Ιάκωβος Κολαΐνης: Η Ρόδος δεν χρειάζεται απλώς περισσότερη ανάπτυξη, αλλά καλύτερη και ποιοτικότερη ανάπτυξη

• Ο συ­ντο­νι­στής του Τομέα Ανά­πτυ­ξης & Οι­κο­νο­μί­ας της «Ανοι­χτής Ατζέ­ντας» με επι­κε­φα­λής τον Κώστα Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, μιλά για το μο­ντέ­λο ανά­πτυ­ξης που χρειά­ζε­ται η Ρόδος, την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, τις υπο­δο­μές, τον χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό και την ανά­γκη για μια νέα κουλ­τού­ρα συ­νερ­γα­σί­ας στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση

Με μακρά εμπει­ρία στη δη­μό­σια διοί­κη­ση και βαθιά γνώση των ανα­πτυ­ξια­κών ζη­τη­μά­των της Δω­δε­κα­νή­σου, ο Ιά­κω­βος Κο­λα­ΐ­νης κα­τα­θέ­τει στη συ­νέ­ντευ­ξή του μια σαφή άποψη για τη Ρόδο του αύριο. Ως συ­ντο­νι­στής του Τομέα Ανά­πτυ­ξης & Οι­κο­νο­μί­ας της «Ανοι­χτής Ατζέ­ντας», θέτει στο επί­κε­ντρο όχι την άκρι­τη αύ­ξη­ση των αριθ­μών, αλλά την ποιό­τη­τα της ανά­πτυ­ξης και την πραγ­μα­τι­κή αξία που αυτή δη­μιουρ­γεί για τον τόπο και τους αν­θρώ­πους του. Από την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη και τη σύν­δε­σή της με την πρω­το­γε­νή πα­ρα­γω­γή έως το ζή­τη­μα του αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού, ο κ. Κο­λα­ΐ­νης πε­ρι­γρά­φει μια οι­κο­νο­μία που θα πρέ­πει να γίνει πε­ρισ­σό­τε­ρο πα­ρα­γω­γι­κή, εξω­στρε­φής και αν­θε­κτι­κή.

Πα­ράλ­λη­λα, ανα­δει­κνύ­ει τις πιέ­σεις που δέ­χε­ται το νησί από την υπερ­φόρ­τω­ση των υπο­δο­μών, την κλι­μα­τι­κή κρίση και την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή υπο­βάθ­μι­ση, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η πρό­λη­ψη και ο σχε­δια­σμός δεν μπο­ρούν πλέον να απο­τε­λούν ζη­τού­με­να της επό­με­νης ημέ­ρας. Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση δίνει στην εφαρ­μο­γή του νέου χω­ρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού, στη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα των επι­μέ­ρους πε­ριο­χών και στην ανά­γκη οι επεν­δύ­σεις να συμ­βα­δί­ζουν με τις δυ­να­τό­τη­τες των υπο­δο­μών. Νερό, απο­χέ­τευ­ση, απορ­ρίμ­μα­τα, οδικό δί­κτυο, κυ­κλο­φο­ρια­κό και προ­στα­σία του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, όπως επι­ση­μαί­νει, δεν είναι απλώς ζη­τή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, αλλά πα­ρά­γο­ντες που κα­θο­ρί­ζουν το ίδιο το μέλ­λον του του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού.

