Ηρθε η ώρα για ριζικές αλλαγές στα δασαρχεία

Παθο­γέ­νειες και λάθη ετών ζητούν λύση

Οι υπο­στη­ρι­κτές των δασικών υπη­ρε­σιών θεωρούν ότι είναι άθλος που υπη­ρε­σίες τόσο δρα­μα­τικά υπο­στε­λε­χω­μέ­νες και απα­ξιω­μέ­νες για περισ­σό­τερο από δύο δεκα­ε­τίες μπορούν σήμερα να προ­σφέ­ρουν έργο για τα δάση και να υπο­στη­ρί­ξουν την κατάρ­τιση των δασικών χαρτών. Οι πολέ­μιοί τους υπο­στη­ρί­ζουν ότι οι δασικές υπη­ρε­σίες έχουν γίνει «βαθύ δημόσιο», ότι εξα­ντλούν την αυστη­ρό­τητά τους στα τυπικά αφή­νο­ντας τα ουσια­στικά, ότι έχουν μετα­τρα­πεί σε γρα­φειο­κρα­τι­κούς οργα­νι­σμούς. Ανε­ξάρ­τητα με το πού ακριβώς βρί­σκε­ται η αλήθεια –και αν μπορεί να υπάρξει μια γενί­κευση για το «απο­τύ­πωμα» μιας υπη­ρε­σίας που βρί­σκε­ται σε κάθε γωνιά της χώρας– η μετα­φορά όλων των διευ­θύν­σεων δασών στο υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος δίνει την ευκαι­ρία για μια νέα αρχή.

Η «Κ» κατα­γρά­φει την άποψη ανθρώ­πων που είτε υπη­ρε­τούν σε δασικές υπη­ρε­σίες, ή συνερ­γά­ζο­νται με αυτές, ανα­ζη­τώ­ντας τις αιτίες της σημε­ρι­νής τους κατά­στα­σης αλλά και προ­τά­σεις για το μέλλον. Το ζητού­μενο είναι πώς τα δασαρ­χεία θα μετα­μορ­φω­θούν τα επόμενα χρόνια, ώστε να αντα­πο­κρι­θούν στις προ­κλή­σεις της κλι­μα­τι­κής κρίσης στα δασικά οικο­συ­στή­ματα και στη βιο­ποι­κι­λό­τητά τους.

«Η συζή­τηση για τη μετα­κί­νηση των Διευ­θύν­σεων Δασών και των δασαρ­χείων στο υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος ξεκί­νησε εδώ και αρκετό καιρό», λέει στην «Κ» ο γενικός γραμ­μα­τέας Φυσικού Περι­βάλ­λο­ντος και Υδάτων Κων­στα­ντί­νος Αρα­βώ­σης.

«Το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος έχει την ευθύνη της χάραξης εθνικής στρα­τη­γι­κής και πολι­τι­κής για την αξιο­ποί­ηση και προ­στα­σία των δασών. Την εφαρ­μογή είχαν οι δασικές υπη­ρε­σίες, που υπά­γο­νταν στις Απο­κε­ντρω­μέ­νες Διοι­κή­σεις, άρα στο υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών. Η παρά­ξενη αυτή διάρ­θρωση είχε δημιουρ­γή­σει πολλά ζητή­ματα. Για παρά­δειγμα, ένα βασικό πρό­βλημα ήταν ότι δεν μπο­ρού­σαμε να παρα­κο­λου­θή­σουμε την πορεία των χρη­μα­το­δο­τή­σεων που δίναμε στις διευ­θύν­σεις δασών για μελέτες και έργα. Επίσης, παρότι το υπουρ­γείο έχει την ευθύνη κατάρ­τι­σης των δασικών χαρτών, δεν είχαμε πλήρη εικόνα για την πορεία λ.χ. των διορ­θώ­σεων. Η κάθετη διάρ­θρωση εκτιμώ ότι θα βοη­θή­σει στην καλύ­τερη επι­κοι­νω­νία».

