ΕΞΕΣΤΙ ΧΑΤΖΗΔΙΑΚΟΝ ΑΣΧΗΜΟΝΕΙΝ!!

Οσάκις ο δήμαρ­χος Ρόδου Φ. Χατζη­διά­κος και γενικώς η δημο­τική αρχή, προ­βαί­νουν σε ανα­κοι­νώ­σεις, δημο­σιεύ­ο­νται από τις εφη­με­ρί­δες χωρίς περι­κο­πές και σχόλια αν και πολλές απ’ αυτές είναι για γέλια και για κλάματα και ενίοτε υπερ­βαί­νουν και τα πιο φαντα­στικά παρα­μύ­θια.

Δεν ασκούν δηλαδή λογο­κρι­σία και το ίδιο συμ­βαί­νει και με τις ανα­κοι­νώ­σεις και δηλώ­σεις της περι­φε­ρεια­κής αρχής.

Προχθές η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου εξέδωσε μια ανα­κοί­νωση για προ­γραμ­μα­τι­ζό­μενα έργα στο Ροδίνι, την οποίαν δημο­σί­ευ­σαν ως είχε, οι εφη­με­ρί­δες, χωρίς να ασκή­σουν δηλαδή λογο­κρι­σία, γιατί αυτό επέ­τασσε και επι­τάσ­σει το δικαί­ωμα της ελεύ­θε­ρης έκφρα­σης και της ανε­μπό­δι­στης διά­δο­σης ιδεών και θέσεων, του καθενός, ακόμα και όταν αυτές «μιλούν από μακριά» για… ανίατη υπερ­βολή!

Και τί έκανε ο αξιό­τι­μος κύριος δήμαρ­χος Ρόδου, που πρέπει να θαυ­μά­ζει τον γείτονα Ερντο­γάν και τον μακρινό σύντροφο Μαδούρο;

Αντί να απα­ντή­σει στον Περι­φε­ρειάρχη (ακόμα και το όνομα του οποίου, όπως δεί­χνουν τα πράγ­ματα, τον τρέπουν μονίμως σε άτακτη φυγή), τα’ βαλε με τις εφη­με­ρί­δες και μάλιστα με τρόπο, που θα δικαιο­λο­γούσε κανείς σώφρων, μόνο σε πολύ μεθυ­σμέ­νους.

Και τί έγραψε, μεταξύ άλλων πολλών ανοη­σιών, που δεί­χνουν, το ολι­γό­τε­ρον, απω­θη­μένα ενός αθε­ρά­πευ­του εγω­κε­ντρι­σμού;

«Για εσάς (σημ.: τις εφη­με­ρί­δες) Δήμος δεν υπάρχει. Ευτυχώς που οι δημότες έχουν και νουν και γνώση»!

Την ίδια ώρα έστειλε στη «δημο­κρα­τική» ένα πολυ­σέ­λιδο κείμενο με τις προ­τά­σεις του για την «παρα­γω­γική ανα­συ­γκρό­τηση της Ρόδου». Ο «υπαρ­κτός», ζήτησε δηλαδή προβολή από κάποιους «ανύ­παρ­κτους» στους ηλε­κτρο­νι­κούς υπο­λο­γι­στές του Δήμου!

Είναι προ­φα­νές ότι ο κύριος δήμαρ­χος επι­διώ­κει ξανά «καβγά­δες» με τις εφη­με­ρί­δες για να σκε­πά­σει τη γύμνια του και για να ζωντα­νέ­ψει την ανυ­παρ­ξία του, με τη μόνη τέχνη που καλά γνω­ρί­ζει: την ύβρι, το παρα­μύθι και τα άλλα λόγια για να αγα­πιό­μα­στε.

Ας πούμε, όμως, και του στραβού το δίκιο: Πράγ­ματι, κύριε δήμαρχε, έτσι είναι, όπως τα λέτε. Οι δημότες έχουν και νουν και γνώση. Εσείς, όμως, δεν έχετε. Υστε­ρείτε και στα δύο σε βαθμό ανη­συ­χίας, αν όχι απελ­πι­σίας. Υστε­ρείτε σε βαθμό αθε­ρά­πευτο και καλό θα ήταν να το ξανα­σκε­φθείτε.

Γιατί, όπως γνω­ρί­ζουν οι έχοντες νουν και γνώση σ’ αυτό το νησί ακόμα και οι πιο στενοί συνερ­γά­τες σας ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟ. Ενας μάλιστα απ’ αυτούς ακού­στηκε να λέει: «Εξεστι Χατζη­διά­κον ασχη­μο­νείν»!