Με την εμπει­ρία 36 ετών στη δη­μό­σια διοί­κη­ση, ο Ιά­κω­βος Κο­λα­ΐ­νης μιλά ακόμη για την ανά­γκη ενός δια­φο­ρε­τι­κού μο­ντέ­λου λει­τουρ­γί­ας του Δήμου, ενώ τέλος, δεν απο­φεύ­γει να ανα­φερ­θεί και στην πο­λι­τι­κή κουλ­τού­ρα που απαι­τεί­ται για να αντι­με­τω­πι­στούν τα με­γά­λα προ­βλή­μα­τα της Ρόδου. Χωρίς προ­σω­πι­κές αξιο­λο­γή­σεις και κομ­μα­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις, επι­ση­μαί­νει ότι οι μό­νι­μες συ­γκρού­σεις με­τα­ξύ θε­σμών και φο­ρέ­ων έχουν κό­στος για τον τόπο και υπο­στη­ρί­ζει πως τα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα απαι­τούν διά­λο­γο, συ­νερ­γα­σία, αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα και προ­τε­ραιό­τη­τα στο δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Στην Ανοι­χτή Ατζέ­ντα ανα­λά­βα­τε ρόλο συ­ντο­νι­στή στον Τομέα Ανά­πτυ­ξης & Οι­κο­νο­μί­ας, άρα δεν μπορώ να απο­φύ­γω την κλισέ προ­σέγ­γι­ση για το πώς βρε­θή­κα­τε επί­λε­κτο μέλος της ομά­δας και ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες του τομέα σας;

Με τον Κώστα Χρυ­σο­χοϊ­δη με συν­δέ­ει οι­κο­γε­νεια­κή φιλία και κατά και­ρούς ανταλ­λά­σα­με από­ψεις για τα προ­βλή­μα­τα της Ρόδου, όπου κάθε φορά δια­πί­στω­να ότι εί­χα­με κοι­νές από­ψεις πάνω σε πολλά θέ­μα­τα. Επί­σης, στις συ­ζη­τή­σεις μας διέ­κρι­να την αγάπη και τη θέ­λη­σή του για προ­σφο­ρά για το καλό της Ρόδου και της Ρο­δια­κής κοι­νω­νί­ας, έτσι όταν με κά­λε­σε να μου πε­ρι­γρά­ψει το όραμα του για την Ανοι­χτή Ατζέ­ντα, ήταν σαν να ήμουν έτοι­μος από καιρό και χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη αντα­πο­κρί­θη­κα στο κά­λε­σμά του.

Στην Ανοι­χτή Ατζέ­ντα το κοινό καλό και η ανι­διο­τέ­λεια είναι η πυ­ξί­δα βάσει της οποί­ας πο­ρευό­μα­στε και ενερ­γού­με.

Ασφα­λώς για εμένα είναι ιδιαί­τε­ρα τι­μη­τι­κό που έχω ανα­λά­βει επι­κε­φα­λής στην ομάδα ανά­πτυ­ξης και οι­κο­νο­μί­ας. Προ­τε­ραιό­τη­τα μας αρ­χι­κά είναι να απα­ντή­σου­με τι οι­κο­νο­μία θέ­λου­με να έχει η Ρόδος την επό­με­νη δε­κα­ε­τία; Γιατί η Ρόδος δεν χρειά­ζε­ται υπο­χρε­ω­τι­κά πε­ρισ­σό­τε­ρη ανά­πτυ­ξη. Χρειά­ζε­ται κα­λύ­τε­ρη, ποιο­τι­κό­τε­ρη ανά­πτυ­ξη. Αν ο επι­σκέ­πτης μένει δύο ώρες στο μπο­τι­λιά­ρι­σμα ή κάνει 40 λεπτά να πε­ρά­σει τα φα­νά­ρια στα Κο­λύ­μπια ερ­χό­με­νος από Λίνδο, αν δεν υπάρ­χει επάρ­κεια νερού και αν η ει­κό­να του δη­μό­σιου χώρου υπο­βαθ­μί­ζε­ται, τότε τε­λι­κά υπο­νο­μεύ­ου­με το ίδιο το του­ρι­στι­κό μας προ­ϊ­όν και εν τέλει συ­νο­λι­κά τον τόπο μας.