Οσον αφορά την ενί­σχυση των υπη­ρε­σιών, ο κ. Αρα­βώ­σης υπο­στη­ρί­ζει ότι είναι σε άμεση προ­τε­ραιό­τητα. «Οι δασικές υπη­ρε­σίες έχουν αξιό­λογο προ­σω­πικό, αλλά γερα­σμένο και είναι βέβαια υπο­στε­λε­χω­μέ­νες, καθώς δεν έχουν γίνει προ­σλή­ψεις για πολλά χρόνια. Τώρα σε πρώτη φάση θα προ­σλά­βουμε μέσω του ΟΑΕΔ 700 άτομα δια­φό­ρων ειδι­κο­τή­των, ενώ έχουν ξεκι­νή­σει δια­δι­κα­σίες δια­γω­νι­σμού μέσω ΑΣΕΠ για την πρό­σληψη ακόμα 1.100 ατόμων, ώστε να καλυ­φθεί το έλλειμμα. Κατά τη γνώμη μου, θα ξεκι­νή­σει μια δημιουρ­γική εποχή για τη δασική υπη­ρε­σία».

Τη μετα­κί­νηση των υπη­ρε­σιών υπο­στη­ρί­ζει και η Πανελ­λή­νια Ενωση Δασο­λό­γων Δημο­σίων Υπαλ­λή­λων (ΠΕΔΔΥ). «Είναι στη θετική κατεύ­θυνση γιατί θα ενο­ποι­η­θούν διοι­κη­τικά όλες οι υπη­ρε­σίες. Σήμερα έχουμε το φαι­νό­μενο οι απο­φά­σεις του υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος να εφαρ­μό­ζο­νται δια­φο­ρε­τικά ανά Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση, ανάλογα με τις προ­τε­ραιό­τη­τες του συντο­νι­στή τους», εκτιμά ο Νικήτας Φρα­γκι­σκά­κης, πρό­ε­δρος της ΠΕΔΔΥ. «Ομως η υπο­στε­λέ­χωση είναι οξεία, χρειά­ζο­νται 1.200-1.300 άτομα, κυρίως δασο­λό­γοι και δασο­πό­νοι – στους δασο­φύ­λα­κες είναι καλύ­τερη η κατά­σταση λόγω της μετα­φο­ράς στα δασαρ­χεία των παλιών αγρο­φυ­λά­κων το 2011. Οι δασικές υπη­ρε­σίες είναι σήμερα εν ζωή επειδή το ασφα­λι­στικό… αύξησε την ηλικία συντα­ξιο­δό­τη­σης».

Δεν συμ­φω­νούν ωστόσο όλοι με τη μετα­κί­νηση αυτή. «Το να κάνεις μέσα σε μια κρίση δομικές αλλαγές στη λει­τουρ­γία του κράτους είναι, κατά τη γνώμη μου, επι­πό­λαιη απόφαση», εκτιμά η Μαρία Κοζυ­ράκη, δασο­λό­γος και συντο­νί­στρια της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Κρήτης. «Η έλλειψη οργά­νω­σης των δασικών υπη­ρε­σιών οφεί­λε­ται κατά κύριο λόγο στην υπο­στε­λέ­χωσή τους. Οποιος έχει υπη­ρε­τή­σει σε δασική υπη­ρε­σία ξέρει ότι έχουν μια λογική… σχεδόν στρα­τιω­τική, σέβο­νται την ιεραρ­χία, πει­θαρ­χούν στις απο­φά­σεις. Προ­σω­πικά είμαι απο­γοη­τευ­μένη γιατί η πολι­τική ηγεσία του ΥΠΕΝ πεί­στηκε ότι ο συγκε­ντρω­τι­σμός θα είναι πιο ευέ­λι­κτος ή πιο γρή­γο­ρος. Οταν για παρά­δειγμα η Διεύ­θυνση Δασών Ρεθύ­μνου έχει μόλις τρεις δασο­λό­γους (μαζί με τον διευ­θυ­ντή) και λαμ­βά­νει 7.000 ευρώ τον χρόνο για καθα­ρι­σμούς δασών, το πρό­βλημα είναι γρα­φειο­κρα­τικό ή η απα­ξί­ωση της υπη­ρε­σίας;».

