Συμβούλιο της Επικρατείας: Καλώς επιβλήθηκε πειθαρχική ποινή σε δικηγόρο εισπρακτικής εταιρείας για οχλήσεις της σε Ροδίτη!

Αμε­τά­κλητη κατέστη με απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας πει­θαρ­χική ποινή που επι­βλή­θηκε σε δικη­γόρο εισπρα­κτι­κής εται­ρείας για «οχλή­σεις» δανειο­λή­πτη από την Ρόδο ο οποίος μάλιστα εμφα­νί­στηκε να έχει συμ­φω­νή­σει στην υπο­γραφή… «πρα­κτι­κού συμ­φω­νίας διευ­κό­λυν­σης»!

Πιο συγκε­κρι­μένα, η 7μελής σύνθεση του Γ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας επι­λή­φθηκε προ­σφυ­γής που άσκησε δικη­γό­ρος των Αθηνών κατά του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών και του υπουρ­γού Δικαιο­σύ­νης για την ακύρωση από­φα­σης του 1ου Τμή­μα­τος του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λίου του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών του έτους 2018.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει σύμφωνα με την απόφαση ως εξής:

Τον Ιανουά­ριο του 2017 με έγγραφο της Γενικής Γραμ­μα­τείας Εμπο­ρίου και Προ­στα­σίας Κατα­να­λωτή δια­βι­βά­σθηκε στον Δ.Σ.Α. αναφορά ενός κατοί­κου της Ρόδου προς τον Συνή­γορο του Κατα­να­λωτή στην οποία περι­γρά­φο­νται τα εξής:

«Προς έκπληξή μου παρέ­λαβα σήμερα 18/1/2017 με ταχυ­δρο­μείο μια επι­στολή από την πλη­ρε­ξού­σια δικη­γόρο της … … με διεύ­θυνση … και τηλ … Η επι­στολή έχει ως τίτλο ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ με ημε­ρο­μη­νία 7/10/2016. Στο υπο­τι­θέ­μενο Πρα­κτικό λοιπόν ανα­φέ­ρε­ται ότι σε τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία μου παρα­σχέ­θη­καν διευ­κρι­νί­σεις που ζήτησα και ότι ανα­γνώ­ρισα οφειλή και συμ­φώ­νησα στην απο­πλη­ρωμή αυτής με ευνοϊκό τρόπο. Παρο­μοίως αυτό επα­να­λή­φθηκε με επι­στολή πανο­μοιό­τυ­που τίτλου με ημε­ρο­μη­νία 9/9/2016 την οποία την παρέ­λαβα 8/11/2016. Για ποιο λόγο γίνεται η απο­στολή του συγκε­κρι­μέ­νου υπο­τι­θέ­με­νου πρα­κτι­κού 2 μήνες μετά και πού απο­σκο­πεί με την εσκεμ­μένη αυτή καθυ­στέ­ρηση ο απο­στο­λέας … και δικη­γό­ρος …; Είναι πολύ ύποπτη η συγκε­κρι­μένη καθυ­στέ­ρηση. Με τις διά­φο­ρες οχλή­σεις που γίνο­νται με τρο­μο­κρα­τούν απει­λώ­ντας με κατά­σχεση περιου­σια­κών μου στοι­χείων να συμ­φω­νήσω άμεσα για να νομι­μο­ποι­ήσω τις απάτες τους ανα­γνω­ρί­ζο­ντας “δανειακή σύμβαση” που κατάρ­τι­σαν μόνοι τους, μονο­μερή, και να ανα­γνω­ρίσω “οφειλή” που δεν υπάρχει. Το δικη­γο­ρικό γραφείο της … προ­χώ­ρησε παρά­νομα και κατα­χρη­στικά σε επε­ξερ­γα­σία προ­σω­πι­κών μου δεδο­μέ­νων με ευθύνη των διευ­θυ­ντών της … Τρά­πε­ζας, και συνέ­ταξε “σύμβαση δανείου”, την οποία ποτέ δεν ανα­γνώ­ρισα ή υπέ­γραψα. Μονο­με­ρώς και κατα­χρη­στι­κώς η Τράπεζα … μέσω δικη­γο­ρι­κού γρα­φείου που παίζει τον ρόλο της εισπρα­κτι­κής εται­ρείας προ­σπα­θεί να με εξα­πα­τή­σει συντάσ­σο­ντας πρα­κτικά από υπο­τι­θέ­μενη τηλε­φω­νική συνο­μι­λία στην οποία ΟΥΔΕΠΟΤΕ ζήτησα διευ­κρι­νί­σεις, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ανα­γνώ­ρισα οφειλή και ΟΥΔΕΠΟΤΕ συμ­φώ­νησα σε ρύθμιση. Επι­χει­ρούν να νομι­μο­ποι­ή­σουν τις προ­δή­λως παρά­νο­μες ενέρ­γειές τους, με οχλή­σεις και απειλές περί “μη συνερ­γά­σι­μου δανειο­λή­πτη” ή και απειλές κατά­σχε­σης περιου­σια­κών στοι­χείων».