Για εμάς, ανά­πτυ­ξη δεν ση­μαί­νει απλώς πε­ρισ­σό­τε­ρες επεν­δύ­σεις ή πε­ρισ­σό­τε­ρες ξε­νο­δο­χεια­κές κλί­νες. Ση­μαί­νει μια οι­κο­νο­μία που δη­μιουρ­γεί πε­ρισ­σό­τε­ρη αξία για τη Ρόδο και τους αν­θρώ­πους της. Το με­γά­λο στοί­χη­μα είναι να πε­ρά­σου­με στα­δια­κά από την αύ­ξη­ση των αριθ­μών στην αύ­ξη­ση της αξίας και της ποιό­τη­τας. Το να λέμε ότι αυ­ξή­θη­καν οι αφί­ξεις και οι δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις δεν ση­μαί­νει υπο­χρε­ω­τι­κά και με­γα­λύ­τε­ρα έσοδα και ει­σο­δή­μα­τα για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες, ούτε βέ­βαια και κα­λύ­τε­ρη ποιό­τη­τα ζωής για τους Ρο­δί­τες και τις Ρο­δί­τισ­σες.

Ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία έχει για εμάς και η κα­λύ­τε­ρη σύν­δε­ση του του­ρι­σμού με την πρω­το­γε­νή πα­ρα­γω­γή. Η Ρόδος πα­ρά­γει προ­ϊ­ό­ντα που μπο­ρούν να απο­κτή­σουν με­γα­λύ­τε­ρη αξία, ισχυ­ρό­τε­ρη ταυ­τό­τη­τα και κα­λύ­τε­ρη πρό­σβα­ση στην του­ρι­στι­κή αγορά. Το ξε­νο­δο­χείο, το εστια­τό­ριο, ο πα­ρα­γω­γός και η το­πι­κή επι­χεί­ρη­ση δεν πρέ­πει να λει­τουρ­γούν ως δια­φο­ρε­τι­κοί κό­σμοι, αλλά ως κρί­κοι της ίδιας οι­κο­νο­μι­κής αλυ­σί­δας.

Υπάρ­χει επί­σης ένα ζή­τη­μα που θε­ω­ρού­με κρί­σι­μο για τα επό­με­να χρό­νια: το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό. Μια οι­κο­νο­μία δεν μπο­ρεί να ανα­πτύσ­σε­ται πραγ­μα­τι­κά όταν οι επι­χει­ρή­σεις δυ­σκο­λεύ­ο­νται να βρουν ερ­γα­ζό­με­νους και οι νέοι άν­θρω­ποι δυ­σκο­λεύ­ο­νται να βρουν τις επαγ­γελ­μα­τι­κές ευ­και­ρί­ες που θα τους κρα­τή­σουν στον τόπο τους. Χρειά­ζε­ται κα­λύ­τε­ρη σύν­δε­ση της εκ­παί­δευ­σης και της κα­τάρ­τι­σης με τις πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

Αυτό είναι για εμάς το πραγ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο της ανά­πτυ­ξης. Η Ρόδος μας να γί­νε­ται πιο πα­ρα­γω­γι­κή, πιο εξω­στρε­φής, πιο αν­θε­κτι­κή και να μοι­ρά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρες ευ­και­ρί­ες στους αν­θρώ­πους που ζουν και ερ­γά­ζο­νται εδώ.

• Διά­βα­σα ένα άρθρο σας προ ημε­ρών στον τύπο που ανα­φέ­ρε­ται στην υπο­βάθ­μι­ση και υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση του πε­ρι­βάλ­λο­ντος στον πλα­νή­τη μας και στις συ­νέ­πειες που προ­κα­λούν την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή. Μπο­ρεί­τε να μου το με­τα­φέ­ρε­τε σε το­πι­κό επί­πε­δο;

Γνω­ρί­ζε­τε καλά, κυρία Πα­μπρή, την ευαι­σθη­σία που έχω στο θέμα του πε­ρι­βάλ­λο­ντος και για αυτό ανα­φέ­ρο­μαι συχνά σε αυτό. Η κλι­μα­τι­κή κρίση δεν είναι κάτι μα­κρι­νό από εμάς. Τις συ­νέ­πειές της τις βλέ­που­με πλέον και στη χώρα μας, με ολο­έ­να συ­χνό­τε­ρα ακραία φαι­νό­με­να και κα­τα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές. Η Ρόδος, μά­λι­στα, έχει τη δική της πολύ πρό­σφα­τη και οδυ­νη­ρή εμπει­ρία.