Η απα­ξί­ωση των δασικών υπη­ρε­σιών δεν είναι απο­τέ­λε­σμα ούτε καν της τελευ­ταίας δεκα­ε­τίας μόνο. Ο Λευ­τέ­ρης Φρα­γκιου­δά­κης, συντα­ξιού­χος σήμερα, υπη­ρέ­τησε 35 χρόνια ως γενικός διευ­θυ­ντής Δασών (τότε στο υπουρ­γείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης) και θεω­ρεί­ται από τα πιο γνωστά πρόσωπα στον «χώρο» αυτό, με πλούσιο συγ­γρα­φικό έργο. «Μέχρι τα μέσα της δεκα­ε­τίας του ’90 η κατά­σταση ήταν υπο­φερτή, παρότι δεν δίνο­νταν οι απαι­τού­με­νες χρη­μα­το­δο­τή­σεις», ανα­φέ­ρει. «Δυστυ­χώς στα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’90 η τότε κυβέρ­νηση βασί­στηκε σε ειση­γή­σεις αφε­ρέγ­γυων ανθρώ­πων που διέ­βαλ­λαν τη δασική υπη­ρε­σία και δόθηκε η αρμο­διό­τητα της πυρό­σβε­σης στα δάση στην Πυρο­σβε­στική. Εκτοτε έχει καεί δύο φορές όλη η Ελλάδα, γιατί οι πυρο­σβέ­στες δεν γνω­ρί­ζουν ούτε τα δάση ούτε πώς να σβήνουν δασικές πυρ­κα­γιές, κάτι που εμείς το διδα­σκό­μα­σταν στο πανε­πι­στή­μιο. Οι φωτιές δεν σβή­νο­νται τη μέρα από αέρος, αλλά τη νύχτα με επίγεια μέσα. Από την άλλη πλευρά βέβαια και μεγάλο μέρος των υπαλ­λή­λων των δασικών υπη­ρε­σιών ήθελαν να φύγει η δασο­πυ­ρό­σβεση από αυτούς, γιατί ήταν μεγάλη ευθύνη».

«Δεν γίνεται αραίωση»

Εκτοτε η πορεία των δασικών υπη­ρε­σιών είναι φθί­νουσα. «Δεν γίνο­νται προ­σλή­ψεις, δεν δίνο­νται πόροι. Αν δεν προη­γη­θεί δουλειά μέσα στα δάση, πώς περι­μέ­νεις να σβήσεις μια δασική πυρ­κα­γιά; Για παρά­δειγμα, η επι­στήμη λέει ότι τα πεύκα πρέπει να είναι έως 30 ανά στρέμμα και στα δάση μας είναι τα δεκα­πλά­σια ή περισ­σό­τερο, δεν γίνεται πια αραίωση. Είναι σαν να έχουν γίνει τα δάση μπα­ρου­τα­πο­θή­κες».

Οσον αφορά τις αιτιά­σεις, ότι οι δασικές υπη­ρε­σίες έχουν γίνει γρα­φειο­κρα­τι­κές, ο κ. Φρα­γκιου­δά­κης συμ­φω­νεί. «Ναι, αλλά ποιος τις έκανε έτσι; Ο νομο­θέ­της, που τις ήθελε μέρος του πελα­τεια­κού κράτους. Μπορεί και οι ίδιοι οι υπάλ­λη­λοι σε κάποιο βαθμό να οχυ­ρώ­νο­νταν πίσω από τη γρα­φειο­κρα­τία, όταν έβλεπαν πολι­τι­κές πιέσεις και ήθελαν να προ­στα­τευ­θούν». Κατά τον κ. Φρα­γκιου­δάκη, πρέπει να υπάρξει μια ριζική ανα­διάρ­θρωση των υπη­ρε­σιών. «Σήμερα υπάρ­χουν έως και 6-7 δασαρ­χεία ανά νομό. Θα πρέπει να είναι ένα ανά νομό και να χωρι­στεί σε τομείς ευθύνης, λ.χ. για την Αττική το Λαύριο, την Πάρνηθα, την Πεντέλη κ.ο.κ.».

«Η γρα­φειο­κρα­τία οφεί­λε­ται στη νομο­θε­σία», λέει ο κ. Φρα­γκι­σκά­κης, πρό­ε­δρος της ΠΕΔΔΥ. «Ο ν. 4412/16 για τις δημό­σιες συμ­βά­σεις είχε ως απο­τέ­λε­σμα απλά δασο­τε­χνικά έργα που ανα­τί­θε­ντο σε 10 μέρες, να χρειά­ζο­νται περί τους δύο μήνες. Επι­πλέον, η μετα­φορά των πόρων γινόταν μετά την έναρξη της αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου, αντί για τις αρχές του έτους. Αν αυτά τα δύο ζητή­ματα είχαν αντι­με­τω­πι­στεί, η κατά­σταση θα ήταν πολύ καλύ­τερη». Οσον αφορά τις κατη­γο­ρίες που δια­τυ­πώ­νο­νται συχνά, για υπερ­βο­λική αυστη­ρό­τητα από πλευράς των δασικών υπη­ρε­σιών στο θέμα της κοπής δέντρων κοντά σε σπίτια, ο κ. Φρα­γκι­σκά­κης θεωρεί ότι είναι άδικες.

