Tο «βασίλειο της Δανιμαρκίας» του Σαίξπηρ φαντάζει πρότυπο διαφάνειας μπροστά στο «φεουδαρχικό κράτος» της ΔΕΥΑΡ

Σφίγγει ο κλοιός γύρω από το βασί­λειο της Δανι­μαρ­κίας – για να χρη­σι­μο­ποι­ήσω τη γνωστή σαιξ­πη­ρική φράση, εν προ­κει­μένω γύρω από το «βασί­λειο» της ΔΕΥΑΡ, η οποία καλεί­ται να δώσει απα­ντή­σεις σε σειρά κρί­σι­μων ερω­τη­μά­των σχετικά με την οικο­νο­μική της δια­χεί­ριση.  Η απόφαση της διοί­κη­σης να κινηθεί νομικά κατά της Περι­φέ­ρειας, αμφι­σβη­τώ­ντας το χρέος των 6,38 εκατ. ευρώ που της οφείλει για τη λει­τουρ­γία και συντή­ρηση του Φράγ­μα­τος Γαδουρά, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για τη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση, η οποία μέχρι σήμερα, σε ρόλο ιερο­ε­ξε­τα­στή,  κου­νούσε επι­δει­κτικά το δάχτυλο κατά οποιου­δή­ποτε τολ­μούσε να την αμφι­σβη­τή­σει και λογα­ρια­σμό δεν έδινε για τα δικά της πεπραγ­μένα.

Θα ήταν αφελές εκ μέρους της διοί­κη­σής της να πιστεύει ότι θα μπο­ρούσε με περισσή ευκολία να αναζητά ποι­νι­κές ευθύνες εκεί που δεν υπάρ­χουν, να θίγει υπο­λή­ψεις ελαφρά τη καρδία, παί­ζο­ντας άλλο ένα επι­κοι­νω­νιακό παι­χνίδι για εντυ­πω­σια­σμό και να πιστεύει ότι δεν θα έφτανε η στιγμή που θα κληθεί και η ίδια να λογο­δο­τή­σει. Όχι μόνο στην Περι­φέ­ρεια που έθεσε τα οκτώ κρίσιμα ερω­τή­ματα, αλλά πρω­τί­στως στους πολίτες, στους οποίους χρεώνει το νερό πανά­κριβα σε μια εποχή που η ακρί­βεια ανα­δει­κνύ­ε­ται στο μείζον πρό­βλημα για κάθε νοι­κο­κυ­ριό και επι­χεί­ρηση.

Φαί­νε­ται πως η Περι­φέ­ρεια δεν πτο­εί­ται από την απόφαση προ­σφυ­γής της ΔΕΥΑΡ σε ένδικα μέσα. Αντί­θετα, τρίβει τα χέρια της στην προ­ο­πτική ότι η ΔΕΥΑΡ θα βρεθεί ενώπιον της Δικαιο­σύ­νης, διότι εκεί δεν θα μείνει τίποτα κρυφό!

Στα ερω­τή­ματα που δημόσια τέθηκαν από πλευράς της Περι­φέ­ρειας και ανα­μέ­νουν απα­ντή­σεις, έρχεται να προ­στε­θεί το απο­κα­λυ­πτικό άρθρο της εφη­με­ρί­δας «Δημο­κρα­τική», που μέσα από συγκε­κρι­μένα στοι­χεία και τεκ­μη­ρί­ωση, απο­τυ­πώ­νει μια βιο­μη­χα­νία απευ­θείας ανα­θέ­σεων από μέρους της ΔΕΥΑΡ, σε ποσοστό 91% του συνόλου των συμ­βά­σεών της από την έναρξη του 2024 έως και σήμερα.

Η εικόνα αυτή, μιας ΔΕΥΑΡ που προ­σο­μοιά­ζει περισ­σό­τερο με ιδιω­τική επι­χεί­ρηση, που κάνει ότι θέλει  και λογα­ρια­σμό δεν δίνει, έρχεται εν πολλοίς να απα­ντή­σει στα ερω­τή­ματα που έχει θέσει η Περι­φέ­ρεια για τα έσοδα της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και για τα χρέη της. Διότι είναι σίγουρα παρά­δοξο μια Επι­χεί­ρηση με τζίρο που ξεπερνά τα 200 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ τα τελευ­ταία 9 χρόνια, να κατη­γο­ρεί την Περι­φέ­ρεια ότι θα την οδη­γή­σει σε πτώ­χευση, όταν στη διάρ­κεια των 9 ετών έχει κατα­βά­λει μόλις 7,6 εκατ. ευρώ από τις οφειλές της.