Η κα­τά­στα­ση αυτή δεν μπο­ρεί να συ­νε­χι­στεί. Πρέ­πει να επεν­δύ­σου­με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα στην πρό­λη­ψη και στη φύ­λα­ξη της υπαί­θρου.

Στη φύ­λα­ξη της υπαί­θρου πρέ­πει να συ­μπε­ρι­λη­φθούν και οι καλ­λιερ­γού­με­νες εκτά­σεις. Η προ­στα­σία του κόπου και του μό­χθου των αν­θρώ­πων που ασχο­λού­νται με την αγρο­τι­κή πα­ρα­γω­γή έχει αφε­θεί στο έλεος του θεού. Η κα­τά­στα­ση αυτή θα πρέ­πει να λάβει τέλος. Άλ­λω­στε είναι απο­δε­δειγ­μέ­νο ότι οι ορ­γω­μέ­νοι και καλ­λιερ­γη­μέ­νοι αγροί απο­τε­λούν συγ­χρό­νως αντι­πυ­ρι­κές ζώνες για τα κο­ντι­νά δάση. Ο Δήμος για όλα τα πα­ρα­πά­νω θα πρέ­πει να έχει ενερ­γό και πρω­τεύ­ο­ντα ρόλο , έτσι ώστε να μην έχου­με ξανά πυρ­κα­γιές, όπως αυτές του 2023.

Σε ένα νησί όπως η Ρόδος, που γνω­ρί­ζει πλέον από πρώτο χέρι τι ση­μαί­νει μια με­γά­λη φυ­σι­κή κα­τα­στρο­φή, δεν έχου­με την πο­λυ­τέ­λεια να συ­ζη­τά­με για την πρό­λη­ψη αφού έχει συμ­βεί το κακό. Χρειά­ζε­ται σχέ­διο, συ­νε­χής φρο­ντί­δα της υπαί­θρου και ου­σια­στι­κός συ­ντο­νι­σμός όλων των εμπλε­κό­με­νων φο­ρέ­ων

• Η υπο­γρα­φή του Ει­δι­κού Χω­ρο­τα­ξι­κού Πλαι­σί­ου ση­μα­το­δο­τεί το τέλος μιας μα­κράς πε­ριό­δου κα­νο­νι­στι­κής ασά­φειας, λένε οι αι­σιό­δο­ξοι καθώς για πρώτη φορά η χώρα απο­κτά ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο εθνι­κό σχέ­διο που κα­θο­ρί­ζει πού, με ποιους όρους και σε ποια κλί­μα­κα μπο­ρεί να ανα­πτύσ­σε­ται η του­ρι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Συμ­φω­νεί­τε σε αυτή την εκτί­μη­ση;

Σε ό,τι αφορά στο ει­δι­κό χω­ρο­τα­ξι­κό, θα έλεγα ότι πάντα υπήρ­χε και θα συ­νε­χί­σει να υπάρ­χει η λε­γό­με­νη δη­μιουρ­γι­κή ασά­φεια.

Είναι γνω­στό ότι από τη δε­κα­ε­τία του 1980, ίσχυε κα­νο­νι­στι­κή υπουρ­γι­κή από­φα­ση με την οποία η πόλη της Ρόδου χα­ρα­κτη­ρι­ζό­ταν του­ρι­στι­κά κο­ρε­σμέ­νη πε­ριο­χή. Όμως αυτό δεν στά­θη­κε εμπό­διο στη δη­μιουρ­γία νέων ξε­νο­δο­χεια­κών μο­νά­δων μέσα στην πόλη. Είναι εύ­κο­λο να δια­πι­στώ­σει κα­νείς τι έγινε και τι γί­νε­ται από τότε μέχρι και σή­με­ρα προ­κει­μέ­νου να εξά­γει τα ανά­λο­γα συ­μπε­ρά­σμα­τα.

Σί­γου­ρα, κατά την άποψή μου, με τον νέο χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό, τα οι­κό­πε­δα που βρί­σκο­νται σε ανα­πτυγ­μέ­νες ή ανα­πτυσ­σό­με­νες του­ρι­στι­κά πε­ριο­χές και των οποί­ων το εμ­βα­δόν είναι μι­κρό­τε­ρο από αυτό που προ­βλέ­πε­ται στο νέο χω­ρο­τα­ξι­κό, απα­ξιώ­νο­νται και χά­νουν τρόπο τινά την επεν­δυ­τι­κή τους αξία.

