικό του αδερ­φού της πάνω στη μα­ξι­λα­ρο­θή­κη που βρέ­θη­κε στο πτώμα της για­γιάς τους.

– Στην από 4-11-2014 έκ­θε­ση ένορ­κης εξέ­τα­σης μάρ­τυ­ρα, η Σ. Κ. κα­τέ­θε­σε ότι ο αδερ­φός της μία ημέρα πριν το θά­να­το της για­γιάς της δια­πραγ­μα­τευό­ταν την πώ­λη­ση μίας τη­λε­ό­ρα­σης.

– Στην από 5-11-2014 έκ­θε­ση εξέ­τα­σης κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ο αδερ­φός μου τη­ςδή­λω­σε (με­τα­ξύ άλλων): «Ήξερα ότι εγώ δεν είχα μπει μέσα στο σπίτι της για­γιάς μου και δεν ήμουν αγ­χω­μέ­νος» και «Θέλω να ξα­να­πώ ότι εγώ δεν μπήκα στο σπίτι της για­γιάς μου την οποία είχα να δω μιά­μι­ση εβδο­μά­δα». Ωστό­σο βρέ­θη­καν απο­τυ­πώ­μα­τά του στο σπίτι της για­γιάς και συ­γκε­κρι­μέ­να στη μα­ξι­λα­ρο­θή­κη με την οποία ήταν κα­λυμ­μέ­νο το πτώμα της.

– Στην από 5-11-2014 συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή έκ­θε­ση εξέ­τα­σης κα­τη­γο­ρου­μέ­νου του αδερ­φού της ανα­φέ­ρει: [απα­ντώ­ντας στην ερώ­τη­ση: γιατί ισχυ­ρί­στη­κες αρ­χι­κά μόνος σου ότι εσύ “έφα­γες” τη για­γιά σου και μετά ανα­κά­λε­σες;] «Αρ­χι­κά τα πήρα πάνω μου για να σώσω την αδελ­φή μου αλλά μετά ανα­κά­λε­σα αφού το σκέ­φτη­κα μετά από συ­νο­μι­λία με τους αστυ­νο­μι­κούς αλλά δια­πί­στω­σα ότι με «έφτυ­σε» η αδελ­φή μου».

– Στην από 6-11-2014 ένορ­κη εξέ­τα­ση μάρ­τυ­ρος, ο αστυ­νο­μι­κός της Υ.Α. Ρόδου, κα­τέ­θε­σε ότι «σχε­τι­κά με αυτόν (τον αδερ­φό μου) ήθελα να προ­σθέ­σω ότι ο ως άνω, την πρώτη στιγ­μή της προ­σα­γω­γής του, αυ­θόρ­μη­τα, πα­ρα­δέ­χθη­κε την ενοχή του λέ­γο­ντας “εγώ το έκανα” και ακο­λού­θως ήταν σε σύγ­χυ­ση, λέ­γο­ντας ότι η κο­πέ­λα του, δε θα ήθελε μετά από αυτό να το ξα­να­δεί».

– Στην από 5-11-2014 έκ­θε­ση ένορ­κης εξέ­τα­σης κα­τη­γο­ρου­μέ­νου (για την πράξη της κλε­πτα­πο­δο­χής) δή­λω­σε (με­τα­ξύ άλλων) ότι δια­πραγ­μα­τευό­ταν με τον αδερ­φό της και κρυφά από εκεί­νη την αγορά μίας τη­λε­ό­ρα­σης, και ότι ο αδερ­φός της του είχε δη­λώ­σει επί λέξη «άσε τα χω κάνει σκατά Πα­να­γιώ­τη».

Η Βι­δά­λη το­νί­ζει ότι η πρω­τό­δι­κα κα­τα­δι­κα­στι­κή για εκεί­νη και αθω­ω­τι­κή για τον αδερ­φό της από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου εκτί­μη­σε εσφαλ­μέ­να τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά και τα απο­δει­κτι­κά στοι­χεία της υπό­θε­σής, παρά την αντί­θε­τη ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση.

Η αθώ­ω­ση του αδερ­φού της έχει ως απο­τέ­λε­σμα το κατ’ έφεση δι­κά­ζον Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου να μην έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να δι­κά­σει την όλη υπό­θε­ση και σε πε­ρί­πτω­ση που δια­πι­στώ­σει την αθω­ό­τη­τά της, θα βρε­θεί στη δυ­σμε­νή θέση να πρέ­πει να την αθω­ώ­σει, απαλ­λάσ­σο­ντας όμως κατ’ αυτό τον τρόπο όλους τους υπαι­τί­ους μίας ει­δε­χθούς αν­θρω­πο­κτο­νί­ας και δί­δο­ντας την εντύ­πω­ση της ατι­μω­ρη­σί­ας στην κοινή γνώμη.

ΜΗ­ΝΥ­ΣΗ ΤΗΣ ΜΗ­ΤΕ­ΡΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑ

ΤΟΥ ΑΔΕΛ­ΦΟΥ ΤΗΣ

Στο με­τα­ξύ η μη­τέ­ρα της Βι­δά­λη, εστρά­φη με μή­νυ­ση κατά του αδελ­φού της, ζη­τώ­ντας την άσκη­ση διώ­ξε­ων σε βάρος του για απει­λή, εκ­βί­α­ση και ψευ­δορ­κία!

Ισχυ­ρί­ζε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι τρείς μέρες πριν την δίκη την εξύ­βρι­σε και της ζή­τη­σε να εγκα­τα­λεί­ψει την οικία της απει­λώ­ντας ότι θα έκλει­νε ισό­βια στη φυ­λα­κή την κόρη της, αλλά και την ίδια της τη ζωή. Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι της έκοψε το ρεύμα στην οικία της και εκ­φρά­ζει φό­βους κατά της ζωής της.