Ο Ροδίτης κατήγ­γειλε την δικη­γόρο και το δικη­γο­ρικό γραφείο και ζήτησε να του παρα­δο­θούν διάφορα στοι­χεία της υπο­θέ­σεως του ενώ τόνισε ότι υπήρξε παρά­νομη μετα­βί­βαση, κατοχή και γνω­στο­ποί­ηση των προ­σω­πι­κών του στοι­χείων και δεδο­μέ­νων σε τρίτους, παρά­νομη υπο­τι­θέ­μενη “ρύθμιση” δίχως την έγκρισή του, παρά­νομο υπό­λοιπο οφειλής – προϊόν παρά­νο­μου και κατα­χρη­στι­κού επι­το­κίου/χρε­ώ­σεων και Γ.Ο.Σ. και παρά­νομη μονο­με­ρής μετα­τροπή δανεια­κής σύμ­βα­σης.

Στην ως άνω αναφορά επι­συ­νά­πτε­ται απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών του έτους 2016 με την οποία κρίθηκε ότι ορθώς το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε υπο­χρε­ώ­σει την ανωτέρω Τράπεζα σε κατα­βολή χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης ποσού 5.869,40 ευρώ λόγω παρα­βί­α­σης της νομο­θε­σίας περί προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων.

Ακο­λού­θως, η εν λόγω αναφορά με τη δικα­στική απόφαση δια­βι­βά­σθη­καν από τη Διεύ­θυνση Προ­στα­σίας Κατα­να­λωτή στον Δ.Σ.Α.

Στο πλαίσιο της εξέ­τα­σης συνερ­γά­της με έμμισθη εντολή σε δικη­γο­ρική εται­ρεία υπέβαλε από κοινού με τον δια­χει­ρι­στή της ως άνω εται­ρείας, και εταίρο αυτής, υπό­μνημα με το οποίο προ­έ­βαλε, μεταξύ άλλων, ότι η δικη­γο­ρική εται­ρεία δεν νομι­μο­ποιεί­ται παθη­τι­κώς στην παρούσα δια­δι­κα­σία διότι ουδόλως εγκα­λεί­ται ή εμπλέ­κε­ται στην επίμαχη αναφορά, καθώς και ότι, εν προ­κει­μένω, τηρή­θηκε δια­δι­κα­σία συμ­βι­βα­στι­κής επί­λυ­σης δια­φο­ράς, επω­φε­λής και για τον ανα­φέ­ρο­ντα.

Μετά το πέρας της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, ο πρό­ε­δρος του Δ.Σ.Α., με την πράξη του στην οποία γίνεται ρητώς μνεία της επί­μα­χης ανα­φο­ράς, άσκησε πει­θαρ­χική δίωξη, κατ’ άρθρο 153 παρ. 1 του Κώδικα Δικη­γό­ρων, κατά της αιτού­σας και δύο ακόμη «διότι προ­έ­κυ­ψαν επαρ­κείς ενδεί­ξεις τελέ­σεως πει­θαρ­χι­κού παρα­πτώ­μα­τος».

Ο Ροδίτης κατέ­στησε σαφές ότι δεν δέχθηκε ποτέ τη ρύθμιση. Ποτέ δεν είχε συμ­φω­νή­σει. Έλαβε αυτές τις επι­στο­λές και στρά­φηκε στον Συνή­γορο του Κατα­να­λωτή.

Στη συνέ­χεια, συντά­χθηκε το από 18.1.2018 κατη­γο­ρη­τή­ριο, σύμφωνα με το οποίο: «…Στις 18/1/2017, στη Ρόδο, ο εγκαλών παρέ­λαβε μέσω ταχυ­δρο­μείου μια επι­στολή από την Τράπεζα την οποία υπο­γρά­φει ως πλη­ρε­ξού­σια δικη­γό­ρος της Τρά­πε­ζας εγκα­λου­μένη δικη­γό­ρος, με τίτλο ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗΣ, με ημε­ρο­μη­νία 7/10/2016 στο οποίο ανα­φέ­ρε­ται σε τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία που είχαν με τον εγκα­λού­ντα και αφού του παρα­σχέ­θη­καν οι διευ­κρι­νί­σεις που ζήτησε, δήθεν ανα­γνώ­ρισε την οφειλή και δήθεν συμ­φώ­νησε στην απο­πλη­ρωμή αυτής με ευνοϊκό τρόπο ενώ ο εγκαλών δεν είχε δώσει ποτέ την συναί­νεσή του για σχετική ρύθμιση όπως επίσης δεν είχε ανα­γνω­ρί­σει την οφειλή αυτή. Ακριβώς το ίδιο επα­να­λή­φθηκε με πανο­μοιό­τυ­που τίτλου επι­στολή με ημε­ρο­μη­νία 9/9/2016 που ο εγκαλών παρέ­λαβε στις 8/11/2016. Με τη συμπε­ρι­φορά [της] η εγκα­λού­μενη δικη­γό­ρος αφενός προ­κά­λεσε βλάβη στα συμ­φέ­ρο­ντα του εγκα­λού­ντος και αφε­τέ­ρου έδωσε αφορμή για σχόλια σε βάρος του Δικη­γο­ρι­κού Σώματος, υπο­πί­πτο­ντας σε μια σειρά παρα­πτω­μά­των τόσο του Κώδικα Δικη­γό­ρων, όσο και του Κώδικα Δεο­ντο­λο­γίας».

