Α-τυπος και υπογραμμός: Η λυπητερή

Απο­γο­ή­τευ­ση, θλίψη, θυμός, μι­ζέ­ρια, κα­τα­το­νία. Κυ­κλο­φο­ρώ σε μια Ρόδο που έχει χάσει το χα­μό­γε­λό της, μια κοι­νω­νία που θυ­μώ­νει εύ­κο­λα, συ­να­ντώ αν­θρώ­πους σκυ­θρω­πούς, γε­ρα­σμέ­νους προ της ώρας τους. Εχου­με βου­λιά­ξει στην ίδια μας την πόλη, ανα­ζη­τώ­ντας μι­κρές χρω­μα­τι­στές πι­νε­λιές που θα απο­τι­νά­ξουν από πάνω μας το γκρί­ζο πέπλο, εις μάτην έχω την αί­σθη­ση.

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, η ζωή μας προσ­διο­ρί­ζε­ται πλέον από τις δό­σεις που ποτέ δεν τε­λειώ­νουν, τους απλή­ρω­τους λο­γα­ρια­σμούς που στοι­βά­ζο­νται σε μία γωνία, τις υπο­χρε­ώ­σεις που πάντα αυ­ξά­νο­νται, τα χρή­μα­τα που ποτέ δεν φτά­νουν… και το φόβο. Το φόβο για το τι μας πε­ρι­μέ­νει πα­ρα­κά­τω.

Θα έρ­θουν κα­λύ­τε­ρες μέρες; Είναι τε­λι­κά χα­μέ­νη η παρ­τί­δα; Θα πιά­σουν τόπο οι μα­τω­μέ­νες θυ­σί­ες; Εχει νόημα να μεί­νου­με στη χώρα αυτή και να το πα­λέ­ψου­με ή να ακο­λου­θή­σου­με τό­σους άλ­λους που απο­φά­σι­σαν να γί­νουν με­τα­νά­στες ανα­ζη­τώ­ντας κα­λύ­τε­ρες ημέ­ρες; Ερω­τή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νά, αλλά πάντα χωρίς απα­ντή­σεις.

Κάπου εδώ ήρθε η ώρα του απο­λο­γι­σμού. Ποιος φταί­ει τε­λι­κά; Φταί­νε οι πο­λι­τι­κοί που μας πήραν στο λαιμό τους με τις απο­φά­σεις τους, φταί­νε οι πο­λί­τες που επί χρό­νια πα­ζά­ρευαν την ψήφο τους με αλι­σβε­ρί­σια εκλέ­γο­ντας τους πο­λι­τι­κούς που τε­λι­κά μας πήραν στο λαιμό τους; Φταί­με κι οι δύο πλευ­ρές που χο­ρεύ­α­με μαζί ταγκό όλα αυτά τα χρό­νια, αλλά όταν στα­μά­τη­σαν τα όρ­γα­να κά­ποιος έπρε­πε να πλη­ρώ­σει τον λο­γα­ρια­σμό; Γιατί καλή η δια­σκέ­δα­ση, αν και κά­ποιες φορές υπερ­βο­λι­κή, αλλά πάντα έρ­χε­ται η ώρα του λο­γα­ρια­σμού.

Ελαχε σε μας, να έρθει ο λο­γα­ρια­σμός για τα αδιά­κο­πα γλέ­ντια των προη­γού­με­νων ετών. Τα όρ­γα­να στα­μά­τη­σαν, το πάρτι έληξε και εμείς θα πλη­ρώ­σου­με τα σπα­σμέ­να και μά­λι­στα με τόκο λη­στρι­κό άσχε­τα με το αν πή­ρα­με ή όχι μέρος στο πάρτι τους.

Εχου­με όμως την υπο­χρέ­ω­ση, ίσως και την ευ­και­ρία, μετά την απο­μά­κρυν­ση από το τα­μείο (γιατί τον λο­γα­ρια­σμό δεν τον απο­φεύ­γου­με) να πά­ρου­με την σκού­πα. Και να ξε­κι­νή­σει το κα­θά­ρι­σμα. Να γίνει ένα καλό ξε­σκαρ­τά­ρι­σμα, να πε­τά­ξου­με ό,τι δεν μας χρειά­ζε­ται και να κρα­τή­σου­με μόνο ό,τι είναι απα­ραί­τη­το και χρή­σι­μο. Τώρα ξέ­ρου­με, δεν υπάρ­χουν δι­καιο­λο­γί­ες.

Δεν υπάρ­χουν σω­τή­ρες, δεν υπάρ­χουν μεσ­σί­ες, δεν υπάρ­χουν από μη­χα­νής θεοί. Ακόμα και οι νε­ό­κο­ποι επα­να­στά­τες, έγι­ναν ένα με τους προη­γού­με­νους μπρο­στά στο θέλ­γη­τρο της εξου­σί­ας. Οσοι πα­ρα­κο­λου­θού­σαν το πάρτι κρυμ­μέ­νοι πίσω τις κουρ­τί­νες, έρι­χναν το ανά­θε­μα σε εκεί­νους που γλε­ντο­κο­πού­σαν. Μα όταν και οι ίδιοι πέ­ρα­σαν στην κυ­ρί­ως αί­θου­σα, ξε­κί­νη­σαν κι αυτοί να στρο­βι­λί­ζο­νται και να χο­ρεύ­ουν, αφή­νο­ντας τις (επα­να­στα­τι­κές) ταυ­τό­τη­τές τους στην εί­σο­δο…

Δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με πάντα τους άλ­λους να πά­ρουν απο­φά­σεις για εμάς, ώστε να μπο­ρού­με να τους ρί­χνου­με το ανά­θε­μα με την πρώτη ευ­και­ρία. Εχου­με κι εμείς ευ­θύ­νη.

Το πάρτι για ΄μας τους πο­λί­τες τε­λεί­ω­σε όταν οι πο­λι­τι­κοί μάς έστει­λαν την λυ­πη­τε­ρή υπο­χρε­ώ­νο­ντάς μας να πλη­ρώ­σου­με και τα δικά τους σπα­σμέ­να. Γι­΄αυ­τό πρέ­πει να αρ­χί­σει το ξε­σκαρ­τά­ρι­σμα, το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τόν. Το χρω­στά­με στους εαυ­τούς μας, το χρω­στά­με στα παι­διά μας. Τώρα ξέ­ρου­με, δεν υπάρ­χουν δι­καιο­λο­γί­ες…