Το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό είναι γε­γο­νός, από εδώ και πέρα το θέμα είναι η εφαρ­μο­γή του. Όπως σωστά είπε και η Τσα­μπί­κα Δια­μα­ντή, επι­κε­φα­λής της ομάδα Πο­λε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού της Ανοι­χτής Ατζέ­ντας, ο Δήμος πρέ­πει να επι­μεί­νει στη συ­νερ­γα­σία με την Πο­λι­τεία ώστε να επι­τα­χυν­θούν οι δια­δι­κα­σί­ες και να δια­σφα­λι­στεί ότι οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της Ρόδου θα λη­φθούν ου­σια­στι­κά υπόψη. Δεν μπο­ρού­με να εφαρ­μό­ζου­με ορι­ζό­ντιες πο­λι­τι­κές σε ένα νησί με τόσο έντο­νη του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, ση­μα­ντι­κό φυ­σι­κό πλού­το και δια­φο­ρε­τι­κές ανά­γκες από άλλες πε­ριο­χές της χώρας.

Το ου­σια­στι­κό ζή­τη­μα σή­με­ρα δεν είναι μόνο πόσες νέες κλί­νες μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει η Ρόδος, αλλά ποια είναι η φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα κάθε πε­ριο­χής και κατά πόσο οι υπο­δο­μές μπο­ρούν να υπο­στη­ρί­ξουν πρό­σθε­τη του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη χωρίς να επι­βα­ρύ­νο­νται υπέρ­με­τρα το πε­ρι­βάλ­λον και η ποιό­τη­τα ζωής των κα­τοί­κων.

Ο χω­ρο­τα­ξι­κός σχε­δια­σμός πρέ­πει επο­μέ­νως να συν­δέ­ε­ται με πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να: επάρ­κεια νερού, απο­χέ­τευ­ση, δια­χεί­ρι­ση απορ­ριμ­μά­των, οδικό δί­κτυο, ενερ­γεια­κές υπο­δο­μές, κυ­κλο­φο­ρια­κό φόρτο και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές αντο­χές. Δια­φο­ρε­τι­κά, υπάρ­χει κίν­δυ­νος η ανά­πτυ­ξη να απο­βεί σε βάρος της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το πραγ­μα­τι­κό απο­τέ­λε­σμα ενός χω­ρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού δεν κρί­νε­ται από το κεί­με­νό του αλλά από την εφαρ­μο­γή του. Και αυτό θα το δεί­ξει ο χρό­νος.

• Έχετε υπη­ρε­τή­σει την δη­μό­σια διοί­κη­ση, προ­φα­νώς ου­δείς μπο­ρεί να αμ­φι­σβη­τή­σει ότι η γρα­φειο­κρα­τία τα­λαι­πω­ρεί τους πο­λί­τες. Σε σχέση με την δια­χεί­ρι­ση του δήμου τι θα αλ­λά­ζα­τε;

Έχω υπη­ρε­τή­σει 36 χρό­νια στη δη­μό­σια διοί­κη­ση και συ­γκε­κρι­μέ­να στην Υπη­ρε­σία Πε­ρι­φε­ρεια­κής Ανά­πτυ­ξης Δω­δε­κα­νή­σου. Είχα λοι­πόν την ευ­και­ρία να δω από πολύ κοντά τόσο τις δυ­να­τό­τη­τες όσο και τις αδυ­να­μί­ες του δη­μό­σιου τομέα.