Προς αντί­κρουση του κατη­γο­ρη­τη­ρίου, η αιτούσα υπέβαλε από κοινού με δύο ακόμη δικη­γό­ρους της εται­ρείας απο­λο­γη­τικό υπό­μνημα ενώπιον του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λίου με το οποίο υπο­στή­ριξε ότι συνερ­γά­της της, ο οποίος υπη­ρε­τεί στη γραμ­μα­τειακή υπο­στή­ριξη της Διεύ­θυν­σης του εξω­δι­κα­στι­κού συμ­βι­βα­σμού, ανέλαβε να μετα­φέ­ρει στον ανα­φέ­ρο­ντα την πρόταση εξω­δι­κα­στι­κού δια­κα­νο­νι­σμού της οφειλής του προς την εντολέα Τράπεζα, ότι η πρόταση αυτή τελούσε υπό την αίρεση απο­δο­χής από τον ανα­φέ­ρο­ντα, ο οποίος είχε απόλυτη εξουσία απόρ­ρι­ψής της, και ότι δεν τίθεται ζήτημα μονο­με­ρούς κατάρ­τι­σης του επί­μα­χου ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ από τη δικη­γο­ρική εται­ρεία και την Τράπεζα.

Στην απόφαση του Δ.Σ.Α. έγιναν δεκτά και τα εξής: «…η εγκα­λού­μενη δικη­γό­ρος προ­κά­λεσε αφενός βλάβη στα συμ­φέ­ρο­ντα του εγκα­λού­ντα και αφε­τέ­ρου έδωσε αφορμή για σχόλια σε βάρος του Δικη­γο­ρι­κού Σώματος. Με τα δεδο­μένα αυτά, το Συμ­βού­λιο κατα­λή­γει ομόφωνα στην κρίση, ότι η εγκα­λού­μενη δικη­γό­ρος διέ­πραξε τις πράξεις που της απο­δί­δο­νται με το από 18/1/2018 κατη­γο­ρη­τή­ριο κατά παρά­βαση των δια­τά­ξεων των άρθρων 5, 7 περ. γ και θ, 38 περ. στ και η εδαφ. 1 και 39 παρ. 1, 40 του Κώδικα Δεο­ντο­λο­γίας του Δικη­γο­ρι­κού Λει­τουρ­γή­μα­τος, και ότι πρέπει να της επι­βλη­θεί η ποινή της επί­πλη­ξης».

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας έκρινε ότι το Πει­θαρ­χικό Συμ­βού­λιο, αφού εκτί­μησε το σύνολο των περιε­χο­μέ­νων στον πει­θαρ­χικό φάκελο στοι­χείων, κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα ότι η αιτούσα υπέπεσε στο απο­δο­θέν σε αυτήν πει­θαρ­χικό παρά­πτωμα. Ειδι­κό­τερα, στην προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση εκτί­θε­νται, προσ­διο­ρι­ζό­μενα κατά τόπο και χρόνο, τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που συνι­στούν την αντι­κει­με­νική υπό­σταση του ως άνω παρα­πτώ­μα­τος, ώστε καθί­στα­ται σαφής η πραγ­μα­τική βάση επί της οποίας ερεί­δε­ται η επίδικη κρίση και η επι­βλη­θείσα στην αιτούσα ποινή. Κατά τα λοιπά, απορ­ρι­πτέος ως πλήττων απα­ρα­δέ­κτως την ακυ­ρω­τι­κώς ανέ­λεγ­κτη ουσια­στική εκτί­μηση του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λίου, είναι ο ισχυ­ρι­σμός της αιτού­σας, με τον οποίο προ­βάλ­λε­ται ότι το εν λόγω Συμ­βού­λιο δεν έλαβε υπόψη την, πριν από τη σύνταξη των επί­μα­χων πρα­κτι­κών, προ­φο­ρική επι­κοι­νω­νία της με τον ανα­φέ­ρο­ντα και τη συναί­νεση αυτού για εξώδικη επίλυση της δια­φο­ράς.