Ξεκίνησε προκαταρκτική εξέταση προς διερεύνηση ποινικά κολάσιμων πράξεων στο Κτηματολόγιο Ρόδου

Με την λήψη κατα­θέ­σεων από τους δικη­γό­ρους κ.κ. Γ. Μαυ­ρο­μάτη, Μανώλη Στάγκα και Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου, τον Κτη­μα­το­λο­γικό Δικαστή και τη Διευ­θύ­ντρια του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, ξεκινά η προ­κα­ταρ­κτική εξέταση, που προ­κά­λεσε μηνυ­τή­ρια αναφορά του πρώτου για την διε­ρεύ­νηση τυχόν τελέ­σεως αξιό­ποι­νων πράξεων ανα­φο­ρικά με την λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» με την μηνυ­τή­ρια αναφορά, επι­διώ­κε­ται να διευ­ρυν­θούν από τις αρμό­διες αρχές οι λόγοι για τους οποίους δεν μπορεί το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου να εκπλη­ρώ­σει τις προ­βλε­πό­με­νες από το νόμο υπο­χρε­ώ­σεις του και να παρέχει τις απορ­ρέ­ου­σες από αυτόν υπη­ρε­σίες.

Επι­ση­μαί­νε­ται ότι η κατά­σταση στο Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου, ουδέ­ποτε ήταν άριστη, αφού δυστυ­χώς και στον 20ο και στον 21ο αιώνα, το πρω­τό­κολλο ετη­ρείτο και τηρεί­ται χει­ρό­γραφα, οι εγγρα­φές εξα­κο­λου­θούν να γίνο­νται χει­ρό­γραφα, όπως επίσης χει­ρό­γραφα ετη­ρού­ντο και συνε­χί­ζουν να κατα­χω­ρού­νται μέσω των Κτη­μα­το­λο­γι­κών τόμων και των φακέλων, οι πάσης φύσεως μετα­γρα­πτέες πράξεις, με ό,τι συνε­πά­γε­ται αυτό, για την ασφά­λεια και την προ­στα­σία της ακί­νη­της περιου­σίας των κατοί­κων της Ρόδου.

Ο κ. Μαυ­ρο­μά­της υπο­στή­ριξε ότι έχουν συσ­σω­ρευ­θεί πλήθος πράξεων, οι οποίες δεν έχουν μετα­γρα­φεί, είτε λόγω αδυ­να­μίας, είτε λόγω αδια­φο­ρίας, είτε λόγω ανι­κα­νό­τη­τάς των αρμο­δίων, ο ακριβής αριθμός των οποίων παρα­μέ­νει άγνω­στος – προσ­διο­ρί­ζε­ται κατά διάφορα χρονικά δια­στή­ματα σε 7.500 έως 10.000, ή 15.000 ή και παρα­πάνω.

Ανα­φέ­ρει παρα­πέρα ότι «έχει συστα­θεί, προ­φα­νώς άτυπα, ένα ομο­λο­γου­μέ­νως πρω­τό­τυπο «αρχείο προ­βλη­μα­τι­κών πράξεων», στο οποίο ενα­πο­τί­θε­ντο οι προς μετα­γραφή πράξεις (συμ­βό­λαια αγο­ρα­πω­λη­σίας, συστά­σεις δου­λείας, δικα­στι­κές απο­φά­σεις), οι οποίες είτε δεν πλη­ρού­σαν τα πλήρη κρι­τή­ρια μετα­γρα­φής σύμφωνα με το Νόμο, (παρου­σιά­ζο­ντας ελλεί­ψεις τυπικών ή ουσια­στι­κών σχε­τι­κών) αν και υπο­τί­θε­ται ότι είχαν ελεγ­χθεί κατά την υποβολή τους και την χει­ρό­γραφη κατα­χώ­ρησή τους στα οικεία βιβλία, είτε ήσαν παντε­λώς λαν­θα­σμέ­νες ή ακόμη και πλαστές απο­φά­σεις απο­δό­σεως δημο­σίων ακι­νή­των πλαστές για την μετα­γραφή των οποίων δεν έχουν κατα­λο­γι­σθεί έως σήμερα σε κανέναν ποι­νι­κές ευθύνες.

Ο κ. Μαυ­ρο­μά­της προ­σθέ­τει ότι από το 1929 έως τα μέσα της δεκα­ε­τίας του 1950, ετη­ρείτο ονο­μα­στικό ευρε­τή­ριο των κυρίων των ακι­νή­των, το οποίο άγνωστο με ποίου πρω­το­βου­λία στα­μά­τησε να τηρεί­ται κατά παρά­βαση του θεσμι­κού του πλαι­σίου.

Κατήγ­γειλε ακόμη ότι «απω­λέ­σθη­καν» προς μετα­γραφή πράξεις ή σχετικά συνημ­μένα (δικαιο­λο­γη­τικά, σχε­δια­γράμ­ματα, απο­δεί­ξεις πλη­ρω­μής κ.α.) σε πράξεις, που πράξεις δεν είχαν μετα­γρα­φεί στον ορθό τόμο, αλλά σε άλλο άσχετο, που πράξεις δεν είχαν σημειω­θεί καν με μολύβι ή πράξεις είχαν σημειω­θεί και στη συνέ­χεια η κατα­χώ­ρησή του «σβή­σθηκε».