Πι­στεύω, όμως, ότι σή­με­ρα το ζή­τη­μα δεν είναι μόνο η κλα­σι­κή γρα­φειο­κρα­τία που γνω­ρί­ζα­με στο πα­ρελ­θόν. Η ψη­φιο­ποί­η­ση έχει ασφα­λώς πε­ριο­ρί­σει την ανά­γκη φυ­σι­κής πα­ρου­σί­ας του πο­λί­τη στις δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες, αλλά δεν ση­μαί­νει ότι εξα­φά­νι­σε και τη γρα­φειο­κρα­τία. Θα μπο­ρού­σα να πω, κάπως πα­ρα­στα­τι­κά, ότι η γρα­φειο­κρα­τία «άλ­λα­ξε στέκι». Ένα ση­μα­ντι­κό μέρος της με­τα­φέρ­θη­κε από τα γκισέ των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών στις ηλε­κτρο­νι­κές πλατ­φόρ­μες, στα σπί­τια των πο­λι­τών και, σε πολύ με­γά­λο βαθμό, στα λο­γι­στι­κά και άλλα επαγ­γελ­μα­τι­κά γρα­φεία. Η ψη­φιο­ποί­η­ση, επο­μέ­νως, δεν πρέ­πει να συγ­χέ­ε­ται αυ­το­μά­τως με την απλού­στευ­ση.

Για έναν σύγ­χρο­νο Δήμο, επο­μέ­νως, το πραγ­μα­τι­κό στοί­χη­μα πρέ­πει να είναι η απλού­στευ­ση. Ο πο­λί­της δεν εν­δια­φέ­ρε­ται ποια υπη­ρε­σία είναι αρ­μό­δια, ποια διεύ­θυν­ση πρέ­πει να εγκρί­νει ένα αί­τη­μα ή πόσες υπο­γρα­φές απαι­τού­νται. Θέλει να γνω­ρί­ζει τι πρέ­πει να κάνει, σε πόσο χρόνο θα πάρει απά­ντη­ση και ποιος έχει την ευ­θύ­νη να του την δώσει.

Αν λοι­πόν κάτι θα ήθελα να αλ­λά­ξει, είναι αυτή η φι­λο­σο­φία λει­τουρ­γί­ας: λι­γό­τε­ρη τα­λαι­πω­ρία, σα­φέ­στε­ρες δια­δι­κα­σί­ες, συ­γκε­κρι­μέ­νοι χρό­νοι από­κρι­σης και με­γα­λύ­τε­ρη λο­γο­δο­σία για το απο­τέ­λε­σμα. Η τε­χνο­λο­γία είναι ένα πο­λύ­τι­μο ερ­γα­λείο, αλλά δεν αρκεί να ψη­φιο­ποι­ή­σου­με μια δύ­σκο­λη δια­δι­κα­σία. Πρέ­πει πρώτα να την κά­νου­με απλού­στε­ρη.

Από τη δική μου εμπει­ρία έχω μάθει ότι μια δη­μό­σια υπη­ρε­σία μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει απο­τε­λε­σμα­τι­κά όταν οι δια­δι­κα­σί­ες είναι ξε­κά­θα­ρες και οι αρ­μό­διοι υπάλ­λη­λοι γνω­ρί­ζουν τι πρέ­πει να κά­νουν. Αυτό είναι ένα μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που αξί­ζει να επι­διώ­κου­με και σε το­πι­κό επί­πε­δο.

• Είναι η Ρόδος μια «γη­ρα­σμέ­νη αρ­χό­ντισ­σα» σε ό,τι έχει να κάνει με τις υπο­δο­μές και πως με­τα­βάλ­λε­ται αυτή η ει­κό­να;

Δεν νο­μί­ζω ότι η Ρόδος μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως μια «γη­ρα­σμέ­νη αρ­χό­ντισ­σα». Απε­να­ντί­ας, θα έλεγα ότι πα­ρα­μέ­νει μια λα­μπε­ρή «κόρη» του Αι­γαί­ου, της οποί­ας το κάλ­λος, η ιστο­ρία και οι φυ­σι­κές ομορ­φιές εξα­κο­λου­θούν να έλ­κουν και να σα­γη­νεύ­ουν κάθε χρόνο εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκέ­πτες από την Ελ­λά­δα και ολό­κλη­ρο τον κόσμο. Πολ­λοί από αυ­τούς φεύ­γουν με τις κα­λύ­τε­ρες εντυ­πώ­σεις και ανα­μνή­σεις και γι’ αυτό επι­στρέ­φουν ξανά και ξανά.

