Ο Δήμος Ρόδου επιδιώκει την επανασύσταση του ΟΔΑΠΔΔ

Την επα­να­σύ­σταση του Οργα­νι­σμού Δια­χεί­ρι­σης Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου Δωδε­κα­νή­σου, ειση­γή­θηκε στη Διεύ­θυνση Πολε­ο­δο­μι­κού Σχε­δια­σμού και στον δήμαρχο Ρόδου κ. Στάθη Κου­σουρνά, ο προϊ­στά­με­νος της νομικής υπη­ρε­σίας του Δήμου κ. Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου.

Σε γνω­μο­δό­τησή του ανα­φέ­ρο­νται συγκε­κρι­μένα τα εξής:

ΘΕΜΑ: Σύσταση ειδικού τοπικού φορέα για την αξιο­ποί­ηση και δια­χεί­ριση της ακί­νη­της περιου­σίας του Δημο­σίου εντός των ορίων της αρχαιο­λο­γι­κής ζώνης της Μεσαιω­νι­κής Πόλης

Α) Στη Νομική Υπη­ρε­σία δια­βι­βά­σθηκε το προ­α­να­φε­ρό­μενο σχετικό έγγραφό σας, το περιε­χό­μενο του οποίου έχει ως εξής:

«Στα πλαίσια της προ­σπά­θειας εισα­γω­γής στο δημο­τικό συμ­βού­λιο Ρόδου προς συζή­τηση του προ­σχε­δίου της «Πολε­ο­δο­μι­κής Μελέτης Ανα­θε­ώ­ρη­σης Μεσαιω­νι­κής Πόλης Ρόδου» και με εντολή δημάρ­χου έγιναν συνα­ντή­σεις με τον επι­κε­φα­λής της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φίας. Ένα από τα θέματα που τέθηκαν αφορά το άρθρο 17 του προ­σχε­δίου και ειδι­κό­τερα την παρά­γραφο 5α, όπου προ­βλέ­πει α) Συστή­νε­ται ειδικός τοπικός φορέας, εντός τριών μηνών από την έναρξη ισχύος του παρό­ντος, με απο­κλει­στικό αντι­κεί­μενο την αξιο­ποί­ηση και δια­χεί­ριση της ακί­νη­της περιου­σίας του δημο­σίου εντός των ορίων της αρχαιο­λο­γι­κής ζώνης της ΜΠ Ρόδου. Και συγκε­κρι­μένα προ­τά­θηκε να υπάρξει μια πρώτη επε­ξερ­γα­σία της δομής του φορέα στα πρότυπα του «Οργα­νι­σμού Δια­χεί­ρι­σης Ακι­νή­του Περιου­σίας Δημο­σίου Δωδε­κα­νή­σου Ν. 2100/ 1952» Παρα­κα­λούμε για τις δικές σας ενέρ­γειες για την επε­ξερ­γα­σία της πρό­τα­σης προ­κει­μέ­νου να συνο­δεύ­σει την εισα­γωγή του θέματος στο Δ. Σ. Δήμου Ρόδου.»

Β) Επί του θέματος γνω­μο­δο­τούμε ως εξής:

Όπως είναι γνωστό με την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στον εθνικό κορμό, αρχικά η κτη­θείσα ακίνητη περιου­σία από το Ελλη­νικό Δημόσιο δυνάμει της Συν­θή­κης Ειρήνης του 1947 κατά «διαδοχή» των ιταλών κατα­κτη­τών (απο­γραμ­μένη επ’ ονόματί τους στο Κτη­μα­το­λό­γιο εν πολλοίς αυθαι­ρέ­τως και βιαίως) δεν περι­ήλθε στην ενιαία διοί­κηση και δια­χεί­ριση με τη λοιπή ακίνητη περιου­σία του Δημο­σίου υπό το Υπουρ­γείο των Οικο­νο­μι­κών.