Τονίζει επι­πλέον ότι σχεδόν όλες οι πλαστές απο­φά­σεις είχαν «απω­λε­σθεί», – ασφαλώς σε μετα­γε­νέ­στερο της μετα­γρα­φής τους χρόνο – ενώ είχε προη­γη­θεί η μετα­γραφή τους, δημιουρ­γώ­ντας με τον τρόπο αυτό «τεκ­μή­ριο νομι­μό­τη­τος», για την περαι­τέρω μετα­γραφή και άλλων πράξεων, με δικαιού­χους, πρω­τί­στως ιδιώτες αλλά και Τρά­πε­ζες, οι οποίες εμπι­στεύ­θη­καν την γνη­σιό­τητα των Κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών.

Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι η Διοί­κηση όχι μόνο κατα­σπα­τα­λώ­ντας κατά καιρούς άσκοπα χρήματα, αδια­φό­ρησε και αδια­φο­ρεί εγκλη­μα­τικά για την άκρως ανα­γκαία ψηφιο­ποί­ηση και μηχα­νορ­γά­νωση του, αλλά έφτασε ακόμη και στο σημείο να ψηφίζει νόμους, οι οποίοι παρι­στά­νουν κατά τρόπο προ­κλη­τικό, σκαν­δα­λω­δώς ψευδώς και δολίως, προ­φα­νώς κάτι εξυ­πη­ρε­τώ­ντας ή κάποια τερά­στια ποσά που απω­λέ­σθη­καν δικαιο­λο­γώ­ντας, ότι ήδη τάχα λει­τουρ­γούν με «ολο­κλη­ρω­μένο πλη­ρο­φο­ρικό σύστημα».

Υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει κατα­στεί δυσχε­ρής έως αδύνατη:

– Η μετα­γραφή πράξεων – δικα­στι­κών απο­φά­σεων εγγρα­φής προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης, η τροπή των προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης σε υποθήκη, η μετα­γραφή δικα­στι­κών απο­φά­σεων ανα­γνω­ρί­σεως κυριό­τη­τος δια της δεκα­πε­ντα­ε­τούς κτη­τι­κής παρα­γρα­φής, η μετα­γραφή συμ­βο­λαίων αγο­ρα­πω­λη­σίας, πράξεων συστά­σεων ορι­ζο­ντίου ιδιο­κτη­σίας, συστά­σεων δου­λείας)

– Η έγκαιρη και εμπρό­θε­σμη έκδοση πιστο­ποι­η­τι­κών ιδιο­κτη­σίας, βαρών και μη διεκ­δι­κή­σεως, από τα οποία απο­δει­κνύ­ο­νται de jure οι κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές στα Κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία, με απο­τέ­λε­σμα να καθί­στα­ται προ­βλη­μα­τική, τόσο η συζή­τηση εμπραγ­μά­των αγωγών, ιδία με το σύστημα των 100 ημερών, όσο και η διε­νέρ­γεια πλει­στη­ρια­σμών, αφού σύμφωνα με τις νέες δια­τά­ξεις του Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας απαι­τεί­ται η προ­σκό­μιση και κατά­θεση του πιστο­ποι­η­τι­κού στον αρμόδιο Συμ­βο­λαιο­γράφο, εντός δεκα­ή­με­ρης προ­θε­σμίας από την κατά­σχεση όπως ορίζει επί ποινή ακυ­ρό­τη­τας η παρ. 4 του άρθρου 995 του ΚΠολΔ.

– Η έκδοση ακόμη και των πλέον απλών πιστο­ποι­η­τι­κών ιδιο­κτη­σίας, βαρών και μη διεκ­δι­κή­σεως, ή των τεχνι­κών σχε­δια­γραμ­μά­των, με απο­τέ­λε­σμα να τίθεται πλέον εν αμφι­βόλω ή να ματαιω­θεί η ολο­κλή­ρωση μίας αγο­ρα­πω­λη­σίας, μίας δωρεάς, μίας μισθώ­σεως, ή μίας εγγρα­φής εμπραγ­μά­του ασφά­λειας, υπέρ ιδιωτών ή Τρα­πε­ζών.

– Ζήτημα προ­έ­κυψε σχετικά με την κατα­βολή τέλους για την έκδοση και παρα­λαβή των σχε­δια­γραμ­μά­των, κάτι για το οποίο είχε εκφρα­σθεί η άποψη ότι δεν πρέπει να κατα­βάλ­λο­νται, σύμφωνα, με την από 26/9/2005 γνω­μο­δό­τηση του τότε Εισαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου κ. Γ. Οικο­νό­μου, η οποία προ­κλή­θηκε μετά από αίτημα του Δ.Σ.Ρ.