Α-τύπος και υπογραμμός: Αδηφάγο θηρίο

Ζούμε σε μια κοι­νω­νία βαθιά υπο­κρι­τι­κή. Μια κοι­νω­νία που είναι έτοι­μη να κα­τα­σπα­ρά­ξει ή (και) να ηρω­ποι­ή­σει αν­θρώ­πους με την ίδια ευ­κο­λία. Να υιο­θε­τή­σει από­ψεις αφιλ­τρά­ρι­στα, να εκτο­ξεύ­σει βολές αβα­σά­νι­στα. Να σταυ­ρώ­σει και να ανα­στή­σει, για τους ίδιους λό­γους. Μία κοι­νω­νία αδη­φά­γο θηρίο, που πα­ρα­μο­νεύ­ει να χορ­τά­σει κα­τα­βρο­χθί­ζο­ντας όποιον τολ­μή­σει να τα­ρά­ξει τον βαθύ ύπνο της.

Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, έχει στη­θεί ένα δια­δι­κτυα­κό και μι­ντια­κό πα­νη­γύ­ρι, γύρω από τον θά­να­το ενός αν­θρώ­που. Κι αν όλα αυτά τα χρό­νια εί­χα­με να κα­τη­γο­ρού­με μόνο τα ΜΜΕ για κα­νι­βα­λι­σμό, ω του θαύ­μα­τος… δεν έκα­ναν τί­πο­τα άλλο, από το να λει­τουρ­γούν ως κα­θρέ­φτης που αντα­να­κλά τις αλ­λο­πρό­σαλ­λες συ­μπε­ρι­φο­ρές μας.

Τα site και τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, λει­τούρ­γη­σαν και σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση ως ένα τε­ρά­στιο χω­νευ­τή­ρι το οποίο «κα­τά­πιε» αλή­θειες και ψέ­μα­τα, υπερ­βο­λές και κα­κί­ες, μίση και πάθη, χολή και αίμα, ύμνους και κα­τά­ρες, θρή­νους και πα­νη­γύ­ρια.

Κρι­τές των πά­ντων και φω­τει­νοί πα­ντο­γνώ­στες, επώ­νυ­μα και ανώ­νυ­μα πέ­ρα­σαν μπρο­στά από τις οθό­νες των υπο­λο­γι­στών μας κά­νο­ντας ακόμα κι εκεί­νες τις κί­τρι­νες εκ­πο­μπές της πάλαι ποτέ κρα­ταιάς trash tv, να μοιά­ζουν με εκ­παι­δευ­τι­κά ντο­κι­μα­ντέρ.

Είναι ηθικά ανε­πί­τρε­πτο, να «σκυ­λεύ­ε­ται» η μνήμη ενός αν­θρώ­που όποιος κι αν είναι αυτός. Είτε πρό­κει­ται για γνω­στό πρό­σω­πο είτε πρό­κει­ται για τον άν­θρω­πο της δι­πλα­νής πόρ­τας, είτε για κά­ποιον άγνω­στο προς εμάς.

Η απώ­λεια του Πα­ντε­λή Πα­ντε­λί­δη, ένα πράγ­μα μπο­ρεί να μας δι­δά­ξει. Ότι ο θά­να­τος μάς αφορά όλους, δεν κάνει κοι­νω­νι­κές δια­κρί­σεις, δεν τον ορί­ζεις.  Οταν κρα­τά­με τι­μό­νι στα χέρια μας ου­σια­στι­κά κρα­τά­με τη ζωή μας και ότι η οδη­γι­κή μας συ­μπε­ρι­φο­ρά φαί­νε­ται πως βρί­σκε­ται ακόμα, σε νη­πια­κό στά­διο.

Όλα όσα ακού­στη­καν, ει­πώ­θη­καν, γρά­φτη­καν τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες στο αχα­νές τοπίο των social media, χωρίς έλεγ­χο, χωρίς ευαι­σθη­σία, χωρίς συ­ναί­σθη­ση, ξε­φεύ­γουν από τα όρια της κοι­νής λο­γι­κής. Μέσα σε λίγα 24ωρα ένας άν­θρω­πος σταυ­ρώ­θη­κε και απο­θε­ώ­θη­κε. Κα­τα­κρί­θη­κε και δο­ξά­στη­κε. Μέσα σε λίγα 24ωρα όσοι τον πε­τρο­βο­λού­σαν και τον κρέ­μα­σαν στα μα­ντα­λά­κια για το τε­λευ­ταίο τρα­γού­δι του, έκλα­ψαν γοερά πάνω από τη σορό του.

Αδη­φά­γο θηρίο η κοι­νω­νία που ζούμε. Και την τρέ­φου­με εμείς οι ίδιοι. Ενί­ο­τε και με τη σάρκα μας…