Αντί­θετα αρχικά παρέ­μεινε στην εξουσία του Γενικού Διοι­κητή Δωδε­κα­νή­σου (άρθρο 2 Ν.Δ. 218/1947) και στη συνέ­χεια περι­ήλθε στη διοί­κηση και δια­χεί­ριση του εδρεύ­ο­ντα στη Ρόδο φορέα (Ν.Π.Δ.Δ.) με την επω­νυ­μία «Οργα­νι­σμός Ακι­νή­του Περιου­σίας του Δημο­σίου εν Δωδε­κα­νήσω», ο ιδρυ­τι­κός νόμος του οποίου προ­έ­βλεπε επίσης τα έσοδα από τη δια­χεί­ριση της περιου­σίας να δια­τί­θε­νται απο­κλει­στικά στη Δωδε­κά­νησο προς εκτέ­λεση έργων κοινής ωφέ­λειας και του­ρι­στι­κής χρη­σι­μό­τη­τας και για την ανέ­γερση λαϊκών κατοι­κιών (άρθρα 1 – 5 Ν. 2100/1952).

Στη συνέ­χεια όμως με το Ν.Δ. 195/1973 (επί δικτα­το­ρίας) καταρ­γή­θηκε ο Ο.Α.Π.Δ.Δ και η διοί­κηση του περι­ήλθε στο Ελλη­νικό Δημόσιο, δηλαδή αρχικά στο Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών και στη συνέ­χεια στη «Κτη­μα­τική Εται­ρεία του Δημο­σίου Α.Ε.» (Ν. 973/1979) και πλέον στην «Εται­ρεία Ακι­νή­των Δημο­σίου Α.Ε.» (ΚΥΑ ΔΕΑ/1162069/28-11-2011). Τα «δημόσια» ακίνητα της Μεσαιω­νι­κής Πόλης του Δήμου Ρόδου περι­ήλ­θαν στη διοί­κηση και δια­χεί­ριση του Ταμείου Αρχαιο­λο­γι­κών Πόρων και Απαλ­λο­τριώ­σεων (αρ. 6 Ν. 4212/1929 και 16 του Ν. 4177/1961). Ήδη δε σημαί­νο­ντα λόγο έχει και το επι­βλη­θέν από τα «Μνη­μό­νια» ΤΑΙΠΕΔ (Ν. 3986/2011).

Συνεπώς σύμφωνα με τα παρα­πάνω η περιε­χό­μενη στο προ­σχέ­διο της «Πολε­ο­δο­μι­κής Μελέτης Ανα­θε­ώ­ρη­σης Μεσαιω­νι­κής Πόλης Ρόδου» πρόταση σύστα­σης ειδικού τοπικού φορέα για την αξιο­ποί­ηση και δια­χεί­ριση της ακί­νη­της περιου­σίας του δημο­σίου εντός των ορίων της αρχαιο­λο­γι­κής ζώνης της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, προ­σκρούει στις παρα­πάνω δια­τά­ξεις και δεν μπορεί να προ­βλε­φθεί χωρίς νομο­θε­τική κατάρ­γηση του Ν.Δ. 195/1973 και επα­να­σύ­σταση του Ο.Α.Π.Δ.Δ.

Γ) Η επα­να­σύ­σταση όμως του Ο.Α.Π.Δ.Δ είναι μείζον ζήτημα και από νομική άποψη (ακόμη και διε­θνούς και συνταγ­μα­τι­κού δικαίου) και βέβαια και από πολι­τική, που εκφεύ­γει από τα όρια μιας πολε­ο­δο­μι­κής μελέτης και απαιτεί διεκ­δί­κηση με συντο­νι­σμέ­νες δράσεις όλων των φορέων της αυτο­διοί­κη­σης, επι­με­λη­τη­ρίων, κομ­μά­των, επι­στη­μο­νι­κών οργα­νώ­σεων κ.λ.π. υπό την ενιαία επίσης υπο­στή­ριξη όλων των βου­λευ­τών της Δωδε­κα­νή­σου.

Έχει δε ως θέμα απα­σχο­λή­σει και στο παρελ­θόν τις Δημο­τι­κές Αρχές και το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, χωρίς όμως συνέ­χεια δράσεων, αφού, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, απαι­τεί­ται η παρα­πάνω συντο­νι­σμένη δράση για νομο­θε­τική επίλυση του ζητή­μα­τος.

