Δεν στοιχειοθετήθηκε το αδίκημα της υπεξαίρεσης – Καταδίκη για τοκογλυφία

Στο αρ­χείο τέ­θη­κε με βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου η δι­κο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στη­κε σε βάρος δύο κα­τοί­κων της Καρ­πά­θου, μετά από μή­νυ­ση, που υπέ­βα­λε σε βάρος τους για υπε­ξαί­ρε­ση, ένας συ­ντο­πί­της τους, αρ­το­ποιός, ο οποί­ος έχει κα­τα­δι­κα­στεί όμως τε­λε­σι­δί­κως σε ποινή φυ­λά­κι­σης 4 ετών με­τα­τρέ­ψι­μη προς 10 ευρώ ημε­ρη­σί­ως τα οποία θα κα­τα­βά­λει σε 24 ισό­πο­σες δό­σεις, για πλημ­με­λη­μα­τι­κή το­κο­γλυ­φία, με θύ­μα­τα τους μη­νυό­με­νους!

Με τη μή­νυ­σή του κατά δύο κα­τοί­κων του Απε­ρί­ου Καρ­πά­θου ο κα­τα­δι­κα­σθείς για το­κο­γλυ­φία, διέ­ψευ­σε τα όσα κα­τήγ­γει­λαν σε βάρος του και ζή­τη­σε τη δίωξη και την τι­μω­ρία τους για την τέ­λε­ση κατά συ­ναυ­τουρ­γία του εγκλή­μα­τος της υπε­ξαι­ρέ­σε­ως χρη­μα­τι­κού ποσού 141.200 ευρώ.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, σε αντί­θε­ση με τη δική του επι­χεί­ρη­ση, η οποία δια­τη­ρεί στα­θε­ρά την πε­λα­τεία της, με συ­νέ­πεια να του απο­δί­δει ση­μα­ντι­κά ει­σο­δή­μα­τα, η επι­χεί­ρη­ση του πρώ­του μη­νυό­με­νου είχε αρ­χί­σει να μην απο­δί­δει, με συ­νέ­πεια να δυ­σκο­λεύ­ε­ται πολύ να εκ­πλη­ρώ­σει τις δα­νεια­κές του υπο­χρε­ώ­σεις.

Απευ­θύν­θη­κε σε εκεί­νον, όπως λέει, για πρώτη φορά στις αρχές του 2007, εξαι­τί­ας της συ­να­δελ­φι­κής και φι­λι­κής σχέ­σης, που τους συ­νέ­δεε και ζή­τη­σε την οι­κο­νο­μι­κή του ενί­σχυ­ση και συ­γκε­κρι­μέ­να ένα δά­νειο, άτοκο, μι­κρής χρο­νι­κής διάρ­κειας, προ­κει­μέ­νου, να κα­λύ­ψει τις άμε­σες ανά­γκες του.

Κατά την εκ­πλή­ρω­ση της εν λόγω υπο­χρε­ώ­σε­ώς του ο μη­νυό­με­νος, όπως λέει, υπήρ­ξε τυ­πι­κό­τα­τος.

Του πα­ρέ­δω­σε μά­λι­στα προς δια­σφά­λι­ση των αξιώ­σε­ων του τρα­πε­ζι­κή επι­τα­γή της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας, εκ­δό­σε­ως της ΑΕ, ποσού 7.000 ευρώ, την οποί­αν εμ­φά­νι­σε και κα­λύ­φθη­κε κα­νο­νι­κά.

Στο αμέ­σως επό­με­νο του πρώ­του δα­νεί­ου χρο­νι­κό διά­στη­μα η οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση του μη­νυό­με­νου, όπως πε­ρι­γρά­φει στη μή­νυ­ση, επι­δει­νώ­θη­κε, εξαι­τί­ας υπερ­δα­νει­σμού.

Του ζή­τη­σε βο­ή­θεια ύψους 74.000 ευρώ, αφού, όπως του είπε, είχε ισό­πο­σες λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές, τις οποί­ες δεν ήταν σε θέση να κα­λύ­ψει. Τον δια­βε­βαί­ω­σε μά­λι­στα, ότι επρό­κει­το να εκ­ποι­ή­σει μαζί με τον αδελ­φό του ένα ακί­νη­το στην Κάρ­πα­θο.

