«Cine – Ανάγνωση», ένα σπουδαίο ιστολoγιο για μαθητές, γονεiς και δασκάλους

Γρά­φει ο

Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου

Τέσ­σε­ρις δά­σκα­λοι, εκ­προ­σω­πώ­ντας φο­ρείς τυ­πι­κής και μη τυ­πι­κής εκ­παί­δευ­σης, προ­χώ­ρη­σαν στη δη­μιουρ­γία ενός ιστο­λο­γί­ου γε­μά­του με εναλ­λα­κτι­κό παι­δα­γω­γι­κό υλικό και με σκοπό να βοη­θή­σουν τους γο­νείς να απα­ντή­σουν στο αμή­χα­νο ερώ­τη­μα: «… και τώρα τι κάνω με το παιδί μου στο σπίτι;». Το ιστο­λό­γιο βρί­σκε­ται στην ηλε­κτρο­νι­κή διεύ­θυν­ση ‘cine-anagnosi.blogspot.com’. Ο επι­σκέ­πτης θα βρει εκεί ται­νί­ες μι­κρού και με­γά­λου μή­κους, δω­ρε­άν βι­βλία, αλλά και ηχο­γρα­φη­μέ­νες ανα­γνώ­σεις κλα­σι­κών και σύγ­χρο­νων πα­ρα­μυ­θιών, προ­τά­σεις για έξυ­πνες δρα­στη­ριό­τη­τες στο σπίτι και δε­κά­δες υπερ­συν­δέ­σμους (link) που οδη­γούν σε δω­ρε­άν προ­βο­λές ται­νιών, θε­α­τρι­κών πα­ρα­στά­σε­ων και ξε­να­γή­σεις μου­σεί­ων.

Οι δη­μιουρ­γοί

Οι φο­ρείς που συ­νέ­λα­βαν και υλο­ποί­η­σαν την ιδέα είναι τρεις: Ο όμι­λος Cine-Εκ­παί­δευ­ση, η Φι­λό­μυ­θος Λέσχη Παι­δι­κής και Εφη­βι­κής Λο­γο­τε­χνί­ας και το Κέ­ντρο Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής Εκ­παί­δευ­σης Πε­τα­λού­δων, εκ­προ­σω­πού­νται δε, από τους εκ­παι­δευ­τι­κούς: Πέτρο Σπανό, Θάνο Βε­κιά­ρη, Πα­να­γιώ­τη Αδα­μό­που­λο και Ανα­στα­σία Ζέπ­που.

«Ολη αυτή η κρίση ενί­σχυ­σε το θέση του δα­σκά­λου και επι­και­ρο­ποί­η­σε το ρόλο του ως εμ­ψυ­χω­τή», δή­λω­σε προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κ. Θάνος Βε­κιά­ρης και εξή­γη­σε ότι «η συ­γκυ­ρία ήταν μόνο η αφορ­μή για τη δη­μιουρ­γία του “Cine-Ανά­γνω­ση”. Στό­χος είναι να δοθεί σε όλους πρό­σβα­ση σε ποιο­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο, που θα μπο­ρεί να στα­θεί και μετά».

Ο κ. Πέ­τρος Σπα­νός τό­νι­σε πως «το ανη­συ­χη­τι­κό δεν είναι τα μα­θή­μα­τα που ‘χά­νο­νται’, αλλά η απώ­λεια της κα­νο­νι­κό­τη­τας και της ψυ­χι­κής ισορ­ρο­πί­ας των παι­διών και των εφή­βων που μπο­ρεί να προ­κύ­ψει από τον εγκλει­σμό». Ο ίδιος συ­μπλη­ρώ­νει: «Η πρό­τα­σή μας δίνει προ­τε­ραιό­τη­τα σε δη­μιουρ­γι­κές σπι­τι­κές ενα­σχο­λή­σεις, με τη φι­λο­δο­ξία να συμ­βά­λει στη δια­μόρ­φω­ση ενός ήρε­μου και λι­γό­τε­ρο αγ­χω­μέ­νου οι­κο­γε­νεια­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος σ’ αυτή τη δυ­στο­πι­κή πε­ρί­ο­δο που βιώ­νου­με όλοι».

Ο κ. Πα­να­γιώ­της Αδα­μό­που­λος το­νί­ζει σε μή­νυ­μά του στο ιστο­λό­γιο πως «είναι προ­φα­νές ότι η πρω­το­βου­λία μας αυτή δεν υπο­κα­θι­στά το σχο­λι­κό πρό­γραμ­μα, αλλά φι­λο­δο­ξεί να δώσει ευ­και­ρί­ες στην οι­κο­γέ­νεια για δη­μιουρ­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες σε το­μείς που οι φο­ρείς που εκ­προ­σω­πού­με θε­ω­ρούν ση­μα­ντι­κούς για την ολό­πλευ­ρη μόρ­φω­ση των παι­διών».