«Για τις εντός σχεδίου περιο­χές, υπεύ­θυ­νες για το κόψιμο πεύκων είναι οι πολε­ο­δο­μίες, όχι τα δασαρ­χεία. Στις εκτός σχεδίου περιο­χές, αν υπάρ­χουν λόγω και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων κατα­πτώ­σεις δέντρων, εκδί­δο­νται αστυ­νο­μι­κές δια­τά­ξεις (σ.σ. ένα είδος γενικής άδειας) και επι­τρέ­πε­ται στους πολίτες να υλο­το­μή­σουν σπα­σμένα δέντρα – όχι όμως για εμπορία αλλά για οικιακή χρήση. Αυτό είχε γίνει φέτος και στην Αττική».

Παρα­δα­σό­βιοι πλη­θυ­σμοί και ο κρί­σι­μος ρόλος τους

«Πιστεύω ότι το βασικό ζήτημα είναι ότι πολλές δασικές υπη­ρε­σίες είχαν ανα­λω­θεί τα τελευ­ταία χρόνια στην έκδοση πράξεων χαρα­κτη­ρι­σμού και τελευ­ταίως στους δασι­κούς χάρτες. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να μη δίνεται βαρύ­τητα στη δια­χεί­ριση του δάσους», εκτιμά ο Νίκος Χλύκας, πρό­ε­δρος ιδιω­τι­κής μελε­τη­τι­κής εται­ρείας (Nerco ΑΕΜ) που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον χώρο των δασικών και περι­βαλ­λο­ντι­κών θεμάτων.

«Είναι όμως ορθές οι δια­μαρ­τυ­ρίες των δασο­λό­γων, ότι οι υπη­ρε­σίες είναι υπο­στε­λε­χω­μέ­νες και υπο­χρη­μα­το­δο­τη­μέ­νες. Πιστεύω ότι εκτός από το ζήτημα της στε­λέ­χω­σης, πρέπει οι δασικές υπη­ρε­σίες να εκσυγ­χρο­νι­στούν ουσια­στικά. Να επι­μορ­φω­θούν, να εμπλου­τι­στούν σε επι­στη­μο­νι­κές ειδι­κό­τη­τες ώστε να μπορούν να αντα­πο­κρι­θούν στα νέα δεδο­μένα. Δεν είμαστε πια στη φάση της δια­χεί­ρι­σης του δάσους για την παρα­γωγή ξύλου. Σήμερα προ­στα­τεύ­ουμε το δάσος για την κλι­μα­τική αλλαγή, για τη βιο­ποι­κι­λό­τητά του. Πρέπει οι δασικές υπη­ρε­σίες να κατα­βά­λουν προ­σπά­θεια για να συγκρα­τή­σουν τους παρα­δα­σό­βιους πλη­θυ­σμούς, όσους δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε αυτά.

Οι πρό­σφα­τες πυρ­κα­γιές έδειξαν πόσο μπορούν αυτοί οι άνθρω­ποι να βοη­θή­σουν. Οσο για τη νομο­θε­σία, την κωδι­κο­ποί­ηση της οποίας πρό­σφατα ολο­κλή­ρωσε η εται­ρεία μας, νομίζω ότι θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει την ευκαι­ρία για μια δια­κομ­μα­τική συζή­τηση, ιδίως το κεφά­λαιο για τις επι­τρε­πτές επεμ­βά­σεις στα δάση. Να ξεκα­θα­ρί­σουμε ποιες δρα­στη­ριό­τη­τες θέλουμε –Γεωργία; Βιο­μη­χα­νία; Του­ρι­σμό;– και να τις οριο­θε­τή­σουμε με βάση τη νομο­λο­γία του ΣτΕ, ώστε η δασική υπη­ρε­σία να ανα­λά­βει ευκο­λό­τερα τον ρόλο της για την επόμενη μέρα».