Αυτό, όμως, δεν ση­μαί­νει ότι μπο­ρού­με να επα­να­παυό­μα­στε. Ένας επι­τυ­χη­μέ­νος του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός χρειά­ζε­ται διαρ­κή βελ­τί­ω­ση στις υπο­δο­μές του. Και εδώ πρέ­πει να ανα­γνω­ρί­σου­με ότι σε αρ­κε­τούς το­μείς οι υπο­δο­μές της Ρόδου χρειά­ζο­νται εκ­συγ­χρο­νι­σμό και προ­σαρ­μο­γή στις ση­με­ρι­νές ανά­γκες, οι οποί­ες είναι πολύ δια­φο­ρε­τι­κές από εκεί­νες για τις οποί­ες σχε­διά­στη­καν πριν από δε­κα­ε­τί­ες.

Το οδικό δί­κτυο, η δια­χεί­ρι­ση του νερού και των λυ­μά­των, η κα­θα­ριό­τη­τα, η δια­χεί­ρι­ση των απορ­ριμ­μά­των, οι χώροι στάθ­μευ­σης, οι δη­μό­σιες συ­γκοι­νω­νί­ες και η προ­στα­σία του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος απο­τε­λούν πλέον όχι απλώς ζη­τή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας αλλά κρί­σι­μους πα­ρά­γο­ντες αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας του ίδιου του του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού.

Σε ό,τι αφορά τα με­σαιω­νι­κά και τα ιτα­λι­κά κτί­σμα­τα, τα οποία απο­τε­λούν ανα­πό­σπα­στο μέρος της ιστο­ρί­ας και της πο­λι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς, χρή­ζουν του σε­βα­σμού μας και, σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις, πολύ με­γα­λύ­τε­ρης φρο­ντί­δας, συ­ντή­ρη­σης και ανά­δει­ξης.

Εκεί όπου πα­ρα­τη­ρεί­ται ερή­μω­ση και εγκα­τά­λει­ψη, απαι­τεί­ται συλ­λο­γι­κή αφύ­πνι­ση. Πρέ­πει να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με ότι τα κτή­ρια αυτά δεν απο­τε­λούν απλώς κα­τά­λοι­πα του πα­ρελ­θό­ντος. Απο­τε­λούν μέρος της ιστο­ρι­κής δια­δρο­μής του τόπου μας και συγ­χρό­νως ένα ση­μα­ντι­κό ανα­πτυ­ξια­κό κε­φά­λαιο για το μέλ­λον.

Χρειά­ζε­ται, λοι­πόν, μια πιο σύγ­χρο­νη προ­σέγ­γι­ση στον τρόπο με τον οποίο προ­στα­τεύ­ου­με, ανα­δει­κνύ­ου­με και επα­να­χρη­σι­μο­ποιού­με την ιστο­ρι­κή και πο­λι­τι­στι­κή μας κλη­ρο­νο­μιά. Σε­βα­σμός στο πα­ρελ­θόν δεν ση­μαί­νει ακι­νη­σία. Ση­μαί­νει να πα­ρα­δί­δου­με στις επό­με­νες γε­νιές την κλη­ρο­νο­μιά που πα­ρα­λά­βα­με, προ­στα­τευ­μέ­νη αλλά και ζω­ντα­νή.

• Χωρίς αυτό να απο­τε­λεί μια δε­σμευ­τι­κή προ­σέγ­γι­ση για την Ανοι­χτή Ατζέ­ντα, αλλά προ­σω­πι­κή άποψη. Τι σας ενο­χλεί στον τόπο μας -και πώς αξιο­λο­γεί­τε το υφι­στά­με­νο πο­λι­τι­κό δυ­να­μι­κό;

Δεν θα ήταν πρέ­πον ούτε πο­λι­τι­κά ορθό να προβώ σε προ­σω­πι­κή αξιο­λό­γη­ση προ­σώ­πων του πο­λι­τι­κού δυ­να­μι­κού της πε­ριο­χής μας. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που προ­σφέ­ρουν από δια­φο­ρε­τι­κές θέ­σεις και πα­ρα­τά­ξεις και ο κα­θέ­νας πρέ­πει να κρί­νε­ται από τους πο­λί­τες για το έργο, τη συ­νέ­πεια και τα απο­τε­λέ­σμα­τά του.