Επι­πλέ­ον φέ­ρε­ται να του έδωσε την υπό­σχε­ση, ότι ο αδελ­φός του, ο οποί­ος είχε πε­ριου­σία και οι­κο­νο­μι­κή επι­φά­νεια, επρό­κει­το να εκ­δώ­σει και να του πα­ρα­δώ­σει, ισό­πο­σες επι­τα­γές της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου.

Κα­τα­λυ­τι­κή ωστό­σο για τη χο­ρή­γη­ση του εν λόγω δα­νεί­ου υπήρ­ξε η υπό­σχε­σή τους, ότι αν τους χο­ρη­γού­σε το εν λόγω δά­νειο επρό­κει­το να τον βοη­θή­σουν μέσω δια­συν­δέ­σε­ων τους με αν­θρώ­πους του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κό­σμου, στους οποί­ους είχαν πρό­σβα­ση, προ­κει­μέ­νου να επε­κτεί­νει την επι­χει­ρη­μα­τι­κή του δρα­στη­ριό­τη­τα.

Του δό­θη­καν εν συ­νε­χεία προς εξα­σφά­λι­σή του επι­τα­γές και πλη­ρώ­θη­κε μόνο μια με απο­τέ­λε­σμα να μεί­νει υπό­λοι­πο 72.000 ευρώ.

Ο πρώ­τος εκ των μη­νυο­μέ­νων φέ­ρε­ται να του ζή­τη­σε επι­πλέ­ον 32.000 ευρώ τα οποία του έδωσε και υπε­γρά­φη με­τα­ξύ τους ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό ατό­κου δα­νεί­ου, ύψους 104.000 ευρώ. Του επέ­στρε­ψε, όπως λέει, όλες τις επι­τα­γές και εκεί­νος του έδωσε μια ύψους 104.000 ευρώ.

Μία με δύο ημέ­ρες προ της λή­ξε­ως και της ως άνω επι­τα­γής, στα τέλη Μαρ­τί­ου του 2008, δέ­χθη­κε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, και πάλι τη­λε­φώ­νη­μα του μη­νυό­με­νου, ο οποί­ος τον πα­ρα­κά­λε­σε να του δώσει 11.000 ευρώ, πα­ρα­τεί­νο­ντας ταυ­το­χρό­νως και πάλι το χρόνο απο­πλη­ρω­μής του δα­νεί­ου για ένα μήνα. Υπέ­γρα­ψαν και νέο ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό ατό­κου δα­νεί­ου, ύψους πλέον 115.000 ευρώ και συμ­φώ­νη­σαν να του επι­στρα­φεί το ποσό στις 30.04.2008.

Το δά­νειο, όπως λέει, δεν πλη­ρώ­θη­κε και τους έδωσε ακόμη δύο φορές χρή­μα­τα και συ­γκε­κρι­μέ­να 11.500 ευρώ και 14.700 ευρώ και υπέ­γρα­ψαν νέα ιδιω­τι­κά συμ­φω­νη­τι­κά δα­νεί­ου ύψους 141.200 ευρώ, με τη συμ­φω­νία επι­στρο­φής του ποσού στις 30.06.2008.

Όταν ωστό­σο η ημε­ρο­μη­νία πα­ρήλ­θε, χωρίς να του επι­στρα­φούν τα χρή­μα­τα, οι μη­νυό­με­νοι, όπως δια­τεί­νε­ται, προ­σπά­θη­σαν να τον πα­ρα­σύ­ρουν τε­χνηέ­ντως στην πα­γί­δα της το­κο­γλυ­φί­ας και να τον κα­ταγ­γεί­λουν.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται το αδί­κη­μα της υπε­ξαί­ρε­σης ενώ θυ­μί­ζου­με ότι το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έχει κρί­νει ότι τέ­λε­σε το αδί­κη­μα της το­κο­γλυ­φί­ας.