Η επι­μόρ­φωση των δασο­λό­γων είναι ένα ζήτημα που ξεκι­νάει να απα­σχο­λεί και την ακα­δη­μαϊκή κοι­νό­τητα. «Περνάμε σε μια νέα εποχή. Η κλι­μα­τική αλλαγή ασκεί ιδιαί­τε­ρες πιέσεις στα δασικά οικο­συ­στή­ματα και στη βιο­ποι­κι­λό­τητά τους», εκτιμά ο πρό­ε­δρος του τμή­μα­τος Δασο­λο­γίας του Δημο­κρι­τείου Πανε­πι­στη­μίου Θράκης, Γιώργος Τσα­ντό­που­λος.

Τα νέα δεδο­μένα

«Ταυ­τό­χρονα, η συμβολή των δασών στην ανα­χαί­τιση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής είναι ολοένα και σημα­ντι­κό­τερη, κάτι που φαί­νε­ται πλέον και από τις νέες ευρω­παϊ­κές πολι­τι­κές. Μια συζή­τηση που ανοίγει αυτήν την εποχή στον ακα­δη­μαϊκό χώρο είναι πώς η εκπαί­δευση των νέων δασο­λό­γων θα προ­σαρ­μο­στεί στις αλλαγές που συντε­λού­νται, πώς θα δοθεί μεγα­λύ­τερη έμφαση στη σχέση δάσους και κλι­μα­τι­κής αλλαγής, δάσους και δια­τή­ρη­σης της βιο­ποι­κι­λό­τη­τας. Παράλ­ληλα οφεί­λουμε ως ακα­δη­μαϊ­κοί να κάνουμε την αυτο­κρι­τική μας και να εργα­στούμε περισ­σό­τερο ώστε τα πορί­σματα της επι­στη­μο­νι­κής γνώσης να περνούν στην πράξη και να λαμ­βά­νο­νται υπόψη στη λήψη απο­φά­σεων. Ειδάλ­λως η πολι­τεία θα βρί­σκε­ται μονίμως σε υστέ­ρηση σε σχέση με τις εξε­λί­ξεις».

Από τον Οθωνα έως τις συνε­χείς ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις της γρα­φειο­κρα­τίας

Η υπαγωγή των διευ­θύν­σεων δασών και των δασαρ­χείων στο υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος δίνει την ευκαι­ρία για καλύ­τερη αντι­με­τώ­πιση των προ­βλη­μά­των.

Τους δύο αιώνες ζωής πλη­σιά­ζουν οι δασικές υπη­ρε­σίες στη χώρα μας. Η πρώτη δασική υπη­ρε­σία ιδρύ­θηκε το 1836 με διά­ταγμα «περί διορ­γα­νι­σμού των Δασο­νο­μείων» και οι διευ­θυ­ντι­κές θέσεις καλύ­φθη­καν απο­κλει­στικά από Βαυα­ρούς. Την ίδια περίοδο θεσπί­στη­καν τα πρώτα «δασο­διοι­κη­τικά» μέτρα που αφο­ρού­σαν στην απα­γό­ρευση της ρητί­νευ­σης των εθνικών δασών και στη ρύθμιση της βοσκής εντός των δασών, ενώ έγινε μια προ­σπά­θεια απο­γρα­φής της δημό­σιας δασικής ιδιο­κτη­σίας (που βέβαια δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε ποτέ).

Το 1893 δημιουρ­γεί­ται για πρώτη φορά κεντρική υπη­ρε­σία (Τμήμα Δασών) στο υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών και προ­βλέ­πε­ται δημιουρ­γία ειδικού Δασικού Σώματος, με 20 δασάρ­χες και 350 δασο­φύ­λα­κες. Ενδια­φέ­ρον στοι­χείο είναι ότι προ­βλέ­φθηκε η χρήση αξιω­μα­τι­κών της Χωρο­φυ­λα­κής ως δασαρ­χών, όπου δεν υπήρχαν δασο­λό­γοι. Το 1917 η αρμο­διό­τητα των δασών μετα­φέρ­θηκε στο νεοϊ­δρυ­θέν υπουρ­γείο Γεωρ­γίας, όπου παρέ­μεινε για 93 χρόνια (έως το 2010). Ουσια­στι­κής οργά­νω­σης έτυχαν οι δασικές υπη­ρε­σίες με τον ν. 3077/1924, τον πρώτο «Δασικό Κώδικα». Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, η χώρα διαι­ρέ­θηκε σε 14 Περι­φε­ρεια­κές Δασικές Επι­θε­ω­ρή­σεις που απαρ­τί­ζο­νταν από 55 Δασαρ­χεία και 65 Δασο­νο­μεία.