Ως πο­λί­της, όμως, δεν μπορώ να μην ανα­φέ­ρω ότι με προ­βλη­μα­τί­ζουν οι συ­χνές προ­στρι­βές, οι δη­μό­σιες αντι­πα­ρα­θέ­σεις και, ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο, οι δι­κα­στι­κές διε­νέ­ξεις με­τα­ξύ εκ­προ­σώ­πων δια­φο­ρε­τι­κών βαθ­μών και φο­ρέ­ων της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης για ση­μα­ντι­κά ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τις υπο­δο­μές και το μέλ­λον της Ρόδου.

Η θε­σμι­κή δια­φω­νία είναι θε­μι­τή και απο­τε­λεί στοι­χείο της δη­μο­κρα­τί­ας. Όταν όμως η δια­φω­νία με­τα­τρέ­πε­ται σε μό­νι­μη σύ­γκρου­ση, το κό­στος τε­λι­κά το επω­μί­ζε­ται ο τόπος.

Πρέ­πει να γίνει αντι­λη­πτό από όλους ότι ζη­τή­μα­τα όπως το νερό, το κυ­κλο­φο­ρια­κό, η δια­χεί­ρι­ση των απορ­ριμ­μά­των, η πο­λι­τι­κή προ­στα­σία, οι υπο­δο­μές και η ανα­πτυ­ξια­κή στρα­τη­γι­κή του νη­σιού δεν μπο­ρούν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται με όρους προ­σω­πι­κής ή πα­ρα­τα­ξια­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Είναι δια­πι­στω­μέ­νο ότι με τις διε­νέ­ξεις βλά­πτε­ται το κοινό συμ­φέ­ρον της Ρόδου και των Ρο­δι­τών. Απτό πα­ρά­δειγ­μα αντι­πα­ρά­θε­σης που ζη­μιώ­νει τη Ρόδο απο­τε­λεί η πε­ρί­πτω­ση της ερή­μω­σης του ΗΧΟΣ ΚΑΙ ΦΩΣ και η άρ­νη­ση σύν­δε­σης του απο­χε­τευ­τι­κού Αρ­χαγ­γέ­λου και Αφά­ντου με τον απο­δέ­κτη επε­ξερ­γα­σί­ας λυ­μά­των, ως είχε αρ­χι­κά σχε­δια­στεί, μο­λο­νό­τι έχουν δα­πα­νη­θεί εδώ και δε­κα­ε­τί­ες εκα­τομ­μύ­ρια για τα απο­χε­τευ­τι­κά δί­κτυα των προ­α­να­φερ­θέ­ντων δύο οι­κι­σμών.

Όσο πιο γρή­γο­ρα λοι­πόν γίνει κοινή συ­νεί­δη­ση ότι τα με­γά­λα προ­βλή­μα­τα λύ­νο­νται μέσα από διά­λο­γο, συ­νερ­γα­σία και τεκ­μη­ριω­μέ­νες απο­φά­σεις, τόσο το κα­λύ­τε­ρο για τη Ρόδο και τους κα­τοί­κους της.

Τέλος, φρονώ ότι κατά την άσκη­ση δη­μό­σιας εξου­σί­ας δεν χω­ρούν εγω­ι­σμοί, συ­μπά­θειες ή εμπά­θειες. Χρειά­ζε­ται αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα, αμε­ρο­λη­ψία, δια­φά­νεια, λο­γο­δο­σία και, πάνω απ’ όλα, προ­τε­ραιό­τη­τα στο δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον. Αυτές είναι αξίες και αρχές που πρε­σβεύ­ει και επι­διώ­κει να προ­ω­θή­σει η Ανοι­χτή Ατζέ­ντα.