Εσύ μα­θη­τής,

εγώ γο­νιός,

εσύ δια­βά­ζεις,

εγώ δου­λεύω

Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός άνοι­ξε μια και­νού­ρια πόρτα στο σπίτι, όπου κρέ­με­ται φαρ­διά πλα­τιά μια προει­δο­ποί­η­ση, σε δυο σει­ρές: «Προ­σο­χή αι­σθή­σεις». Στο δω­μά­τιο που υπάρ­χει πίσω της, γο­νείς και παι­διά κά­θο­νται μαζί, ίσως υπό το φως των κε­ριών, μ’ έναν υπο­λο­γι­στή ή ένα κι­νη­τό ανοι­κτό (το μο­ντέ­λο του δε φαί­νε­ται), απ’ όπου ακού­γε­ται η φωνή, ενός ξένου, να αφη­γεί­ται μια ιστο­ρία. Σ’ αυτή την αφή­γη­ση, όπου η ακοή είναι η άρ­χου­σα αί­σθη­ση και φα­ντα­σία ξυπνά, ο γο­νέ­ας και το παιδί απο­κτούν την ίδια υπό­στα­ση. Ακούν το πα­ρα­μύ­θι, εν προ­κει­μέ­νω ένα από τα επι­λεγ­μέ­να της ‘Cine-Ανά­γνω­σης’ και τα­ξι­δεύ­ουν με όποια φτερά έχουν δια­θέ­σι­μα.

«Στο σύγ­χρο­νο κόσμο μας, με το που γεν­νιού­νται τα παι­διά βομ­βαρ­δί­ζο­νται με ακα­τά­σχε­τη ει­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και πλη­ρο­φο­ρία. Οπότε, όταν πάνε σχο­λείο, τί­πο­τα δεν τους εντυ­πω­σιά­ζει. Βα­ριού­νται αφό­ρη­τα τη γνώση», εξη­γεί στη «δη­μο­κρα­τι­κή» η εκ­παι­δευ­τι­κός κα. Ανα­στα­σία Ζέπ­που. Η ίδια, στο ερώ­τη­μα αν και κατά πόσον ο θε­σμός του δα­σκά­λου και της δι­δα­σκα­λί­ας μπο­ρεί επί της ου­σί­ας να ενι­σχυ­θεί από νέα είδη εκ­παί­δευ­σης, απά­ντη­σε μι­λώ­ντας για τον κι­νη­μα­το­γρά­φο, τη λο­γο­τε­χνία, τα ει­κα­στι­κά, τη μου­σι­κή και κάθε μορφή τέ­χνης, που σε συν­δυα­σμό με το σχο­λείο μπο­ρεί να δια­μορ­φώ­σει ένα νέο πεδίο δια­παι­δα­γώ­γη­σης και προ­βλη­μα­τι­σμού πάνω στα ζη­τή­μα­τα της σύγ­χρο­νης κοι­νω­νί­ας.

«Βέ­βαια», λέει η κα. Ζέπ­που, «όλα αυτά δεν γί­νο­νται με κά­ποιο μα­γι­κό ραβδί, από τη μια στιγ­μή στην άλλη. Απαι­τού­νται διερ­γα­σί­ες εσω­τε­ρι­κές, αγάπη, με­ρά­κι και σθέ­νος από την πλευ­ρά των εκ­παι­δευ­τι­κών, για να εμπνεύ­σουν τα παι­διά και να ξε­φύ­γουν απ’ την πλήξη τους».

Ολο αυτό θυ­μί­ζει την ται­νία «Ο ναυα­γός» με τον Τομ Χανκς που για να ξε­φύ­γει από τον εγκλω­βι­σμό του και να βγει στον ανοι­κτό ωκε­α­νό, έπρε­πε προη­γου­μέ­νως να ξε­πε­ρά­σει τα με­γά­λα κύ­μα­τα που τον κρα­τού­σαν κα­θη­λω­μέ­νο στην ακτή. Ο αγώ­νας του «ναυα­γού» είναι ένας προ­σω­πι­κός αγώ­νας, γι’ αυτό και το μόνο της ‘όχημα’ είναι μια σχε­δία που χωρά τον πρω­τα­γω­νι­στή, με­ρι­κές κα­ρύ­δες γε­μά­τες νερό και μια μπάλα Wilson που «εν­σαρ­κώ­νει» τη φα­ντα­σία και τις αξίες της πί­στης, της αφο­σί­ω­σης και της φι­λί­ας. Γι’ αυτό και όταν ο «Wilson» χά­νε­ται στο πέ­λα­γος, ο ναυα­γός εγκα­τα­λεί­πει την προ­σπά­θεια της επι­βί­ω­σης.

Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός άνοι­ξε την πόρτα σ’ ένα απί­στευ­τα με­γά­λο οπτι­κο­α­κου­στι­κό πλού­το που βρί­σκε­ται online. Τέχνη, πο­λι­τι­σμός, με­γά­λες θε­α­τρι­κές πα­ρα­στά­σεις, ται­νί­ες μι­κρού μή­κους γε­μά­τες συ­μπυ­κνω­μέ­να μη­νύ­μα­τα, ει­κό­νες από μου­σεία, audiobooks από τις φωνές κά­ποιων ευ­γε­νι­κών εθε­λο­ντών – ανα­γνω­στών. Όλα βρί­σκο­νται στην υπη­ρε­σία των γο­νέ­ων, που σ’ αυτές τις μο­να­χι­κές στιγ­μές του «Μέ­νου­με σπίτι», για πρώτη φορά αντι­λαμ­βά­νο­νται ολό­γυ­μνη την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πως η μο­να­δι­κή σχέση που έχουν με τα παι­διά τους είναι οι­κο­νο­μι­κή. Εσύ μα­θη­τής, εγώ γο­νιός, εσύ διά­βα­ζε, εγώ δου­λεύω.

Οπτι­κο­α­κου­στι­κός

εγ­γρα­μα­τι­σμός

Ένα με­γά­λο μέρος του πλού­του που βρί­σκε­ται online αυτές τις μέρες προ­σφέ­ρε­ται δω­ρε­άν. Ωστό­σο, υπό κα­νο­νι­κές συν­θή­κες η πρό­σβα­ση σε αυτόν απαι­τεί πλη­ρω­μή των πνευ­μα­τι­κών δη­μιουρ­γών του.

«Νο­μί­ζω ήρθε η ώρα κά­ποιος κρα­τι­κός φο­ρέ­ας να ανα­λά­βει ν’ αγο­ρά­σει τα πνευ­μα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα και να τα δια­θέ­σει στην εκ­παι­δευ­τι­κή κοι­νό­τη­τα» τό­νι­σε ο κ. Πέ­τρος Σπα­νός, ενώ από τη δική του πλευ­ρά ο κ. Θάνος Βε­κιά­ρης εξή­γη­σε ότι «προ­κύ­πτει ως ανά­γκη να εντα­χθεί ο οπτι­κο­α­κου­στι­κός εγ­γραμ­μα­τι­σμός στην εκ­παι­δευ­τι­κή δια­δι­κα­σία, με τον δά­σκα­λο να είναι παρόν για να συμ­βου­λεύ­ει και να κα­θο­δη­γεί».

Με όλο αυτό τον πλού­το δια­θέ­σι­μο, το όφε­λος μοι­ρά­ζε­ται όχι μόνο στους μα­θη­τές, αλλά και στους εκ­παι­δευ­τι­κούς και κυ­ρί­ως στους γο­νείς που γί­νο­νται και πάλι παι­διά. Που με άλλη ματιά βλέ­πουν ξανά «Το κα­πλά­νι της βι­τρί­νας» και ξα­να­συ­στή­νο­νται με τον «Μάγκα» που χά­νε­ται στους δρό­μους της Αλε­ξάν­δρειας. Οι γο­νείς, μέσα από τον οπτι­κο­α­κου­στι­κό εγ­γραμ­μα­τι­σμό, ανα­γνω­ρί­ζουν τον πι­λό­το στο «Μικρό Πρί­γκι­πα» που με τη σειρά του ανα­κα­λύ­πτει το παιδί που έχει μέσα του· ακού­ει τις σκέ­ψεις του, ζει το σώμα του και μαζί με αυτό μπο­ρεί και ακού­ει ου­σια­στι­κά τα συ­ναι­σθή­μα­τα του δικού του παι­διού, ώστε ιδα­νι­κά να ωρι­μά­σουν μαζί.

Σ’ αυτή την ιδα­νι­κή σχέση παι­δα­γώ­γη­σης, ο δά­σκα­λος γί­νε­ται μα­θη­τής, ο μα­θη­τής γο­νέ­ας και ο γο­νέ­ας δά­σκα­λος που πε­ρι­μέ­νει τη στιγ­μή που θα ξα­να­γί­νει μα­θη­τής.

Σή­με­ρα είναι πα­γκό­σμια ημέρα βι­βλί­ου και το ιστο­λό­γιο cine.anagnosi.blogspot.com είναι μια καλή αφε­τη­ρία το ξε­φύλ­λι­σμα της μέρας.