Το 1961 με το Β.Δ. 4/1961 ορί­ζε­ται ένα νέο οργα­νω­τικό σχήμα των δασικών υπη­ρε­σιών, σύμφωνα με το οποίο η Γενική Διεύ­θυνση Δασών απαρ­τί­ζε­ται από 5 Διευ­θύν­σεις, την υπη­ρε­σία Γενικής Επι­θε­ώ­ρη­σης Δασών και την υπη­ρε­σία Δασικής Εκπαί­δευ­σης και Εφαρ­μο­γών, ενώ οι περι­φε­ρεια­κές δασικές υπη­ρε­σίες έχουν 16 Επι­θε­ω­ρή­σεις Δασών, 9 Επι­θε­ω­ρή­σεις Δασο­τε­χνι­κών Εργων, 77 Δασαρ­χεία και 40 Δασο­νο­μεία.

Το 1970 επι­χει­ρεί­ται νέα ανα­διορ­γά­νωση των περι­φε­ρεια­κών υπη­ρε­σιών του υπουρ­γείου Γεωρ­γίας με τη Λ7/4.11.1970 απόφαση, σύμφωνα με την οποία δημιουρ­γού­νται επτά Επι­θε­ω­ρή­σεις Δασών ως υπη­ρε­σίες δια­νο­μαρ­χια­κού επι­πέ­δου, υπα­γό­με­νες στους περι­φε­ρεια­κούς διοι­κη­τές που έφεραν τον τίτλο υφυ­πουρ­γού, 23 Διευ­θύν­σεις Δασών νομαρ­χια­κού επι­πέ­δου μετά Δασαρ­χείων, 7 Διευ­θύν­σεις Δασών χωρίς Δασαρ­χεία, 22 «Νομο­δα­σαρ­χεία», 54 Δασαρ­χεία και 238 Δασο­νο­μεία υπα­γό­μενα στις νομαρ­χια­κές δασικές υπη­ρε­σίες. Για λίγα χρόνια, οι δασικές υπη­ρε­σίες συνυ­πάρ­χουν στις νομαρ­χια­κές υπη­ρε­σίες του υπουρ­γείου Γεωρ­γίας με τις υπη­ρε­σίες γεωρ­γίας και κτη­νια­τρι­κής. Το 1977 ιδρύ­ο­νται για πρώτη φορά Διευ­θύν­σεις Ανα­δα­σώ­σεων στους Νομούς Αττικής και Θεσ­σα­λο­νί­κης. Το 1981 και το 1991 οι υπη­ρε­σίες ανα­διαρ­θρώ­θη­καν και πάλι, ενώ το 1991 η αρμο­διό­τητα των δασών ανα­βαθ­μί­στηκε πολι­τικά με την ίδρυση Γενικής Γραμ­μα­τείας Δασών και Φυσικού Περι­βάλ­λο­ντος.

Ακο­λού­θησε η απο­κέ­ντρωση. Το 1997 οι δασικές υπη­ρε­σίες μετα­φέρ­θη­καν στις περι­φέ­ρειες και το 2010 στις απο­κε­ντρω­μέ­νες διοι­κή­σεις, ενώ η αρμο­διό­τητα των δασών μετα­φέρ­θηκε το 2010 από το υπουρ­γείο Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης στο υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος. Τέλος, στις 13 Αυγού­στου 2021 (Α 143) οι δασικές υπη­ρε­σίες των απο­κε­ντρω­μέ­νων διοι­κή­σεων μετα­φέρ­θη­καν στο υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος, ως περι­φε­ρεια­κές υπη­ρε­σίες του.

• Τα στοι­χεία προ­έρ­χο­νται από έρευνα του προ­έ­δρου της ΠΕΔΔΥ Νικήτα Φρα­γκι­σκάκη.

Πηγή kathimerini.gr

Γιώργος Λιάλιος