Που πάνε λοιπόν τα έσοδα της ΔΕΥΑΡ από την πώληση του νερού όταν μάλιστα αθετεί και τις συμ­φω­νίες που η ίδια η ΔΕΥΑΡ έχει υπο­γρά­ψει και για τις οποίες δεσμεύ­ε­ται από τις Προ­γραμ­μα­τι­κές Συμ­βά­σεις και από το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο, όσον αφορά το κόστος της λει­τουρ­γίας και συντή­ρη­σης του Φράγ­μα­τος Γαδουρά;

Τα στοι­χεία που απο­κα­λύ­πτει η εφη­με­ρίδα «Δημο­κρα­τική» δίνουν την εικόνα ενός ιδιώτη που κάνει ό,τι θέλει και όχι μιας Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης που εμπο­ρεύ­ε­ται ένα δημόσιο αγαθό, όπως είναι το νερό.

Για την ακρί­βεια, ούτε καν σαν ιδιώτης δεν συμπε­ρι­φέ­ρε­ται η ΔΕΥΑΡ , διότι μια ιδιω­τική εται­ρεία, για να επι­τύ­χει οικο­νο­μία κλί­μα­κας, θα έκανε λιγό­τε­ρες απευ­θείας ανα­θέ­σεις και περισ­σό­τε­ρους μειο­δο­τι­κούς δια­γω­νι­σμούς, επω­φε­λού­μενη των εκπτώ­σεων. Ούτε αυτό δεν κάνει. Κάνει το αντί­θετο!

Τα επίσημα στοι­χεία μιλούν μόνα τους:

Από τις 374 συνο­λι­κές ανα­θέ­σεις που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν τα έτη 2024 και 2025 (μέχρι 16 Μαΐου), οι 341 έγιναν απευ­θείας, δηλαδή ποσοστό 91%.

Μόλις 11 συμ­βά­σεις ελέγ­χθη­καν από το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο, δηλαδή μόλις το 2,9%.

Οι μικρές συμ­βά­σεις κάτω των 30.000 ευρώ, όπως φαί­νε­ται και στον πίνακα,  απο­τε­λούν και  τη συντρι­πτικά μεγάλη μάζα του συνόλου των συμ­βά­σεων, διότι για τέτοια ποσά, εκεί η απευ­θείας ανάθεση δεν χρειά­ζε­ται ιδιαί­τερη αιτιο­λό­γηση.

 

 

Σύμφωνα με το ρεπορ­τάζ της εφη­με­ρί­δας,  η ΔΕΥΑΡ αξιο­ποιεί στο έπακρο την δυνα­τό­τητα των κατα­τμή­σεων.

Πολλές δαπάνες, αντί να τις συγκε­ντρώ­νει και να τις δημο­πρα­τεί συνο­λικά , τις “σπάει” σε μικρό­τερα κομ­μά­τια ώστε να υπο­γρά­φο­νται ως απευ­θείας ανα­θέ­σεις. Αυτή η τακτική, ενώ μπορεί να κινεί­ται εντός των ορίων του νόμου,  όταν γίνεται κατα­χρη­στικά, παρα­κάμ­πτει τις δικλεί­δες ελέγχου του κράτους.

Τι “πετυ­χαί­νει”;

Υψη­λό­τερα κόστη για τον πολίτη – αφού δεν επι­διώ­κε­ται η χαμη­λό­τερη προ­σφορά.

Περιο­ρι­σμένο αντα­γω­νι­σμό – καθώς δεν προ­σκα­λού­νται άλλοι προ­μη­θευ­τές.

Υπο­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας υπη­ρε­σιών – αφού δεν τηρού­νται τεχνι­κές και νομικές προ­δια­γρα­φές με δια­φά­νεια.

Δεν υπάρχει στόχος εξοι­κο­νό­μη­σης, δεν υπάρχει δια­φά­νεια, δεν υπάρχει αντα­γω­νι­σμός. Υπάρχει μόνο μια αστα­μά­τητη μηχανή ανα­θέ­σεων, λες και το δημόσιο χρήμα που δια­χει­ρί­ζε­ται  είναι προ­σω­πικό της βαλά­ντιο.

Έτσι αντι­λαμ­βά­νε­ται η ΔΕΥΑΡ το κοι­νω­νικό έργο που επι­τε­λεί;

Με τις απευ­θείας ανα­θέ­σεις, απλά θυμί­ζουμε ότι εκτός από έργα χτί­ζο­νται και εκλο­γι­κές πελα­τείες.

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που οι συν­δι­κα­λι­στές της ΔΕΥΑΡ και όποιοι άλλοι, θα κάνουν λόγο για σχέδιο απα­ξί­ω­σης της ΔΕΥΑΡ, με στόχο την ιδιω­τι­κο­ποί­ησή της, ας σκε­φτούν πριν επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σουν με αυτόν τον τρόπο, διότι η ΔΕΥΑΡ έχει ήδη μετα­τρα­πεί σε μια de facto  ιδιω­τική επι­χεί­ρηση με τον τρόπο που σήμερα διοι­κεί­ται και μάλλον δεν το έχουν αντι­λη­φθεί!

Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο λει­τουρ­γίας, η ΔΕΥΑΡ δεν θεώρησε σκόπιμο να βάλει εδώ και 10 χρόνια  στις προ­τε­ραιό­τη­τές της την προ­μή­θεια μια μεγάλης και σύγ­χρο­νης δεξα­με­νής, ώστε να μπο­ρέ­σει να αξιο­ποι­ή­σει το σύνολο της δυνα­μι­κό­τη­τας που της παρέχει το Φράγμα Γαδουρά και να επι­τύ­χει χαμη­λό­τε­ρες τιμές νερού για τους κατα­να­λω­τές. Προτιμά να παρα­μέ­νει σε μια απαρ­χαιω­μένη δεξα­μενή, χωρη­τι­κό­τη­τας μικρό­τε­ρης των 800 κυβικών μέτρων νερού. Απί­στευτο, αλλά συμ­βαί­νει! Προτιμά προ­φα­νώς να συνε­χί­ζει να ανοίγει γεω­τρή­σεις ακόμη και στο βόρειο τμήμα του νησιού! Παρά­δοξο, αλλά συμ­βαί­νει!

Θα συνέ­φερε και την ίδια τη ΔΕΥΑΡ οικο­νο­μικά να εγκα­τα­στή­σει μια μεγα­λύ­τερη δεξα­μενή και να παίρνει το νερό δωρεάν από το Φράγμα Γαδουρά,  αντί να πλη­ρώ­νει τη ΔΕΗ για το ρεύμα που χρειά­ζε­ται για τις γεω­τρή­σεις. Λογικά.

Η Περι­φέ­ρεια, ως εκ των παρα­πάνω, δεν ζητάει από τη ΔΕΥΑΡ να πλη­ρο­φο­ρή­σει τους πολίτες του νησιού για τα χρέη της ανά φορέα, μόνο για να απο­δεί­ξει ότι δεν θα είναι εκείνη υπεύ­θυνη αν η ΔΕΥΑΡ  κιν­δυ­νεύει να χρε­ο­κο­πή­σει λόγω της βεβαί­ω­σης των οφειλών της, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, στο πλαίσιο της στρα­τη­γι­κής θυμα­το­ποί­η­σης που έχει χαράξει.

Ο βασικός λόγος που η Περι­φέ­ρεια θέτει τα ερω­τή­ματα – και θα επι­μεί­νει σε αυτά , όπως κατέ­στησε σαφές-  είναι για να απο­τυ­πω­θεί σε στοι­χεία η οικο­νο­μική δια­χεί­ριση της ΔΕΥΑΡ, που μετα­φρά­ζε­ται σε πανά­κριβο νερό προς τους κατα­να­λω­τές.

Οι πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν ότι τα χρέη της ΔΕΥΑΡ στη ΔΕΗ ανέρ­χο­νται σε 16 εκατ. ευρώ! Μαντέψτε! Δεν τα πλη­ρώ­νει η ΔΕΥΑΡ. Ο Δήμος τα πλη­ρώ­νει! Είναι νόμιμο αυτό;  Τι λέει επ’ αυτού ο αρμό­διος επί των Οικο­νο­μι­κών αντι­δή­μαρ­χος και η πολυ­συ­ζη­τη­μένη προ­σπά­θεια να μπει νοι­κο­κυ­ριό στα οικο­νο­μικά του Δήμου;

Παρε­μπι­πτό­ντως, μήπως ο Δήμος πλη­ρώ­νει και τα δάνεια που έχει πάρει η ΔΕΥΑΡ από το Ταμείο Παρα­κα­τα­θη­κών και Δανείων;

Δεν πλη­ρώ­νει την Περι­φέ­ρεια και για αντι­πε­ρι­σπα­σμό, προχωρά σε ένδικα μέσα ενα­ντίον της.

Αυτά είναι κάποια ενδει­κτικά στοι­χεία για την οικο­νο­μική δια­χεί­ριση της ΔΕΥΑΡ.

Είναι τα ερω­τή­ματα – και όχι μόνο αυτά – που η ΔΕΥΑΡ και ο Δήμος Ρόδου οφεί­λουν πρω­τί­στως στους δημότες τους.

Εν κατα­κλείδι, το «βασί­λειο της Δανι­μαρ­κίας» του Σαίξπηρ φαντά­ζει πρότυπο δια­φά­νειας μπροστά στο «φεου­δαρ­χικό κράτος» που φαί­νε­ται να έχει στήσει η ΔΕΥΑΡ.

Ένα κράτος εν κράτει, με τη δική του λογική, τους δικούς του κανόνες.