Σε κάθε περί­πτωση επι­συ­νά­πτουμε α) τις δια­τά­ξεις του Ν. 2100/1952 περί συστά­σεως του ΟΑΠΔΔ, από τις οποίες προ­κύ­πτει ότι σε περί­πτωση επα­να­σύ­στα­σης, απαι­τεί­ται ανα­κα­θο­ρι­σμός μόνο των άρθρων 3 και 5 περί συγκρο­τή­σεως του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου και του Επο­πτι­κού Συμ­βου­λίου, αντί­στοιχα, και β) την αρ. πρωτ. 20123/19-12-2011 Γνω­μο­δό­τηση μας για το Νομικό Καθε­στώς της δημό­σιας ακί­νη­της περιου­σίας στη Ρόδο, ως προ­σχέ­διο ειση­γη­τι­κής έκθεσης για την ανα­γκαιό­τητα επα­να­σύ­στα­σης του φορέα και γ) το αρ. πρωτ. 1026499/1648/Α0010/15-5-2002 έγγραφο του πρ. Υφυ­πουρ­γού Οικο­νο­μι­κών κ. Απ. Φωτιάδη, με το οποίο επί της παρα­πάνω Γνω­μο­δο­τή­σεως μας και εισή­γη­σης για επα­να­σύ­σταση του Ο.Α.Π.Δ.Δ. εκφρά­σθηκε άρνηση με την αόριστη και βεβαίως εκ των γεγο­νό­των τρα­γε­λα­φική και προ­σβλη­τική για τους θεσμούς της περι­φέ­ρειας ακό­λουθη αιτιο­λο­γία:

«α) Ο Ο.Α.Π.Δ.Δ ως τοπικός φορέας δια­χεί­ρι­σης της δημό­σιας περιου­σίας είναι θεσμός δοκι­μα­σμέ­νος και απο­τυ­χη­μέ­νος και η επα­να­σύ­στασή του θα δημιουρ­γούσε πρό­βλημα τόσο στην περιοχή Δωδε­κα­νή­σου όσο και σε ολό­κληρη την Ελλη­νική Επι­κρά­τεια. Άλλωστε τα έσοδα της ΚΕΔ στα Δωδε­κά­νησα (άρθρα 7 και 12 Ν 973/79 – ΦΕΚ 226Α) κατά ποσοστό 75% δια­τί­θε­νται για την εκτέ­λεση κοι­νω­φε­λών έργων στα Δωδε­κά­νησα με δια­χεί­ριση αυτών από το Νομαρ­χιακό Ταμείο.»

Παρε­μπι­πτό­ντως η σχετική διάταξη του άρθρου 7 παραγρ. 2 του Ν. 973/1979, όπως σήμερα φέρεται να ισχύει (κατά την ανάρ­τηση της ιστο­σε­λί­δας «Νόμος») έχει ως ακο­λού­θως:

«2. Κατ` εξαί­ρε­σιν, το προϊόν εκ της εκποι­ή­σεως και δια­χει­ρί­σεως εν γένει ακι­νή­των του Δημο­σίου κει­μέ­νων εν Δωδε­κα­νήσω κατα­τί­θε­ται εις ειδικόν λογα­ρια­σμόν παρά τη Τραπέζη Ελλάδος και δια­τί­θε­ται δι` εκτέ­λε­σιν έργων εις Δωδε­κά­νη­σον. Το πρό­γραμμα των εκτε­λε­στέων κοι­νω­φε­λών έργων προ­τεί­νει, προ του τέλους εκάστου έτους, “Γνω­μο­δο­τική Επι­τροπή”, εδρεύ­ουσα εις Δωδε­κά­νησα, προ­ε­δρευο­μένη υπό του Νομάρ­χου και έχουσα ως μέλη εκπρο­σώ­πους των παρα­γω­γι­κών τάξεων. Τα της επα­κρι­βούς συν­θέ­σεως της επι­τρο­πής καθο­ρι­σθή­σο­νται δι` απο­φά­σεως του Υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών άπαξ εκδο­θη­σο­μέ­νης μετά την ψήφισιν του παρό­ντος νόμου.»